Thinking is OK

keep on trying

2010-03-24T11:33:00.001+02:00

Δυσκολο να ταιριαξεις τα χρωματα και προτιμω τα ομαδικα παιχνιδια.

Να με συγχωρειτε

2010-02-08T12:15:00.002+02:00

Διανύω περίεργη φάση.
mis•an•thrope \’mi-sən-,thrōp\ noun.

1: a person who hates or distrusts humankind

9:00 to 17:00? Χα! Πες 8:00 to 23:00 καλυτερα.

2009-10-17T09:56:00.003+03:00

Αμα εισαι υπαλληλος αυτα παθαινεις.

Προτιμουσα να ειμαι clerk. ;)

Υπομονή μέχρι την άλλη Κυριακη....

Another round

2009-09-10T10:48:00.002+03:00

photo source

Νομιζω πως τα συναισθήματα δεν χωράνε σε μια λέξη. Χαρά, ας πουμε. Ποια απ’ολες? Αυτή που σου φουσκώνει το λαιμο και εκρυγνυται στο χαμογελο σου? Αυτή που σε λυτρωνει εσωτερικα και αδειάζεις? Αυτή που γεμίζει τα πνευμονια με ενεργεια και οση δεν χωραει βγαινει με αναστεναγμο?
Εχω ένα συναισθημα τωρα τελευταια που δεν φοραει μονολεκτικό κουστούμι. Ακουγεται ενας συνεχης θορυβος. Δεν σταματα ποτε, είναι σταθερος και υπογειος. Δρομος. Μια επιφανεια είναι υγρη. Εχει πιάσει ελαφρά κρούστα πάγου. Γκρι-ροζ. Λιγα εκατοστα παρακατω στριμώχνονται φυσαλίδες. Εκμεταλλευονται την άνωση, πολλαπλασιάζονται, στριμώχνονται. Στις ρίζες παίζεται το παιχνίδι. Εξηγείται ο βομβος. Εισαι εσυ που φυσας με καλαμακι. Αναταρασεται το υγρο και γιγαντώνεται. Το μονο που μενει είναι να ζεσταθει. Και τοτε θα μεταμορφωθει.

Ελληνικός μεσαίωνας. Σταθερή αξία.

2009-09-10T09:33:00.003+03:00

photo source

Πηγα σήμερα να βγάλω καρτα απεριορίστων διαδρομων. Για το διπλωμα αυτοκινήτου μη ρωτατε, διακοσμει ωραιότατα το πορτοφόλι μου και περιμενει τη στιγμή που θα ηρεμησω απο τον ψυχολογικό πόλεμο του Αντρέα οταν πηγαμε μαζι για εξασκηση. Αντρες, δεν υπαρχετε λεμε! Λες και οταν πρωτοδηγησατε εσεις ζήλεψε ο Σουμαχερ απο την καταρτηση σας, λες και γεννηθηκατε με το τιμονι στο ενα χερι και το λεβιε στο αλλο. Κουλαρετε και αφηστε μας να εξασκηθουμε με ηρεμια και υπομονη. Αν δεις Ν φιλε μου, κρατα αποσταση και φυγε μακρια.

Κλεινω εδω την παρενθεση γιατι ξενερωνω.

Που λετε ειμαι στο γκισέ και βγαζω την καρτα μου να μου δωσει το νεο κουπονι.

- Αααα, θα σας στεναχωρήσω, μου λεει.

- Γιατι παρακαλώ?

- Δινουμε κουπονια μεχρι τις 8 του μηνα. Μετα τα προμηθευεστε μονο στο κεντρο της Αθηνας.

- Γιατι ρε παιδια? Α ρε Ελλαδαρα με τα παραλογα σου!

- Γιατι το λετε ολοι αυτο? Οχι να το συζητησουμε.

- Ναι, σας ακουω λοιπον.

Τον ειδα που αναθαρησε, ετοιμος να μου καταθεσει τα ατρανταχτα επιχειρηματα του.

- Λοιπον, πρεπει να επιστρεψω τα κουπονια στα κεντρικα, να γινει η καταμέτρηση, να υπολογίσουν τι ειμαι χρεωμενος, να τα κατεστρεψουν και μεχρι τις 20 του μηνα να μου εχουν φερει τα καινουρια.

Τον κοιταξα εντυπωσιασμενη. Ειχα μπροστά μου ένα νέο ανθρωπο, δεν ηταν πανω απο 35 χρονών.

- Τι λετε? Ολοκληρη διαδικασια ε? Εχετε σκεφτει ποσο απλη θα ηταν η ζωή ολων μας αν ειχατε εναν υπολογιστη ετσι ωστε ανα πασα στιγμη να γινεται η καταμετρηση και η χρεωση σας? Γιατι απο οσο ξερω, δεν ζω στη δεκαετια του 50, 2009 εχουμε.

Ποτε θα παμε μπροστα σε αυτη τη χωρα, γαμωτακοιμισμενασαςμυαλαγαμω....

retro BS

2009-09-03T12:29:00.005+03:00

Τα καρέ εναλλάσονταν αρμονικά. Δεν άλλαζε το χρώμα, το γκρι του τσιμέντου ταιριάζει στην υφή του: Σταθερό, ακλόνητο, βαρετό. Ευτυχώς βγήκαν Κηφισίας. Ο Χοντρός κλασσικά οδηγούσε. Που να κάτσει πισω, σούζα το παπί. 15 χρονών πάνω σε παπι φίλου. Όχι του συνοδηγού. Ηταν η δεκαετία της ανεμελιάς, τα 80s εκπροσωπουσαν την ασύδοτη ελευθερία. Ειχε φτάσει όμως το τέλος τους.

- Ρε μαλάκα, θα πάμε Λούκουλο?
- Μπα, δεν έχω φραγκο.
- Δεν σου έδωσε ο αδερφός σου?
- Όχι, γι αυτό του πήρα το παπι κρυφα. Να παει να γαμηθει. Εσυ διπλωμα εχεις?
- Με δουλευεις ρε μαλακα? Συμμαθητες δεν ειμαστε? Ουτε τα 15 δεν εχω κλεισει ακομα. Μη κοιτας που εχω μεινει στην ιδια ταξη. Αστο, βαζω εγώ τα λεφτα, ηρθε ο πατερας από ταξιδι και γυρισε φορτωμενος. Θες m&m?
- Που τα βρηκες ρε χοντρε?!
- Αμέρικα, φίλε, τα πετρελαια ταξιδευουν και μαζι οι σοκολάτες.

ΦΦΦΦΡΡΡΡΡΡΡΤ!!!!!!!!!
Φαναρι. Κινηση. Τροχονομος. Μουστακαλης.

- Για περαστε από δω παλλικαρια. Αδεια εχετε?
- Όχι
- Διπλωμα?
- Εεεε, οοοοχι.
- Ασφαλεια?
- (μας δουλευει?) Όχι κυριε αστυνομικέ.

Ο Σταθης ηταν 35αρης. Εκρυψε σχολαστικα το χαμογελο του κατω από τα μουστάκια του και το φωτεινο του βλεμμα πισω από το μπατσογυαλί. Οποτε εβλεπε πιτσιρικάδες θυμοταν τα δικά του. Σκασιαρχείο, τραμ στη ζουλα και εφτανε μεχρι Πειραια. Ο πατερας του δουλευε στα τρένα, οποτε τα απεφευγε.

- Και τι κάνετε ρε παλιοπαιδα με ξενο μηχανακι?
- Εεε, του αδερφού μου είναι, ειπαμε να παμε μια βολτα για πιτσα.
- Και τι να σας κανω τωρα?
- ….
- Μολις ανάψει κοκκινο βγειτε μπροστα στο φαναρι. Θα χοροπηδάτε πανω στη μηχανή και θα φωνάζετε «ειμαστε μαλακες!»
- Ενταξει..

Ετσι και εγινε. Φωναζαν ο Χοντρος και ο Μαριάκος, φωναζαν όμως με περισσιο ενθουσιασμο, ήξεραν ότι την γλύτωσαν φτηνα. Αλλιώς θα τους μαζευαν οι γονεις από το Τμήμα.

- Ειμαστε μαλακες!!!!

Χειροκροτήματα και σφυρίγματα από τα γυρω αυτοκίνητα. Ολοι ειχαν καταλαβει την καζουρα. Κανεις όμως δεν κοροϊδεψε. Ο μπατσος ειχε ξηγηθει.

Μια βδομαδα μετα ο Χοντρός μασουλαγε το τελευταιο σακουλακι m&m. Στο σαλονι μπροστά στη ξυλινη τηλεόραση ειδε την φωτογραφία του κυρ Σταθη. Μολις πηγε να ανασκουμπωθει ακουσε την δημοσιογράφο.

- Αστυνομικός μετα από καταδίωξη, πυροβολήθηκε και υπέκυψε στα τραυματα του.

Ο Χοντρός τελικά εβγαλε δίπλωμα στα 31 του.
Τους μπατσους δεν τους συμπαθησε ποτε, αλλα ακόμα θυμαται τον κυρ Σταθη.

fantasy isle

2009-07-28T11:20:00.002+03:00

Urban butterfly

Κατι ψηνεται.

2009-06-02T10:06:00.001+03:00

Αυτό που θέλω είναι μια γνήσια και μόνιμη απόδραση.

let's go swimming.

2009-06-01T16:15:00.003+03:00

- Τζάμπα παιδεύεσαι. Όλα στη ζωή ειναι επιφανειακά και πανάλαφρα. Μόνο οι λέξεις ειναι βαρύγδουπες, η ουσία είναι αέρας κοπανιστός. Και τίποτα δεν κρατάει για πάντα.
- Ελα μου ντε, τι μαλάκας είμαι που δεν το σκέφτηκα νωρίτερα.

wish me good luck!

2009-05-27T10:24:00.002+03:00

Την περασμένη βδομάδα πέρασα τα σήματα.

Την Παρασκευή δίνω οδήγηση...

Μετά, το νου σας! :)

Mix & match?

2009-05-25T12:06:00.001+03:00

Πείτε μου σας παρακαλώ, τι δουλειά έχει "ο κόσμος του Επενδυτή"

να μοιράζει CD του Παύλου Σιδηρόπουλου? (!)

Θα τρίζουν τα κόκκαλα του....

Milou

2009-05-16T14:25:00.009+03:00

Γεια σας φίλοι μου. Πριν κανα μήνα έπαθα status epilepticus και παραλίγο να τα τινάξω. Μετά από μια άσχημη νύχτα στο κτηνιατρείο, είπα να αλλάξω μυαλά.
Βουρ για εκδρομή λοιπόν! Αν και δεν μπορώ τα ταξίδια...

Ο προορισμός όμως με αποζημίωσε. Γαλαξείδι στον παππού.

Αν και βλεπω ασπρόμαυρα, μάλλον αυτή είναι ωραία φωτογραφία.

Στις μυρωδιές τα πάμε καλύτερα.

Αχά! Η μύτη μου δεν με πρόδωσε ποτέ.

