Me, myself & him

Τσαγκαροδευτέρα χτες, αν και δεν μου φάνηκε, μιας και δούλευα 14ωρο την Κυριακή. Γύρισα σπίτι, ρίξαμε με τον Αντρέα τον καθιερωμένο μας μανουροχαβαλε και περιμέναμε τον κολλητό του να έρθει για καφεδάκι. Γνήσιο τέκνο κι εκείνος Γκυζιώτης και αποφάσισε να «μεταναστεύσει» στην Παρο. Μαζί με τη γυναίκα του και ένα φιλικό ζευγάρι, θα εγκατασταθούν μόνιμα εκεί. Τους εύχομαι τα καλύτερα και μακάρι να μπορέσουμε και μείς κάποτε να φύγουμε από τη χαβούζα.
Κυλούσε η κουβεντούλα με τον Π. και κάποια στιγμή κάτι έλεγε στον Αντρέα για τη δουλειά. Ο Αντρέας δεν πολυσυμφωνουσε αλλά δεν μίλαγε. Και απάντησα εγώ για εκείνον. Κουνούσε το κεφάλι συγκαταβατικά και έδειχνε ότι συμφωνούσε απόλυτα με αυτά που έλεγα, ότι δεν θα μπορούσε να το έχει διατυπώσει καλύτερα, παρόλο που μεταξύ μας δεν το είχαμε συζητήσει ποτέ αυτό το θέμα. Συνειδητοποίησα πόσο καλά τον ξέρω. Στιγμιαία αισθάνθηκα μια εσωτερική ικανοποίηση. On second thought, δεν ξέρω αν αυτό τελικά είναι και πολύ καλό. Θα επιμείνω όμως στην πρώτη μου εντύπωση.

O μουσακας μου επεσε βαρυς

- Αντε κυρα μου τελειωνε!

- Μισο λεπτο καλε κύριε, να παρω τις βιταμινες μου.

Δεν εχω θεμα

Shoot me or love me?

Love me or shoot me?

Am I talking to me?

Θα ειμαι εκει

Τι επαγγελεστε?

- Καλημέρα σας, από την εταιρεία **** σας τηλεφωνώ.
- Μάλιστα.
- Εκκρεμεί το υλικό που θα μας στέλνατε για την 4χρωμη καταχώρηση σας στον κατάλογο της έκθεσης που συμμετέχετε τον Ιανουάριο.
- Α, ναι
- Ε, έχετε κάτι έτοιμο?
- Α, δεν ξέρω, εγώ είμαι εδώ στην Κρήτη (!).
- Ννννναι...
- Παρτε την ξαδέλφη μου που ασχολείται με αυτά, Αθανασίου την λένε, από Καλλιθέα...(!!)
- Μηηηπως θα ήταν εύκολο να μου δίνατε κι ένα τηλέφωνο? (που να ψάχνω τώρα Καλλιθέα, είναι και μεγάλος δήμος...)
- Γραφτε: 210*******
- Κυρία Αθανασίου μου είπατε...
- Όχι, ζητήστε την κυρία Γρίβα.(!!!)
- Μάλιστα, ευχαριστώ.

My job is soooo challenging.
Να χεσω και τα σεμινάρια τηλεφωνικής επικοινωνίας που έκανα....

Μαμα, δεν γερνάω

Δεν εχω χρόνο* (οχι, αυτο ειναι απο αλλο ποστ). Ειναι ομως και αλήθεια.

Παντως θλιβομαι με τα νεα παιδια που κανουν οτι μπορουν για να μεγαλωσουν.

Κι οταν αυτο συμβει, διαολοστελνουν την ωρα και τη στιγμή.

Εγω μολις πηρα χαμπάρι τι παιζει, σταματησα μαχαίρι την αναπτυξη.

Εχω μεινει στα 20κάτι... :)

Αφιερωμενο σε μια φιλη 35αρα, που την εχουν φαει οι σκεψεις για το μελλον και τις πανεμορφες ρυτιδες αυτης της ηλικιας...

* και τωρα που το σκεφτομαι, ειναι & τραγουδι.

Το σπιτι των ονειρων μου

Έχω αναφέρει αρκετές φορές ότι δεν θυμάμαι τα όνειρα μου. Σπάνια, πολύ σπάνια μένει μια γεύση από αυτά την ώρα που ξυπνάω, αλλά μέχρι να σηκωθώ και να πιω τον γαλλικό μου, έχουν γίνει στάχτη στο λέβητα του μυαλού μου.
Υπάρχει όμως ένα που μου έχει κάνει εντύπωση. Αν θυμάμαι κάποια όνειρα, τυχαίνει να έχουν το ίδιο σκηνικό. Τι εννοώ: Υπάρχει ένα σπίτι. Είναι πάντα το ίδιο. Μπορεί κάποιες φορές να είναι παλιό, ξύλινο και παρατημενο, και κάποιες άλλες να είναι μια πολυτελής βίλα. Είναι όμως το ίδιο σπίτι.

Η τοποθεσία είναι περίπου ίδια. Βρίσκεται μέσα σε ένα πυκνό και καταπράσινο δάσος. Έχει δύο εισόδους. Η μπροστινή οδηγεί στο δάσος και η πίσω σε έναν αχανή γκρεμό. Άλλες φορές είναι στον πάτο του γκρεμού και άλλες ψηλά. Έχει πολλά δωμάτια, πολυεπιπεδη διαρρύθμιση και έχω φιλοξενήσει κατά καιρούς πολύ κόσμο :)

Χτες έριξα έναν υπνάκο από τις 6 ως τις 9 το βράδυ και το ξαναονειρεύτηκα. Φιλοξενούσα τον egggod και τη νεράιδα του. Ζούσαν μαζί μας οι παππούδες του αυγοθεου μας, δυο καταπληκτικά γεροντάκια με σκούφιες ύπνου. Για πρώτη φορά στη θέση του γκρεμού υπήρχε ένα μικρό κηπάκι στην πίσω πόρτα. Μπορεί να σας φαίνονται μαλακιες αυτά που γράφω τόση ώρα, αλλά για πρώτη φορά χτες συνειδητοποίησα ότι αυτό το σπίτι συμβολίζει τη ζωή μου.

Γενικως

Η γραβατα, μου εδειχνε τον δρομο.

Την προσοχή μου ομως τραβηξε ενα t-shirt με σταμπα.

Το κοκκινο φορεμα μου στεγνωνε στην απλωστρα

και το ειχα γυρισει αναποδα να μην το φαει ο ηλιος.