Ας κουλάρουμε και λίγο στη σκιά, ο παράδεισος καραδοκεί.

Chill out. Τα ξαναλέμε.

Πρόληψη

2009-05-13T09:53:00.002+03:00

Εσύ υπολογίζεις το πριν κι εγώ το μετά.

Υπάρχει νικητής?

Και γιατί να έχει σημασία?

Υγιεινη διατροφή

2009-05-05T09:50:00.001+03:00

Κάνω δίαιτα αυτην την περίοδο.

Τρώω μόνο εγωισμό.

Deeper

2009-02-27T10:50:00.012+02:00

Χτες καθόμασταν αραχτοί στο άντρο της Via Sound. Επερχόμενο party, ετοιμαζόμασταν να κατεβούμε κέντρο για τις τελευταίες λεπτομέρειες. Ο Sven Väth θα είναι επίσης εκείνη τη βραδιά (Σαββάτο 7 Μαρτίου) στην Αθήνα όποτε μέχρι να κατεβούμε Ψυρρή, κάναμε ένα flashback σε βινύλια των 90s. Δεν χρειάζεται πολύ παρακάλι ο Αντρέας για να ξεσκονίσει τα δισκάκια του. :)
Πάντως όσον αφορά τον Sven, ομολογώ πως με κέρδισε το τότε και όχι το τώρα. Διαχρονικά κομμάτια που αναφέρονται στην techno σκηνή ξεκάθαρα.

Ακολούθησαν κάποια eurotechno κομμάτια (οχι του Sven, να εξηγούμαστε), έτσι για να γελάσουμε και σκέφτηκα πως η ποπ, ανάλαφρη κουλτούρα είναι παντού.

Επόμενο δισκάκι της “ρετροσπεκτίβας” των 90s, Τετράγωνο 19 & Ηχοδρόμιο. Για όσους δεν το ξέρουν, το Τετράγωνο 19 ήταν ένα project του Μιχάλη Δέλτα εκεί γύρω στο 1995 με λίγα album releases. Όσον αφορά το ύφος του συγκεκριμένου άλμπουμ, δεν θα το χαρακτήριζα ως ανώτερη κουλτούρα, βαθύτερη μάλλον, και πρωτογενή σίγουρα, πάντως είναι κάτι που το συναντάμε συχνά στην Ελλάδα και συνήθως μπερδεύεται με τη σοβαροφάνεια του πράγματος.

Αυτό που μου έμεινε λοιπόν σαν σκέψη (και μετά από πολλούς συνειρμούς είναι η αλήθεια) είναι πως, ίσως, όταν ψάχνεις το βαθύτερο νόημα στα πράγματα να αισθάνεσαι και λίγο πιο ελεύθερος.

Ας μην γελιόμαστε...

2009-02-11T11:10:00.003+02:00

...διανύω ενα μακρύ διάλειμμα από τα blogs με αμφίβολη επιστροφή.

Τουλάχιστον είναι μουσικό. ;)

Reapproach

2009-01-15T12:18:00.018+02:00

Ει! Είναι κανείς εδώ? Εχει μείνει κανένας χριστιανός να διαβάζει? Τι να διαβάσει θα μου πεις, το έριξα κι εγώ στις εκδρομές και στα πάρτυ. Πολλά συνέβησαν τον προηγούμενο μήνα, καταρχάς πήγα χειμώνα στην Ευρυτανία. Καιρός ήταν να δω το αγαπημένο μου χωριό χιονισμένο. Το σκηνικό ξεκίνησε στεγνό αλλά πολύ κρύα υποσχόμενο.

Η Μιλού χόρτασε βολτες, Ξεκουράστηκε σε πηγές,
ώσπου μετα απο δύο μέρες αγρίεψε το πραγμα. οπως βλέπετε όμως δεν μάσησε κανεις. Ε, σχεδόν κανεις ;) Το σπιτάκι μας χιονισμένο
Ορμήσαμε για δυωρες πεζοπορείες να χαρουμε το λευκο τοπίο

πηγαμε ποδαράτο στο διπλανο χωριο
με την ομορφη λιμνούλα
Αποθανατισαμε τους τοπικούς αχυρώνες

και απολαυσαμε για πρώτη φορά τον δρόμο της επιστροφής προς Αθήνα

Τι άλλο? Α ναι! Ειχα γενέθλια :)

Τι χαμογελάω, τα 34 έκλεισα,

αλλα δεν γαμιεται, μια χαρα νιώθω και είμαι.

Τωρα πηζω 12ωρα στις εκθέσεις, μεχρι τελος Ιανουαρίου

μπαινω σε χειμερια μπλογκικη νάρκη. Μετα εχουμε πάλι πάρτυ! ;)

Φιλάκια πολλα, μου εχετε λειψει!

I know what I know

2008-12-18T16:20:00.001+02:00

Edie Brickell - What I am
Ανέβηκε από Shakki

I'm not aware of too many things,
but I know what I know if you know what I mean.
Philosophy is the talk on a cereal box.
Religion is the smile on a dog.
I'm not aware of too many things,
but I know what I know if you know what I mean.
Choke me in the shallow water before I get too deep.
What I am is what I am.
Are you what you are - or what?
I'm not aware of too many things,
but I know what I know if you know what I mean.
Philosophy is a walk on the slippery rocks.
Religion is a light in the fog.
I'm not aware of too many things,
but I know what I know if you know what I mean.
Choke me in the shallow water before I get too deep.
What I am is what I am.
Are you what you are - or what?
Don't let me get too deep.

Ryaki->Potamos

2008-12-09T17:08:00.002+02:00

Αυτα παθαινουν οποιοι αγνοουν τη μαζα. Γιγαντωνεται και αντε να τους μαζεψεις. Μακαρι να κατεβαινε ολη η Αθηνα στο κεντρο. Γονεις, παιδια, συνταξιουχοι, μεταναστες, και οποιος αλλος θες. Και να κραζανε τους κουκουλοφορους, αλλα ποιος θα τα βαλει μαζι τους? Εχουν παρει ομηρο την πολη. Ενω η ουσια του πραγματος ειναι η διαμαρτυρια. Η διαμαρτυρια για ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Η ομορφη πραξη ενος πιτσιρικα και δυο κοριτσιων που εκαναν την ψυχολογια τους πραξη. Βγηκαν απο τα ρουχα τους. Οχι να θες να καψεις την βιβλιοθηκη παλιοαγριμι, ζωο, απολιτιστε, πρεζακι, μηδενιστη.

Can you keep your breath?

2008-12-05T15:13:00.002+02:00

αργεί και η επιφάνεια...

Τι πραγματικά συνέβη στο πάρτυ..

2008-11-18T09:24:00.003+02:00

... απο την οπτική πλευρά του Άγγλου Dj Harold Heath

Τίτλος: The Meaning of "Mooja"
A couple of weeks ago, I was lucky enough to get flown over to Athens by the lovely folks at ViaSound (hi guys!) for a gig at a club called One Happy Cloud. I was met at the Airport by the lovely Lee and (not so lovely but still cool :o) Yanni who promptly drove us to the hotel - (very cool hotel, the shower was top notch so all that you've heard about Greek plumbing is clearly untrue) and dropped off our stuff and then we were whisked off to the gig.

However, on the way, we found out that the club had "technical difficulties" and wouldn't be open this evening. So there were handwritten signs over the front of the club saying that I was playing at a bar around the corner. This new venue had apparently been found by owner of the original club but there was still a problem - the guy who was DJing there didn't want me to play. Eventually he let me on the decks and I had maybe half an hour before he kicked me off again! Understandably, the wonderful folks from ViaSound were a bit pissed off at this - they'd gone to the effort of organizing and promoting the gig, getting all their mates to come along, they'd flown me over from Brighton, booked me into a hotel, printed up the posters, been myspacing like crazy for the last couple of weeks only to have the whole thing fall apart with hours to go before the gig. Annoying, to say the least. But if they thought they were pissed off then, the curse of Harold Heath was about to make things much worse...

We came out of the club, all fired up and militant because my wife (who had come with me to the gig, we had decided to make a long weekend out of it) had had a vodka or two and had riled everyone up about the terrible injustice of me getting kicked off the decks. She'd managed to get a sizeable proportion of the club to come with us - we were planning to drink perhaps one or two more vodkas then head back to Andreas' house to play tunes and party etc. But we were just crossing the road outside the club when one of the promoters had her bag stolen by some crazy-motor-bike-riding-shaven-headed-thug-thief. A scream, the roar of an engine and then he was gone. Bad news. But it gets worse. Even as this happened, Andreas' credit card was being cloned and he found out an hour or two later that someone had booked several flights to Dubai with his card! The curse was upon us! We had another drink and, feeling somewhat subdued, decided to call it a night...

The next couple of days went by in a whirl of hospitality and tequila - we had a fantastic time, despite the gig not working out and it just goes to show that the spirit of acid house is still fighting fit, in Athens at least.
So, I learnt two things this weekend. Firstly, Andreas, Lee, Yanni & Irene from ViaSound kickass! If you want to be treated like a king, have a fantastic time, get driven up the mountain to see Athens in all its glory from 1500 feet and have some of the finest Greek fast food ever (oh the Grill Academy, how I miss you already) , then hook up with the ViaSound Crew :o)
Second, I learnt a new word - Mooja! It's the curse - it's "I throw sh*t in your face"! It's all that anybody could say by the end of the night and became our Mantra for the weekend. If everything seems to be against you, if it's all going crazy, then it's "Mooja" - watch out for the curse...!

To original ποστ του βρισκεται εδω

Φουλαρε το, εχω ταξιδι.

2008-10-30T09:35:00.001+02:00

Ακίνητη θέα. Κοιτάς ψηλά και ο χρόνος χάνει τη σημασία του. Αλλαγή βάρδιας μεταξύ ήλιου και σελήνης. Τα αστέρια σκόνη στα μάτια σου. Ο ήλιος ζαρώνει τα χείλια σου. Αν μπορούσες θα έφευγες, αλλά η κινούμενη άμμος θέλει ιδιαίτερη μεταχείριση. Πως δημιουργείται? Η έρημος της πραγματικότητας μιξαρισμένη με δάκρυα. Περιμένεις. Ε, κάποια στιγμή ξεραίνεται, στεγνώνει. Βγαίνεις στην επιφάνεια και υπολογίζεις την επομένη κίνηση. Ή που θα τινάξεις το χώμα από πάνω σου ή που θα ξαναρχίσεις να κλαις. Έλα, δεν είσαι πρωτάρα. Τράβα να αλλάξεις ρούχα.

Fraud

2008-10-17T15:15:00.003+03:00

Μια φορά και έναν καιρό σ΄ένα χωριό, ένας άντρας ο Χάρης, ανακοίνωσε στους χωρικούς ότι θα αγόραζε μαϊμούδες προς 10 δολάρια τη μία. Ξέροντας οι χωρικοί ότι υπήρχαν πολλές μαϊμούδες γύρω στο δάσος πήγαν και τις έπιασαν. Ο Χάρης αγόρασε χιλιάδες προς 10 δολάρια τη μία όπως είπε. Το εμπόρευμα όμως λιγόστευε και οι χωρικοί σταμάτησαν να κυνηγάνε μαϊμούδες.
Ο Χάρης ξανα ανακοινώνει ότι θα αγόραζε μαϊμούδες για 20 δολάρια τη μία. Οι χωρικοί έτρεξαν και έπιασαν και άλλες μαϊμούδες. Σύντομα όμως οι μαϊμούδες λιγόστεψαν κι άλλο, οι χωρικοί επέστρεψαν στα κτήματά τους.
Ο Χάρης ανακοινώνει πάλι ότι επειδή δεν υπάρχουν πλέον πολλές μαϊμούδες θα αγόραζε τη μία προς 25 δολάρια. Οι χωρικοί πιάνουν και τις λίγες που έμειναν.
Ο Χάρης τούς λέει καταλαβαίνω ότι δεν υπάρχουν πλέον παρά ελάχιστες μαϊμούδες γι' αυτό και εγώ θα σας δώσω 50 δολάρια τη μία. Αλλά επειδή πρέπει να φύγω για την πόλη για δουλειές θα αναλάβει την αγοροπωλησία ο βοηθός μου.
Ο βοηθός φωνάζει τους χωρικούς και τους λέει. Κοιτάξτε τι έκανε ο Χάρης. Γέμισε ένα στάβλο γεμάτο με μαϊμούδες, θα σας τις πουλήσω εγώ για 35 δολάρια τη μία και όταν γυρίσει ο Χάρης τού τις πουλάτε εσείς για 50 δολάρια τη μία. Οι χωρικοί στριμώχτηκαν μάζεψαν όλες τις οικονομίες τους και αγόρασαν όλες τις μαϊμούδες.
Δεν ξαναείδαν ούτε τον βοηθό ούτε τον Χάρη.
Καλώς ήρθατε στη Wall Street.

Απο mail που ελαβα σημερα ;)

φως στη γωνια

2008-10-10T15:24:00.003+03:00

Διαβαστε κι αυτο, να παει καλα το ΣΚ. Φιλακια!

Ελεύθερος Τύπος Κυριακή, 28.09.08
Πρόκειται για ένα απομακρυσμένο ορεινό χωριό που κατάφερε μετά από συστηματική προσπάθεια, όχι μόνο να σταθεί όρθιο, αλλά να γίνει πρότυπο ανάπτυξης. Για τη μεγάλη ανατροπή που έρχεται από την Ανάβρα του νομούΜαγνησίας.
Στις δυτικές πλαγιές της Οθρυος, σε υψόμετρο 1.000 μέτρων και σε απόσταση40 χιλιομέτρων από την κοντινότερη κωμόπολη (τον Αλμυρό), οι 700 κάτοικοι, όλοι τους κτηνοτρόφοι, απολαμβάνουν εισοδήματα από 30 έως 100 χιλιάδες ευρώ και μια ποιότητα ζωής που μπορεί να συγκριθεί μόνο με την πλούσια Ελβετία. Εδώ ο κόσμος δεν φεύγει προς τα αστικά κέντρα, αλλά επιστρέφει στο χωριό του. Με ποσοστό ανεργίας στο μηδέν και με μέσο όρο ηλικίας τα 40 έτη, ο πληθυσμός διπλασιάστηκε μέσα στα τελευταία 15 χρόνια.
Οι υποδομές του υποδειγματικές: Το αιολικό πάρκο, που δίνει έσοδα 100.000 ευρώ ετησίως στην κοινότητα, τα τρία υπερσύγχρονα κτηνοτροφικά πάρκα που στεγάζουν το χειμώνα (όταν η Ανάβρα αποκλείεται από τα χιόνια) 25.000 ζώα, το πρότυπο σφαγείο, που θυμίζει χειρουργείο, το διώροφο πάρκινγκ των 60 θέσεων, το γυμναστήριο με τα τελευταίας τεχνολογίας μηχανήματα, τα γήπεδα ποδοσφαίρου και μπάσκετ, το λαογραφικό μουσείο και φυσικά το περιβαλλοντικό-πολιτιστικό πάρκο, έκτασης 240 στρεμμάτων.
Η κοινωνική μέριμνα κατέχει πρώτιστη θέση: νηπιαγωγείο και δημοτικό του«κουτιού», αγροτικό ιατρείο (πάντοτε στελεχωμένο), δωρεάν στέγαση για τους δασκάλους και τους γιατρούς, «Βοήθεια στο σπίτι», σχεδιασμός για γηροκομείο, ακόμα και για πισίνα!
Πoιο είναι άραγε το μυστικό της επιτυχίας; Πώς μια μειονεκτική περιοχή κατάφερε το «θαύμα»; Η μάχη με τη μιζέρια άρχισε τις αρχές της δεκαετίας του ’90, όταν τα ηνία της κοινότητας πήρε ο Δημήτρης Τσουκαλάς, ένας άνθρωπος που άφησε τηνΑθήνα για να γυρίσει στο χωριό του και να προσφέρει στη γενέτειρά του. Με ένα διάλειμμα 4 χρόνων, είναι από τότε κοινοτάρχης της Ανάβρας. Η κατάσταση που συνάντησε ήταν απελπιστική. Τα γελάδια, οι χοίροι και τα πρόβατα κυκλοφορούσαν ελεύθερα στο χωριό. Στους χωματόδρομους. Δεν υπήρχε πουθενά άσφαλτος. Το χειμώνα περπατούσες μέσα στη λάσπη, το καλοκαίρι η σκόνη σε έπνιγε.
«Προτεραιότητά μας ήταν η κατασκευή κτηνοτροφικών πάρκων, για να μπει τέλος στην αναρχία που επικρατούσε. Με φως, νερό και σωστή δόμηση, σταβλίζουν τα ζώα τους το χειμώνα. Τους υπόλοιπους μήνες βόσκουν ελεύθερα στα βουνά. Αυτός είναι και ο λόγος που το κρέας τους φημίζεται για τηνξεχωριστή γεύση του. Η κτηνοτροφία είναι η πηγή των εισοδημάτων στηνΑνάβρα», λέει στο ΕΤ.Κ ο πρόεδρος της κοινότητας. «Ισως εγώ είμαι ο πιο φτωχός του χωριού, αφού η σύνταξη που παίρνω από τηΔΕΗ, όπου έφυγα με το βαθμό του επιθεωρητή, κυμαίνεται στα 2.500 ευρώ».
Βάσεις ανάπτυξης: Η πρόοδος συνεχίστηκε με την κατασκευή του σφαγείου βιολογικής γραμμής, τo μοναδικό δημόσιο στην Ελλάδα, με πιστοποίηση από τη ΔΗΩ.. Ετσι μπήκε τάξη και δημιουργήθηκε η βάση για την ανάπτυξη της βιοκτηνοτροφίας, με συνέπεια οι παραγωγοί να κερδίζουν σημαντικά ποσά από τις επιδοτήσεις τηςΕυρωπαϊκής Ενωσης, με χρήματα της οποίας έγιναν οι παραπάνω υποδομές. Ξύπνιος, σχολαστικός και με όραμα ο πρόεδρος παρακολουθεί ανελλιπώς κάθε κοινοτικό πρόγραμμα και το εκμεταλλεύεται δεόντως. Το μεγαλύτερο επίτευγμά του, όπως λέει ο ίδιος, είναι ότι κατάφερε να αλλάξει τη νοοτροπία των συγχωριανών του. Στην αρχή έφεραν αντιρρήσεις στα σχέδιά του, αλλά με επιμονή και υπομονή τούς έπεισε.
Τώρα τους καλεί να δημιουργήσουν τυποποιητήρια για τα προϊόντα τους, ώστε να ολοκληρωθεί το φάσμα της βιολογικής παραγωγής. Η Ανάβρα δεν βάσισε την ανάπτυξή της στο κράτος. Ηθελε έσοδα δικά της. Ετσι, πριν από τρία χρόνια ολοκλήρωσε το έργο του αιολικού πάρκου, με τις 20 ανεμογεννήτριες και ανάδοχο την ισπανική εταιρία Gamesa. Εσοδα: Το ρεύμα το αγοράζει η ΔΕΗ, ενώ η κοινότητα για τη χρήση του χώρου, που της ανήκει, εισπράττει έως και 100.000 ευρώ το χρόνο. Υπό δημοπράτηση βρίσκεται και η ανάπτυξη υδροηλεκτρικού εργοστασίου, από το νερό των πηγών της Ανάβρας. Από εκεί θα εισπράττονται άλλες 100.000ευρώ.
Η επιστροφή στις ρίζες είναι μια σταθερή πολιτική για τον κ. Τσουκαλά. Γιανα ενισχυθεί κι άλλο ο πληθυσμός, έκανε επέκταση του οικισμού και δίνει οικόπεδα σε άστεγους δημότες στο ? της αντικειμενικής τους αξίας και με αποπληρωμή σε 5 δόσεις. Μετανάστες σε... ορεινό παράδεισο «Δεν μας λείπει τίποτα. Εγώ, παρόλο που γεννήθηκα στην Αθήνα, ήρθα στο χωριό των γονιών μου, μόλις γνώρισα εδώ, κατά τη διάρκεια των διακοπών, το σύζυγό μου τον Παναγιώτη. Κάναμε τρία παιδιά. Δουλεύουμε με τον άνδρα μου φροντίζοντας τα 100 γελάδια που έχουμε. Πηγαίνουμε γυμναστήριο, πίνουμε τα τσιπουράκια μας στις 5 ταβέρνες του χωριού και αν θέλουμε νυχτερινή ζωή πεταγόμαστε μέχρι τον Δομοκό ή τον Αλμυρό», λέει στον ΕΤ.Κ η Νίκη Μηλιώνη.
Οι ηλικιωμένοι αισθάνονται ασφάλεια με τη μόνιμη παρουσία της αγροτικής γιατρού. Η Ελένη Τριανταφύλλου δέχεται 8 με 9 άτομα καθημερινά στο ιατρείο. Πήγε στην Ανάβρα στις 5 Αυγούστου και για τους επόμενους 9 μήνες που θα μείνει εκεί νιώθει τυχερή που βρέθηκε σε ένα τόσο φιλικό περιβάλλον. Μάλιστα, δεν επιβαρύνεται από την τσέπη της, γιατί μένει σε διαμέρισμα που της παραχώρησε η κοινότητα (όπως και οι τρεις δάσκαλοι).
Ο Αποστόλης Καπέλος και ο Πολύζος Κανατούλης είναι δυο νέοι κτηνοτρόφοι. Παίκτες στην ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού (Α.Ο. ΟΘΡΥΣ), κάθονται στο καφενείο και συζητούν πώς θα αντιμετωπίσουν τον ΔΟΜΟΚΟ, την ισχυρότερη ομάδα της περιοχής. Περηφανεύονται για την προαγωγή στην Α’ Ερασιτεχνική,αλλά και για τα επιτεύγματα του χωριού τους. «Να πάτε να δείτε το περιβαλλοντικό πάρκο», μας λένε. Συναντάμε έναν παράδεισο. Αιωνόβια πλατάνια, σε μια διαδρομή πέντε χιλιομέτρων, με γεφύρια, παιδικές χαρές, πετρόκτιστη διακόσμηση και με τους λαγούς και τα ελάφια να ξεπετάγονται μέσα από τα ξέφωτα, με φόντο τον υδάτινο κόσμο του Ενιππέα (παραπόταμου του Πηνειού). Εδώ κρατάει ακόμα το έθιμο της δρυστέλας , όπου οι νοικοκυραίοι πλένουν ρούχα και χαλιά με τα ορμητικά νερά των πηγών. Μια περιφραγμένη έκταση, συνολικού εμβαδού 240 στρεμμάτων, που αποτελεί ταυτόχρονα και μουσείο παράδοσης. Αλλη μια ευκαιρία για να εισπράττει η κοινότητα έσοδα, καθώς πολλά σχολεία εκδηλώνουν ενδιαφέρον για επίσκεψη και αναμένεται να μπει συμβολικό εισιτήριο για τα έξοδα συντήρησής του.
Το πλέον μεγαλόπνοο σχέδιο, αυτή την περίοδο, είναι η επικείμενη εγκατάσταση συστήματος τηλεθέρμανσης. Με προϋπολογισμό 1.700.000 ευρώ (από ευρωπαϊκά κονδύλια) και με μελέτη από το ΤΕΙ Κοζάνης η Περιφέρεια έχει πει ήδη το «ναι».. Ενας κεντρικός λέβητας θα τοποθετηθεί στο πάνω μέρος του χωριού και από εκεί θα διοχετεύονται υπόγειοι αγωγοί από τους δρόμους της Ανάβρας με καυτό νερό. Το κάθε σπίτι θα συνδέεται με το σύστημα και θα έχει ολόκληρο το χειμώνα ζεστό νερό και θέρμανση, με μια ελάχιστη επιβάρυνση. Θα λειτουργεί με την καύση βιομάζας (κοπριές των ζώων, ξερά φύλλα, άχυρο κ.ά).

Αψου!

2008-10-09T14:45:00.001+03:00

Αυτον τον καιρο, και εγω και το λαπτοπακι μου περναμε ιωση :(

Madonitsa

2008-10-03T14:58:00.003+03:00

Κολασμένο το Σαββατο, ξεκινησε στραβα, αλλα ισιωσε μια χαρά μετα :) Ειχαμε παει να δουμε ενα μεταχειρισμένο αμαξι να αγορασουμε, χαθήκαμε, γυρισαμε ολα τα Μεσογεια, γυρισα σπιτι με την ψυχη στο στομα, μπανακι, εξοπλισμός τσαντας και φευγιο. Εχω μολις κατεβει κατω και φευγω τροχαδην προς αναζητηση ταξι. Στην ακρη του μυαλου μου ακουω ενα σφυριγμα. Σαν αυτα τα συνθηματικα, πλαγια του Αντρεα. Γυρναω απορημενη και κοιταω στο μπαλκονι. Δεν ηταν κανεις. Συνεχιζω με βημα γοργο και μυαλο σε εγρηγορση. "Μα γιατι να σκεφτω οτι μου σφυριξε? Και γιατι θα μπορουσε δηλαδή να μου σφυρίξει? Ξεχασα τίποτα? Η κεραμιδα στο κεφαλι επεσε βαρια. ΕΙΧΑ ΞΕΧΑΣΕΙ ΤΟ ΕΙΣΗΤΗΡΙΟ!!!! thank god for flashia! :) Σε χρονο dt παιρνω τηλεφωνο τον Αντρεα να μου το πεταξει απο το μπαλκονι. Δεν το βρισκει εκει που το ειχα... Εχει γουστο λεω, το ειχα 3 μηνες στο συρταρι και τωρα εκανε φτερα? Ανεβαινω τροχαδην πανω, το βρισκω (μα κανεις αντρας δεν ανοιγει τα στραβα του?!) και ξανα προς τη δοξα τραβω. Βγαίνω Παπανικολη, την χειροτερη οδο για να βρεις ταξι. Σε κανενα τεταρτακι βρισκω και λεω Ολυμπιακο Σταδιο. Μαντονα ε? μου λεει ο 50ρης οδηγος. Ετσι ειναι αν εισαι η Μαντονα σε ξερουν και οι πετρες. Με αφησε στη Σπυρου Λουη και με αφησε να βγαλω ακρη μονη μου.

Ειχα σκοπο να γραψω σεντονι, αλλα δεν προλαβαινω με την καμια. Ουτε εχει και καμια σημασια να περιγραψω το ιδιο στορι απο την δικη μου εκδοχη. Εγω γουσταρω απλα που δε ειδα τιποτα στα ΜΜΕ για αυτη τη συναυλια, την εχω απλα χαραγμενη στο μυαλο μου με αγαπη. Μονο κατι φωτο σε μαιλ ειδα και με επιασε η ψυχη μου οταν συνειδητοποιησα το ποσο κοσμο ειχε και που ημουν εγω μεσα τον συρφετο (βλ. φωτο). Παραλιγο να λιποθυμησω!!

Κατα τα αλλα, η Μαντονα ειναι στο προσκηνιο απο τοτε που θυμαμαι τον εαυτο μου. Και thank God που την ειδα ακομα στην ακμη της και οχι σταφιδογρια σε αρπαχτη. Μου την εδωσε λιγο που μας ειπε motherfuckers, αλλα της εκανα κι εγω κωλοδαχτυλο οποτε ειμαστε πατσι.

Επισης, πρεπει κατι να κανω με το μαλλι μου, μονο αυτογραφο δεν μου ζητησαν γιατι μοιαζω λεει με την κοπελιτσα στα "Υπεροχα Πλασματα". Δεν πιστευαν οτι δεν ειμαι εγω, μου ελεγαν εισαι σίγουρη? Μηπως εισαι και δεν μας το λες?! Μεγαλη περαση σας λεω!

Sapio kratos

2008-09-23T14:55:00.002+03:00

Κτηματολογιο ΑΕ. Που πουλανε μετοχες ρε παιδια, να παμε να αγορασουμε? Εγγυημενη αποδοση. Πηγα σημερα το πρωι να βγαλω μια βεβαιωση για το ακινητο μου και μου ζητησαν ουτε λιγο ουτε πολυ, 41 ευρω! 41 ευρω για 4 φυλλα χαρτι, ενα γραμμαριο μελανι σφραγιδας και 5-6 χαρτοσημα. 41 ευρω για να αποδειξω οτι κατι μου ανηκει. Αϊ στο διαολο τελικα. Το κακομοιρο, φτωχο κρατος. Αντε γαμιδια. Βαλτε και στον κωλο κανα ταληρο, κανει καλο στις αιμορροιδες, γαμημενοι.

Eπαναπροσδιορισμος της επικοινωνιας....

2008-09-13T10:00:00.003+03:00

- O καλύτερος τρόπος για να θρεψει η πληγή είναι να μην την σκαλίζεις
- Να μη σου πω να την καυτηριάσεις κιόλας..
Η αγάπη διακόπηκε μια μέρα. Μονόπλευρα. Η διαδικασία ανάρρωσης ξεκίνησε άμεσα. Είναι αρχέγονη αντανακλαστική κίνηση. Κρύβεται στις σπειροειδείς διαδρομές του dna, στις ανήλιαγες πτυχές του εγκεφάλου, στις ζάρες του χαμόγελου που βαραίνει προς τα κάτω. Ότι αγάπησες και τώρα δεν προβλέπεται, το μισείς. Φλασμπακ σε βομβαρδίζουν ασταμάτητα. Θυμάσαι δυο μάτια. Γαλήνια με χρώμα ηλιοβασιλέματος. Πυρωμένα από πάνω σου κατακτητικά. Θολωμένα από την ένταση της οργής. Φωτεινά μόλις σε κοιτάνε.
Ώσπου κάποια μέρα, τίποτα. Κενό. Δεν υπάρχεις. Κοιτάνε πέρα από σένα, στον ορίζοντα του αύριο. Αποτραβιέσαι. Χάνεσαι. Επεξεργάζεσαι και καυτηριάζεις. Μέχρι που πρέπει να τα ξαναδείς. Αλήθεια, πως ξαναμιλάς σε αυτά τα μάτια?

Ετσι, για να πουμε κατι.

2008-09-09T11:18:00.003+03:00

Αυτή φταίει. Αυτή εδώ η φωτογραφία. 6-7 χρονών ήταν. Όλα τα έχει. Λουλούδια, χαμόγελο & ήλιο. Τρεις λέξεις που την ορίζουν. Αισθητική. Πόσες διαφορετικές έννοιες έχει για τον καθέναν από μας. Όταν ήταν μικρή οι γονείς της ήθελαν να γίνει γιατρός. Δεν είχε σημασία τι ήθελε εκείνη. Εκείνοι ήθελαν να γίνει γιατρός. Αυτή η φωτογραφία όμως την κυνηγούσε. Ήθελε να γίνει φωτογράφος, διακοσμήτρια, ακόμα κι αν όντως τελικά γινόταν γιατρός ήθελε να γίνει πλαστικός χειρουργός. Ομορφιά. Γύρω της, μέσα της, παντού. Τα χρόνια πέρασαν, η ομορφιά χάθηκε τριγύρω, αλλά ποτέ από μέσα της. Την κουβαλούσε σαν πολύτιμο φορτίο. Ξεχάστηκαν τα όνειρα. Άκυρο και στην ιατρική. Δεκατέσσερα χρόνια χαμένα σε αναζήτηση αξιόλογης δουλειάς, α φευ!, απλά δουλειά. Καριέρα. Κοπελιά αυτό που κάνεις δεν σε γεμίζει. Το κάνεις άριστα, μα τυπικά. Δεν σου αρέσει. Είσαι γραναζάκι καλογρασαρισμένο σε λάθος μηχανή.

Ετοιμαζόμαστε πυρετωδώς με τα παιδιά στη Via Sound για τη καινούρια χρονιά. Πάρτυ, μπαράκια, mix, flyers. Έχω αναλάβει να φτιάξω ένα flyer για το επερχόμενο πάρτυ στο Venue café, με χορηγό το Aperol. Ωραίο ποτό, το έχω πιει αρκετές φορές και το γουστάρω. Δεν ξέρω όμως τίποτα για αυτό. Για την αισθητική του, το «γύρω του». Οκ, ετοιμάζω 2-3 προτάσεις και το στέλνω στους άμεσα εμπλεκομένους για comment. Μετά από λίγη ώρα χτυπάει το τηλέφωνο.
- Έλα lee, όλα καλά?
- Μια χαρά άνθρωπε, για πες.. Πώς σου φάνηκαν, τα έκανα λίγο βιαστικά, δεν είναι τελειοποιημένα, έφτιαξα 3 διαφορετικά στυλ να μου πείτε προς τα πού να «πάω».
- Κάνεις λάθος δουλειά.
- Εεεε, τόσο έξω έπεσα? Όλα άκυρα είναι ε?
- Όχι, εννοώ κάνεις λάθος επάγγελμα..

Και κει μου έσκασε. Δεν το επεξεργάστηκα άμεσα, μιλήσαμε λίγο ακόμα, μου έδωσε τα εύσημα και μερικές συμβουλές και το κλείσαμε. Αργότερα συζήταγα με τον εαυτό μου.
- Ρε μαλάκα, πότε θα αποκτήσεις αυτοπεποίθηση?
- Γιατί ρε?
- Σου είπε ο άνθρωπος ότι κάνεις λάθος δουλειά και το πρώτο που σκέφτηκες είναι ότι τα έκανες πουτάνα?
- Έχεις δίκιο..
- Που να το βρω.. Να σου πώ και το άλλο: μήπως βρήκες τελικά τι θα σου άρεσε να επαγγέλλεσαι?
- ……

Tυχαία επιλεγμένες φωτο ;)

2008-08-25T20:49:00.020+03:00

Μια ιστορια,
θα σας πωωω,
για τη Γαυδο,
την Γαυδο τη φλούου!

Τσά! Να'μαι κι εγω. Βολτα στο φαρο ειμαστε

Αν αναρωτιεστε τι χειροκροτάει, δεν εχετε εκτιμησει ποτε τα ησυχα και απλα πραγματα.

Να κι ο φαρος,για να μην ξεχνιόμαστε. :)

Οτι απεμεινε απο τη σφαγή των σκορπίνων...

και μια διαφορετική art de la table.

Χρωμα αφθονο

Οι πειρατές της άμμου

Τα απολύτως απαραίτητα

Απρόσμενοι επισκέπτες (click to enlarge)

Λίγο θαλασσίτσα

Water close encounter

Beware
of
sea
monsters!

Λεπτομερειες, κουτσομπολιά, παραλειπομενα, εν καιρω.
Ακομα δεν πηγα δουλεια και επηξε το $%^*# μου :(

What's up?

2008-08-24T17:35:00.012+03:00

Ya maaaannnn! Whats'youdoin'? Εγω αλήτευα στη Γαύδο.

Αλάνι απο τα λίγα, την έπεφτα παντού. Ρέκλα σαν να μην υπάρχει αύριο.

Για σταθείτε! Δεν είμαι τοσο ρεμαλάκι, στην παραλία μεταμορφωνόμουν.

Παμε λοιπόν! Τρέξιμο...

κολύμπι...

και αθλοπαιδιές...

απαραιτήτως με μπαλάκι!

Διακοπές μαν, και τα μπαλακια στα κάγκελα.

χεχε, πρόλαβα κι εγραψα πριν τη μαμα για τις διακοπες.

Farewell

2008-07-30T09:34:00.002+03:00

Δεν με βλεπω να γραφω άλλο ποστ πριν τις διακοπες. Βαριεμαι να ζησω.
Σερνω τις μέρες μεχρι τις 7 Αυγούστου, να σηκωθω να φυγω.
Τελικα το παιδι δεν μας επεισε. Θα ξαναπαμε στο αγαπημενο μας νησι.
Εναν τετοιο κεδρο θα βρω, να αραξω 15 μερες βλεποντας θαλασσα
και ακουγοντας το κυμα. Επιτελους ρηλαξ. Ραντεβου τέλος Αυγουστου ;)

Καταναλωνουμε αρα υπαρχουμε?

2008-07-14T13:41:00.007+03:00

Μήπως να μην αναρωτιόμασταν πόσο μας πείθει μια διαφήμιση, αλλά πόσο μας αφορά?

Θα γλυτώναμε αρκετή απο την καταναλωτική αρρώστια της εποχής μας.

Μεχρι τα 108...

2008-07-14T13:36:00.001+03:00

...έχουμε καιρό.

Circle in the sand

2008-07-09T15:13:00.003+03:00

Βασικά όλοι κυκλοθυμικοί είμαστε,

με μεγάλη ποικιλία διαμέτρου.

Madonna mia!

2008-07-02T15:16:00.002+03:00

Προσωπικά προτιμώ να μου τα πρηζουν 3 μηνες πριν για τη συναυλία της Μαντονα, παρά για το Mamma mia ή το West side story. Τρελη πλυση εγκεφαλου τα δευτερα, τρελη φαση το πρώτο! Η Μαντονιτσα τουλαχιστον εχει σιγουρο το ξεπουλημα. Βγηκαν και διαφοροι πικροχολοι να μειωσουν το γεγονος, δεν πανε λεει στην πατσουρογρια να δωσουν 90 ευρω για να δουν αρτους & θεαματα! Ο κομμουνισμος εχει αφησει ασχημα καταλοιπα, χαχαχαχα!

Please, ενα ινδαλμα της εφηβειας μας ειναι, που ηρθε η ωρα να παμε να την δουμε in the flesh.

Ας πανε να δουν καμια αρχαια τραγωδια στην Επιδαυρο, μπας και απειλειται το επιπεδο τους. Ειναι ωραίο φιξακι να εισαι με κατι δεκαδες χιλιαδες κοσμου, να βλεπεις παντου χαμογελαστα προσωπα και να σας ενωνει η μουσικη. Δοκιμαστε το καμια φορα.

Προς το παρον το εισιτηριο αναπαυεται στα σκαφάκια του γραφειου μου. :)))))

Μπράβο Αντρέα

2008-06-30T10:22:00.008+03:00

adreaszead

*FINAL UPDATE* Τελικά δεν μας εχει τελειωσει ο διαγωνισμος ακόμα. Χτες απλα γινοταν μια κληρωση για ενα ταξιδι. Η επιτροπη πρεπει να ψηφισει ολα τα κομματια, οποτε μπορει να βγει και τελευταιος! :) Υπομονή μέχρι την Τετάρτη, αν καταλαβα καλά αυτα που ελεγε η Θεοτοκάτου στο Best Radio. Το κειμενακι απο κατω το άλλαξα, γιατι εχω πλέον τα τελικά αποτελεσματα.

Μας τέλειωσε και ο διαγωνισμός της Miller, πολύ καλό το αποτέλεσμα. Σε 200 περίπου διαγωνιζόμενα remix, η επιτροπή του έβαλε ένα αξιοπρεπέστατο 7άρι, το οποίο τον φέρνει στην έβδομη θέση βαθμολογικα, αλλα λόγω ισοβαθμιων στην συνολικη καταταξη ειναι 14ος.

Τις ψήφους του κοινού δυστυχώς δεν θα τις λάβω υπόψιν μου, καθώς πολλοί ψήφιζαν με άσσο για να πέφτει ο μέσος όρος της βαθμολογίας του κοινού. Έτυχε στις αρχές που ανέβασε το remix να παρακολουθώ για κάνα δύωρο την βαθμολογία, ανέβαιναν κατακόρυφα οι ψήφοι και έπεφτε ο μέσος όρος. Για γέλια και για κλάματα. Θεωρώ πολύ άσχημο να ψηφίζεις κάποιον μόνο και μόνο για να του βάζεις μονάδα. Πολύ σαπίλα εδώ στο Ελλαδιστάν.
Το ανέφερα στον Αντρέα και κουνούσε το κεφάλι. Δεν μου είπε και πολλά, απλά ότι στα 90's τρέχανε για τη μουσική με moto: Peace, love, unity, και ότι σήμερα τίποτα από όλα αυτά δεν ισχύει. Τουλάχιστον έχει καλυφθεί σε προσωπικό επίπεδο με την ψήφο της επιτροπής. Και εννοείται ευχαριστεί όλους όσους σχολίασαν/ψήφισαν αντικειμενικά. Τα υπόλοιπα δεν τον αφορούν.
Καλή εβδομάδα σε όλους.

Βουνό ή θάλασσα?

2008-06-25T10:05:00.012+03:00

Κοιτα να δεις τι γινεται τωρα:

Το σκεφτηκα ετσι, το σκεφτηκα αλλιως,

λεω να μην παω θάλασσα φέτος.

Μα ειναι κατασταση αυτή? Ξεκινώ με το ταξίδι:

Κοιτάω απο δώ,

Κοιτάω απο κει,

Πουθενά σκια!

Να μιλησω για την παραλία? Ξεροσταλιάζω περιμενοντας να παιξω

Με αγνοουν ολοι επιδεικτικα

Αραζω στη σκιά περιμένοντας

Και τελικά κοιμαμαι σε ξενη πετσετα (αφου εχω κανει βουτιά εννοείται!)

Το βραδυ δεν ειναι καλυτερα. Περιμενω μισοκοιμισμένη εξω απο τη σκηνη

Μεχρι να με λυπηθει καποιος και να κουλουριαστώ στη γωνιτσα μου.

Απαπα, σου λεω, το σκεφτηκα καλά φετος. Βουνό, δροσιά & περίπατοι.

Αλλωστε μου παει περισσοτερο το πράσινο! :)

Synch 2008

2008-06-16T10:37:00.001+03:00

Οι ελληνικές διοργανώσεις φεστιβάλ πάνε από το κακό στο χειρότερο. Μετά την περσινή φόλα με τους Underworld, μας ξαναγειωσανε και φέτος. Την Κυριακή 15/6 ήταν προγραμματισμένο να εμφανιστεί στο Synch 2008 ο Juan Atkins. Τι να σας πω τώρα για αυτόν, πρωτεργάτης της Detroit techno μαζί με τον Derrick May και τον Kevin Saunderson. Ενθουσιασμός ο Αντρέας, είχε βγάλει εισιτήριο εδώ και 3 βδομάδες τουλάχιστον. Εγώ δεν το είχα πάρει απόφαση ακόμα, 3 η ώρα το πρωί θα έβγαινε, και την άλλη μέρα δουλειά. Τέλος πάντων, μια ζωή την έχουμε, καλοκαιράκι είναι, αποφάσισα να ξενυχτήσω και να πάω κατευθείαν για δουλειά. Μεσημεριανός ύπνος full την Κυριακή, καφεδάκι δυνατό το βράδυ, ψυχολογική προετοιμασία για ξενύχτι, χορό και σουλατσάρισμα στα διάφορα stages.
Ο Αντρέας κάτι είχε υποπτευθεί, δεν ήταν καθόλου τυχαίο που το επίσημο site του Synch ήταν κατεβασμένο από το πρωί… Σκάμε 12μιση η ώρα στην Τεχνόπολη και για άλλη μια χρονιά πνιγήκαμε από την κάπνα των βρωμικάδων. Φέτος είχαν μεταφέρει και την είσοδο από την κάτω πλευρά, μπας και χωρέσουν καμιά 15 ακόμα πλανόδιοι. Και φτάνω στο ταμείο. Και βλέπω την ασπρόμαυρη Α4 κόλλα χαρτιού να λέει: Ο Juan Atkins δεν θα εμφανιστεί σήμερα για προσωπικούς του λόγους.
Ξενέρωμα. Ξενέρωμα. Ξενέρωμα. Ξενέρωμα. Ξενέρωμα. Ξενέρωμα. Ξενέρωμα.
Όχι ρε φίλε, δεν σου σκάω άλλα 45 ευρώ για να δω μαλακίες. Δεν θα ξεχάσω τον γκουρού της τέκνο με την Roisin Murphy. Να πάει να γαμηθεί και το Synch σου, και το Ejekt σου, και όλοι σας παρεούλα. Και δεν ξαναπληρωνω για εισιτήριο. Ας όψεται που μου αρέσει να τα σκάω για κάτι καλό. Οι φίλοι στην πόρτα να είναι καλά, άμα μπω τζάμπα, σας πετάω και γαρύφαλλα. Τουλάχιστον κάναμε μια κοπελίτσα ευτυχισμένη, χαρίζοντας της το εισιτήριο του Αντρέα…

Το τι ωρα κοιμήθηκα, αστο.

Eurofan

2008-06-10T09:59:00.003+03:00

Δεν παρακολουθώ EURO 2008 φανατικά, χτες έκατσα λίγο και είδα Ολλανδία – Ιταλία. Κορίτσια μην ανησυχείτε, όπως βλέπετε στις φωτό, έχω διαφορετικά κίνητρα από τους άντρες φιλάθλους ;)

Εντυπωσιάστηκα πολύ όμως, όπως άλλωστε και κάθε φορά σχεδόν που παρακολουθώ Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Έβαλαν γκολ οι Ολλανδοί (το τρίτο) και έτρεξαν στις εξέδρες και αγκαλιάστηκαν με τον κόσμο. Δεν τους χώριζαν ούτε κιγκλιδώματα, ούτε υπερυψωμένα καθίσματα, ούτε συρμάτινοι φράχτες. Πόσο πιθανό είναι να γίνει αυτό στην Ελλάδα? Να γεμίσουν τα γήπεδα με οικογένειες και με σοβαρούς φιλάθλους. Όχι όμως, μετά το κοινό θα έχει απαιτήσεις. Δεν θα θέλει να βλέπει την κλοτσοπατινάδα που εφαρμόζεται εδώ και χρόνια. Λαμόγια όλοι, από προέδρους μέχρι διαιτητές.

Το ποδόσφαιρο είναι ο βασιλιάς των σπορ. Ομαδικό, τεχνικό, αντοχής, ψυχολογίας. Και όταν βλέπεις καλό παιχνίδι μπορείς να καταλάβεις το μεγαλείο του. Γι αυτό λοπόν EURO να δούμε κανένα νέο (και ενδιαφέρον) παιχτάκι. Και καλή επιτυχία στην Ελληνική ομάδα σήμερα. Τσουκου τσούκου μπολ και κόρνες στην Ομόνοια. Ole, oleoleole, ole, ole!

Παρτο αλλιως

2008-06-09T20:41:00.003+03:00

Βαρετό Δευτεριάτικο απόγευμα, βολτάρω στα μπλογκς και βαριέμαι (το είπαμε αυτό). Μπήκα στον tracker, να δω κάποια εμπνευσμένα keywords που κατά καιρούς οδηγούν κάποιους στη σελίδα μου, όπως μαύρες πούτσες, σεξ με παιδιά, ερωτικά στιχάκια για κινητά, ελληνικό τσιμπούκι και άλλες πανέμορφες πτυχές στο κομπινεζόν της ζωής.
Η πρώτη που είδα ήταν γαλλικό νύχι πως γινεται και τι χρώμα. Η δεύτερη ήταν ψυχαναγκασμός. Πωπω, αδερφέ μου, έτσι είμαστε εμείς οι γυναίκες , ή του ύψους ή του βάθους.
Θέλω να είστε καλά ρε φιλαράκια, δεν μπορώ να σας βλέπω έτσι σκοταδιασμένους. Εσύ παλιό e-tease που έχεις εξαφανιστεί? Ούτε έναν σοβαρό τσαμπουκά δεν έρχεσαι να κάνουμε.
Those were the days:
Η Λοθ ατάκες (ΠΦΦ),
ο it is μπινελικια *&^$#,
η Καρυάτιδα χαμόγελα,
ο crazy chef κουλαριστός )))),
η Deadend mind ντροπαλή (ποτέ ξανά),
o Egggod τσοφλοφτύστης (όχι αν θες πρόφερε το),
δεν ξέχασα κανέναν, ΟΚ.
Ρε παλιό γερόντια, εγώ το έβγαλα για πλάκα το ΚΑΠΗ κι εσείς το υιοθετήσατε?
Μάλλον θα πρέπει να αρκεστώ στις Παρασκευές μας. ;)
Προς το παρόν πάω να φτιάξω στο Excel ένα πρόγραμμα δίαιτας για μια άπειρη σε τέτοια φιλενάδα, οπότε και θα βγάλω όλο τον ψυχαναγκασμό μου γράφοντας και την παραμικρή λεπτομέρεια (λίστα super market κλπ), άλλωστε πεντικιούρ έκανα χτες :)
Μόνο ένα μωβ ύφασμα με ταλαιπωρεί….

Ξεχορτάριασμα

2008-06-03T11:05:00.003+03:00

(Window by frostybrandx)

Ένα τετραγωνικό ουρανού του αντιστοιχούσε. Δώδεκα ήταν το δωμάτιο του. Χωρισμένο σε μονά, άσπρα και μαλακά τετραγωνικά. Δώδεκα ταβάνι, δώδεκα πάτωμα, σαράντα δύο τοίχος. Εξήντα έξι σύνολο. Μείον ένα. Τον ουρανό. Κρεβάτι δεν χρειαζόταν. Το κελί ένα τεράστιο στρώμα. Ούτε σεντόνι, τον αγκάλιαζε ουτοπικά το κρουαζέ πουκαμισάκι. Άσπρο κι αυτό, σαν τα σύννεφα. Μακάρι να ήταν γαλάζια και η ψυχή του. Η γη γύριζε, μέρα/νύχτα, σκοτάδι/φως, άσπρο/μπλε, βροχή/ήλιος. Ήταν ακίνητος, αλλά σε σχέση με το σύμπαν όχι. Η ζωή του άλλαζε, κινούταν και εκείνος δεν ίδρωνε καν. Κάποιες στιγμές το ένιωθε, όταν ο ουρανός γινόταν πορτοκαλί. Έπαιρνε μια βαθιά ανάσα και ξεσπούσε σε γέλια εξαντλητικά που τον αποκοίμιζαν. Δεν είχε προσέξει ότι η πόρτα του ήταν πάντα ανοιχτή. Την είχε αντικαταστήσει με τετραγωνικά. Πλάτη στην πόρτα και πρόσωπο στο παράθυρο.

Ποιος ρε?!

2008-05-30T10:07:00.004+03:00

Καταρχάς είσαι αδερφός. Μην με ρωτάς πως έγινε, δεν ξέρω ποιοι είναι οι γονείς μας, αλλά αυτοί τα έκαναν όλα. Αυτό που ξέρω είναι ότι φέτος πρώτη φορά γιορτάσαμε τα γενέθλια μας μαζί, σε βάλαμε στη μέση ως τρίτο δίδυμο και θυμάμαι την αμήχανη φάτσα σου όταν τραγουδούσαν όλοι «να ζήσετε παιδιά κλπ». Μην το αρνείσαι, το έχω σε βίντεο ;)
Θα ήθελα να σου κάνω κάποιες ερωτήσεις. Την περίμενα ανυπόμονα αυτήν την Παρασκευή, αλλά δεν θα είμαστε μόνοι. Πρέπει να κυλήσει «κοινωνικά αποδεκτή» αυτή η μέρα.
Αυτό που βλέπω με λύπη είναι πως έχεις βουτήξει στη μαυρίλα και κάνεις μακροβούτια σε πελάγη δυστυχίας. Βλέπω το χαμόγελο σου να βαραίνει στις άκρες από τύψεις κι εγώ πρέπει να στα πω αυτά. Υπάρχει περίπτωση να θυμώσουν οι φίλοι σου με το χαμόγελο σου? Μήπως υπάρχει κάτι άλλο που δεν ξέρεις καν πώς να το πεις με λέξεις? Δώσε μας σημάδια να προσπαθήσουμε να το βρούμε. Μίλα μαζί μας. Δεν είσαι ο διασκεδαστής μας μαν. Σορρυ που στα γράφω αυτά, αλλά αν στα έλεγα live ξέρεις ότι θα έκανα πολλά πρλομπριλιιΙΙιί.
Έχω κι άλλα να σου πω που δεν ξέρω αν θα σου αρέσουν.
Εχω κάνει μαλακία και πρέπει να στο πω.
Αν και είναι λίγο φως φανάρι…
Τα λέμε βραδάκι

Playroom

2008-05-28T11:29:00.004+03:00

Ο (εξαφανισμένος) Λακωνάκος με προσκάλεσε σε παιχνίδι.

Γραψε λάθος παρακαλώ! Ο Narita ήταν!

Ιδρωσα/ξεϊδρωσα, εφαγα φλας και ηρθα στα ισα μου.

Ζητώ ταπεινά συγνώμη.

Απλά έφαγα το χειρογραφο του Λακωνα στη μαπα περισσοτερο καιρό

και μεχρι να γραψω το γαμωποστ, ξεχασα το ονομα μου.

Τουλαχιστον τωρα ηρθα στα συγκαλα μου.

(καιρός ήταν...)

1. Γράψε (με το χέρι),

2. Σκάναρε (ή φωτογράφισε…),

3. Πόσταρε,

4. Απαραίτητα στο τέλος του ποστ γράψε:

για το http://autographcollectors.blogspot.com/

5. Προσκάλεσε άλλους να συμμετέχουν.

Αργησα λίγο, αλλα εμεινα πιστή στην υπόσχεση μου.

Δείξτε κατανόηση, πήζω στη δουλειά και στη ρουτίνα...

Όποιος θέλει πιάνει το μπαλάκι,

μην επαναλαμβανόμαστε (ακατάδεκτοι..)

για το http://autographcollectors.blogspot.com/

Συνηθισαμε...

2008-05-13T09:34:00.009+03:00

Μικροί

πόλεμοι

γίνονται

στις

πόλεις

μας...

Η Αγαπη & ο Χρόνος

2008-05-10T14:24:00.005+03:00

Photo source

Η λιμνη ηταν στην εφηβεια. Μολις 50 χρονων.

Γονεις της ενας καταπρασινος βουνότοπος και μια κατολισθηση.

Εκεινη τωρα ανακαλυπτε τον ερωτα.

Ρυακια της παιχνιδιζαν ερωτικα, αεναα κυλώντας στο ειναι της.

Τα μεσα της σπαρταρουσαν ζωη. Περιεργα πλασματα, ακριβοθωρητα.

Ηταν αγνη σαν καθρεπτης. Ολα γυρω της την προσδιοριζαν, μα στεκονταν στην επιφάνεια.

Ο ψυχισμός της δημιουργικος. Το κλαμα της καρποφόρο.

Ηταν ακομα χαραμα, η φυση εφτιαχνε καφέ.

Ο πετρινος γιγαντας σταθηκε στην οχθη. Δακρυσε μπροστα στην ομορφιά της.

Την αγγιξαν οι σταλες κι ανατρίχιασε.

(ζεσταμα κανω, μην με παρεξηγειτε)

Οι διακοπες του Πασχα σε 5 λεπτα.

2008-05-02T13:00:00.004+03:00

Με αφορμη ένα μαιλ που εστειλα σε μια φιλη που δεν μπορεσε να ερθει και ηθελε να μαθει πως τα περασαμε. Το παραθέτω αυτουσιο (σχεδόν):

Περασαμε πανεμορφα.
Ταξιδεψαμε Πέμπτη με τον Κατσάμπα (φιλο του Αντρεα που κανουν τα παρτυ) και την κοπελια του. Τους φιλοξενησαμε εμεις. Φτασαμε μεσημερακι, φαγαμε φαι γιαγιας και πηγαμε βολτα στη λιμνη (Παλιο χωριο). Εγω με κολλαρο λογω αυχενικου. Το βραδυ τριψιμο, θερμοφορα και θαυματουργο χαπι γιαγιας. Ροχαλητο - συννεφο.

Την Παρασκευη πηγαμε Καρπενησι για εφοδια. Liddl, μαναβης, καρβουνα. Πισω στο χωριο, φαί, και μεσημερακι ποτάμι (Γαυρος). Το απογευμα καφε στις Merses (Παλιο χωριο) με ολη τη παλιοπαρεα Ζ**, Ντ**, Φ**, Α**, Μ**, Κατσαμπα με αισθημα, εγω, Αντρεας, ο αδερφος μου κλπ. Οχι που θα χαναμε τον καφε της Παρασκευης!!!! :Ρ Το βραδυ ξανά ροχαλητο, με ψιλοαφησε το αυχενικο, ειπαμε, θαυματουργο το χαπι!

Σαββατο πρωί ατακα Αντρεα για το ροχαλητο μου: Μα ποιον παντρευτηκα? Τον Γκορτζίλα?!!!! Εχουμε κανονιστει από την προηγουμενη και ραντεβου στις 11 για Σπηλια Κατσαντώνη. Μαζωξη, επιβιβαση, Προυσσος. Πεζοπορεια, φωτογραφιες, πικνικ και καφεδακι σε θερμος στην σπηλια. Επιστροφη, ταβερνακι για μασαμπουκα, σπιτι. Ξεκουραση, μπανιο, Ανασταση και σπιτι για μαγειριτσα. Ηρθε και ο Ζ** με την Ν**, μαζευτηκαμε 15 νοματαιοι στο ταπεινο μας φτωχικο. Ξανά ροχαλητο.

Κυριακή πρωι. Αντρεας συναχωμενος (τον εφαγε το αγιάζι), σηκωνομαστε 8 και βαζουμε φωτια, καρβουνα και αρνι. Σκαει επισης Ζ** με Ν**, ανίψια, σκυλια, παππουδες, γιαγιαδες, πανικος. Μας σπαει η σουβλα (!) και το αποτελειωνουμε στο φουρνο. Τραπεζωμα ξανα 15 ατομα. Το μεσημερακι καφε στο Σαλουν και μετα κατά τις εξι στον οντα του Country Club. Taboo, Trivial, σκανε και οι Τσ** . Σπιτι, υπνος, Δευτερα πρωι αναχωρηση.

ΘΕΤΕ ΚΙ ΑΛΛΑΑΑΑΑ?!!!!!!!!!!!

Greengreengreen

2008-04-29T10:10:00.012+03:00

Ααααααααχ! Μαλλον και το καλοκαιρι εκει θα παμε.

Μονοπάτια

Ποτάμια
Λίμνες

Πεζοπορείες

Μιλού (φυσικά!)

Καταράκτες

Σπηλιές

Γλυκά

Εξοχικό με θέα.

Πάντα τέτοια :)

Ναι? RadioBlogger? Μια αφιέρωση θέλω να κάνω...

2008-04-19T21:25:00.007+03:00

Η φωτογραφια αυτου του ποστ αφιερωνεται στον Cslakona. ;) Και αφου εμενα "με εχει πιασει βαρεμαρα", δανειζομαι ξενο κείμενο, χεχε. Ισως να μην ειναι της αρεσκειας του αυτό το "cell fractal" αλλα ταιριάζει (κατα τα δικά μου γούστα) με το κείμενο που ακολουθει, το οποιο ειναι απόσπασμα απο το καινουριο και ακυκλοφόρητο ακόμη βιβλίο της - γνωστης πλέον - θείας.

Δεν φιλοδοξώ με τα γραφτά αυτά να δώσω «το στίγμα της γενιάς μου». Η ταλαίπωρη, ανερμάτιστη γενιά μου, η γενιά που μεγάλωσε μετά τη μεταπολίτευση χαμένη μέσα σε ανακατατάξεις και κοινωνικά μπερδέματα, δεν έχει στίγμα.
Όταν συνειδητοποιήσαμε τον εαυτό μας ή τουλάχιστον όταν το επιχειρήσαμε, διαπιστώσαμε πως τίποτα δεν είχε απομείνει όρθιο, είχε φτάσει το τέλος κάθε ιδεολογικής και κοινωνικής αυταπάτης. Δεν έμενε λοιπόν παρά να ψάξουμε το σχήμα της επιβίωσής μας χωρίς αξίες και προσανατολισμούς.
Κάποιοι τα κατάφεραν να ενταχτούν στη νέα εποχή. Δεν τους κακίζω. Σεβαστό ό,τι μπορεί να στηρίξει τον άνθρωπο να ζήσει. Αρκετές φορές μάλιστα, σε χαλεπούς καιρούς, ομολογώ ότι τους ζήλεψα. Ανώφελα, ωστόσο, αφού όσες φορές προσπάθησα συνειδητά να πιστέψω σε κάτι δεν τα κατάφερα.
Ανηκω φαίνεται στη μειοψηφία των ουτοπικών που είναι προδιαγραμμένοι να ζουν δίχως στήριγμα και να ωριμάζουν αργά και οδυνηρά μόνο μέσα από την προσωπική τους ιστορία. Αυτών που συνειδητοποίησαν το αμετακίνητο του κόσμου τούτου και, μετά από πολλές μεταπτώσεις σχετικά με το βασικό φιλοσοφικό πρόβλημα, την επιλογή μεταξύ ζωής και θανάτου, αποφάσισαν συνειδητά να ζήσουν.
Σκέφτομαι λοιπόν πως κάποιες λέξεις, ήχοι, σχήματα και λίγες αισθήσεις που περίσσεψαν από την εποχή που δεν ξέραμε πως όλα είναι ανώφελα, αποτελούν όργανα επιβίωσης, σαν τα καραβάκια που φτιάχνουν οι φυλακισμένοι.

Σ’ αυτούς λοιπόν τους φυλακισμένους, που είναι όμως αποφασισμένοι να επιζήσουν με κάποιο τρόπο, ανήκουν αυτά τα κείμενα.

Sweet eighteen.

2008-04-11T16:38:00.003+03:00

1: Γιατί κλαις;
Για εκτόνωση, προκαταβολικά, αναπάντεχα, κλπ
2: Γιατί δεν κλαις;
Γιατί θα πρέπει να είμαι αυτός που θα ακουμπήσεις στον ώμο του..
3: Που είναι ο βάλτος;
Εκεί που δεν κυλάει γαργάρα το νερό. Νερό υπάρχει παντού.
4: Ποιος και πού είναι ο δεσμοφύλακας;
Ο Συνειδησης. Ζει στο μυαλό μου.
5: Που συναντάς μία εντελώς δική σου άβυσσο;
Στον τραπεζικό μου λογαριασμό. Ευτυχώς μόνο εκεί.
6: Περιφρονείς κάτι;
Ναι, ανθρώπους.
7: Θα ερωτευόσουν για πάντα;
Πάντα? Φτου κακά, θα σου βάλω πιπέρι!
8: Γιατί πουλιούνται τα “έργα τέχνης”;
Γιατί υπάρχουν οι εκμεταλλευτές, αλλά και οι εκμεταλλευόμενοι.
9: Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά από την προηγούμενη ερώτηση;
Μήπως δεν ξέρεις τι εστί Τέχνη?
10: Do you remember revolution?
Ναι, κάθε φορά που βλέπω ειδήσεις.
11: Θα ανέβαινες σε ένα βουνό αν το επέβαλλε το ωροσκόπιό σου;
Τα βουνά μου αρέσουν, τα ωροσκόπια όχι…
12: Θα σκότωνες τον παππού σου αν το τζάμι δεν έσπαγε από τον πάγο;
Τον παππού μου δεν τον σκότωνα που να γαμιότανε ο Δίας (που γαμιότανε ασύστολα δηλαδή, αλλά τελοσπάντων)
13: Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου αν η ζωή σου έστηνε καρτέρι;
Όχι, λατρεύω το φως.
14: Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί αν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε από το νόμο;
Φυσικά. Τραβηγμένο αλλά όχι απίθανο.
15: Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε τα μεσάνυχτα από την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν πρόκειται να σας συλλάβουν;
Δεν έχει ωραίες βιτρίνες στην Αχαρνών, I think I’ll pass…
16: Θα σκότωνες τον Μπους αν σου χάριζαν 10 λαχταριστά εκλέρ;
Αγαπώ εκλέρ. Μισώ Μπους. Μάντεψε…
17: Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια αν έβλεπες μέσα τους τα αστέρια;
Σε σένα και σε όλον τον κόσμο.
18: Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος;
Όχι, το πολύ πολύ να το πλημμύριζα από δάκρυα…

Thanks Tuco!

Πως με "έκοψε" ο Γιούνγκ

2008-04-07T10:38:00.003+03:00

ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗΣ
Προσεκτικός εξεταστής
10% του πληθυσμού
Αποφασιστικότητα σε λειτουργικά θέματα
Θεματοφύλακας των θεσμών
Στηρίζεσαι πάνω τους
Ήρεμη δύναμη
Τήρηση standards
Ήσυχοι & συνειδητοποιημένοι
Αντιπαθούν το κακό γούστο και τους αναξιόπιστους
Απλοί στα λόγια (όχι φανφάρες)
Δεν «δείχνονται»
Το εργασιακό & οικιακό περιβάλλον είναι ταχτοποιημένο
Εκτιμούν τα κλασσικά/παλιά πράγματα ή αυτά που έχουν κληρονομήσει
Οπαδοί κλασσικών αξίων
Δική τους αίσθηση στυλ, δεν ακολουθούν τη μόδα
Ήρεμες διακοπές (όχι εξωτικά μέρη)
Τακτικοί, μεθοδικοί, δίκαιοι
Κατάλληλοι για διοίκηση αγαθών ή υπηρεσιών
Προτεινόμενες εργασίες: τραπεζικοί, βιβλιοθηκάριοι, λογιστές, εφοριακοί, management, εκπαιδευτικοί, οικονομολόγοι, ιστορικοί, οπτικοί, αξιόπιστοι στην διαχείριση ξένων χρημάτων
Η αποτυχία τους απογοητεύει
Ο λόγος τους είναι συμβόλαιο
Σταθεροί

ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ
Πρωταρχικό μέλημα η εξυπηρέτηση των άλλων
Προστασία και ασφάλεια από κακοτοπιές
10% του πληθυσμού
Ικανοποίηση η ενασχόληση με τα προβλήματα των άλλων
Δεν επιδεικνύονται και γι αυτό δεν εκτιμάται η προσπάθεια τους από άλλους
Οι άλλοι τους μιλούν συνέχεια και για τα πάντα
Φυσική συγκράτηση με ξένους που μεταφράζεται λανθασμένα ως ψυχρότητα
Δεν είναι φασαρτζηδες
Σοβαροί με τους στόχους τους
Έχουν την δική τους ηθική
Ικανοί να δουλεύουν ώρες & σε πράγματα που οι άλλοι αποφεύγουν
Ολοκληρωμένες προσωπικότητες
Όταν αναλάβουν κάτι θα το φέρουν εις πέρας
Δουλεύουν μόνοι
Δεν φορτώνουν δουλειές σε άλλους
Δεσμεύονται στη δουλειά
Γρήγοροι & αποτελεσματικοί
Επαγγέλματα: Παραϊατρικά, Γραμματεία Διοίκησης, managers μεσαίου βεληνεκούς, σε νοσοκομείο

Καλή εβδομάδα!

2008-03-31T15:28:00.002+03:00

Κι ο νους μου ταξιδεύει...

Μην περιμένετε καινούριο/γαμάτο/υπαρξιακό κείμενο.

Αν μου έρθει έμπνευση θα είστε οι πρώτοι που θα το μάθετε :)

Προς το παρόν φιλάκια!

relax

2008-03-26T09:43:00.002+02:00

Βαριέμαι. Λέω να παρατείνω το 4ήμερο.

Milou again.

2008-03-13T10:21:00.005+02:00

Καιρό έχουμε να τα πούμε! Όπως έχετε καταλάβει φίλοι μου,

τους έχω κάτσει στο σβέρκο.

Κοιμάμαι όπου γουστάρω, κάνω ότι θέλω, γαυγίζω καταμεσήμερο,

πιέζω ψυχολογικά για φαί, αλλά

... η καλοπέραση έχει και το τίμημα της....

Εσάς τι σας ντύσανε φέτος?

gimme a break

2008-03-12T14:54:00.000+02:00

Συγχωρέστε μου τις απουσίες, προσπαθώ να συνηθίσω την Ανοιξη.

Βιβλίοπαιχνιδο

2008-03-02T14:23:00.003+02:00

Δεν ξέρω πόσα "επίθετα" μας προσάπτουν τον τελευταίο καιρό,
αλλά ένα είναι σίγουρο:
είμαστε παιχνιδιάρηδες! :)

Πως θα μπορούσα να αποφύγω λοιπόν την πρόσφατη βιβλιομανία με το νούμερο 123-5-3? Ευχαριστώ τον Narita για την πρόσκληση και με μεγάλη υπερηφάνεια σας παραθέτω 3 προτάσεις από το τελευταίο βιβλίο της υπέροχης θείας μου Κατερίνας Τριαντάφυλλου "Στη συνεδρία". Εκδόσεις Στρατής.

Οροί επαγγελματικής συνεργασίας...
Μέσα από την ψυχοθεραπεία το έμαθα αυτό.
Είναι το μόνο επάγγελμα που σου επιβάλλει τη συνεχή προσωπική ανάπτυξη,
τη συνεχή διαμόρφωση προσωπικής φιλοσοφίας.

Κι επειδή δεν μου αρέσει να πιέζω κανέναν (άστα αυτά, έχεις φάει πόρτα άπειρες φορές στις προσκλήσεις σου) πετάω το μπαλάκι στον αέρα και όποιος θέλει ας το πιάσει.

Paparazzi

2008-02-22T11:52:00.001+02:00

Δυο μάτια άσπιλα κοιτάνε το στενάκι. Διερευνητικά, βαθιά μα τόσο νηφάλια.
Η εικόνα είναι ακίνητη. Η γη γυρίζει, η βουή των αυτοκινήτων έρχεται από κάπου μακριά, αλλά η εικόνα είναι παγωμένη. Οι υγροί τοίχοι κουβαλάνε μαυρίλα και παρακμή. Ξεφλουδίζουν από τα χάδια του χρόνου. Σηκώνεται το βλέμμα ψηλά, μα δύσκολα βρίσκει ουρανό. Σε μια άκρη δυο σκουπιδοτενεκέδες έχουν πιάσει ψιλή κουβεντούλα. Συνοφρυώνονται όμως, κάτι τους εμποδίζει να συνεχίσουν. Έχει στρώσει ένα χαρτόνι χάμω και κάθεται οκλαδόν. Δεν έχει γείρει κουρασμένη, κρατά την πλάτη της στητή. Το ένα χέρι καλύπτει το πρόσωπο, το άλλο κάτι διώχνει.. Τα άσπιλα μάτια πετάρισαν και γύρισαν να δουν τι. Μια φωτογραφική μηχανή την σημαδεύει. Όσο απειλητικά θα ένιωθε ένα λιοντάρι σε ντοκιμαντέρ του National Geographic. Τα άσπιλα μάτια φιλτράρουν μέσα από το φακό. Προσπαθούν να δουν το πρόσωπο πίσω από το χέρι. Αλήθεια, τι θα σκεφτούν όταν δουν ότι μοιράζονται το ίδιο πρόσωπο?

Moka

2008-02-12T23:10:00.001+02:00

Είχα ετοιμάσει ενα αφιέρωμα για μια συν-μπλογγερ για ενα περιοδικό, αλλά η συνεργασία δεν ευδοκίμησε. Το παραθέτω εδώ, αν και παρέλειψα τη βιογραφία της. Διαβάστε το αν θέλετε και πείτε μου τη γνώμη σας.

Ήταν ένα από εκείνα τα βαρετά εταιρικά meeting αρχές Ιούνη του 2007. Πάντα διάλεγαν εξεζητημένα μέρη και φέτος δεν ήταν εξαίρεση. Θα πηγαίναμε στο κτήμα Βορρέ. Εκεί μας ξενάγησε ο ίδιος στους χώρους του σπιτιού του και στην τεράστια συλλογή από εκθέματα, γλυπτά και πίνακες. Δεν μπορώ να πω πολλά για την προσωπικότητα του κυρίου Βορρέ, και τι να καταλάβεις από μια σύντομη συνομιλία μαζί του, αυτό όμως που μου έμεινε χαραγμένο στη μνήμη ήταν μια φράση του: «επενδύστε στους Έλληνες καλλιτέχνες, υπάρχουν αξιόλογοι απόφοιτοι της σχολής καλών τεχνών, και κάθε χρόνο αγοράζω πολλά έργα τους».

Αν δεν μπορείτε να αγοράσετε έργα τους, τουλάχιστον αφιερώστε λίγο χρόνο να τους γνωρίσετε. Αυτό σκεπτόμουν όταν γνώρισα τη Μόκα.

Στην Αραβική Χερσόνησο βρίσκουμε το διάσημο καφέ Μόκα από την Υεμένη. Η Μόκα της Υεμένης έχει ένα πολύ ιδιαίτερο άρωμα που τη ξεχωρίζει από κάθε άλλο καφέ του κόσμου. Το άρωμα αυτό φέρνει κάτι από σοκολάτα ή κρασί.

Μόνο που σήμερα θα μιλήσουμε για μια άλλη ποικιλία. Κουβαλάει τέχνη το άρωμα της και έντονο χρώμα η γεύση της. Τι εντύπωση αφήνει στο τέλος? Εσείς θα μου πείτε.

Ένα βροχερό απόγευμα την συνάντησα κάπου στον Χολαργό, στον χώρο τέχνης William James. Ως συνήθως έφτασα νωρίτερα και παρατηρούσα τα έργα της. Λατρεύω τα βασικά χρώματα. Το μπλε, το κόκκινο, το κίτρινο. Οι καμπύλες στους πίνακες της είναι γενναιόδωρες και εκδηλώνουν τη θηλυκότητα και το συναίσθημα. Χαίρομαι που δεν χρειάζεται πάντα κάτι ψαγμένο για να εμπνευστεί, μερικές φορές αρκεί ένα λευκό πουκάμισο, μια μετακόμιση ή ένας Αλέξανδρος. Να τι λέει και η ίδια για την πηγή της δημιουργικότητας της:

«Όταν ήμασταν παιδιά, η φαντασία ήταν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μας. Όσο μεγαλώνουμε, περιοριζόμαστε μόνο σε αυτά που διαβάζουμε ή αυτά που βλέπουμε στην τηλεόραση, δηλαδή προκατασκευασμένα δημιουργήματα της φαντασίας τρίτων, σερβιρισμένα στο πιάτο.

Αποφασίζω λοιπόν να χρωματίσω τη ματιά μου, προσθέτοντας στην καθημερινότητα μια δόση φαντασίας. Εμφανίζω μη πραγματικά στοιχεία μέσα στην ανία της πραγματικότητας.

Το ίδιο το έργο θέλω να προτείνει:

να θυμηθώ αυτό που ξέρω,
να το αναπλάσω μέσα στο μυαλό μου με τον δικό μου τρόπο και
να μη μένω σε αυτό που βλέπω, που είναι και παροδικό.

Ο άνθρωπος είναι πολυδιάστατος, θα μπορούσε να λειτουργεί έτσι και η όραση του.»

O Αl.

Utopia

Stardust

2008-02-03T11:15:00.001+02:00

Όσοι έχουν δει αστρική σκόνη, δεν καταφέρνουν ποτέ

να την βγάλουν όλη απο τα μάτια τους.

Τα νεα σας?

2008-01-30T14:53:00.000+02:00

Αυτές τις μέρες γαμιεται ο Δίας (σορρυ Καρυάτιδα). Εδώ και κανένα 4ημερο δαγκώνω άνθρωπο. Ακεφιές, νεύρα, τρελές τσίτες λέμε, ναι, εγώ, το ήρεμο, χαμογελαστό, αισιόδοξο και εντέλει σπαστικό χαρουμενακι. Ο Α. με χωρίζει ωσονουπω, οι φίλοι του με κοιτάνε λοξά, μάλλον δεν κάνουν eye contact καθόλου και όλα μια χαρά. Φυσικά προβληματίστηκα με το τι μου φταίει. Δεν βρήκα τίποτα. Έγιναν κάτι παρεξηγήσεις στη δουλειά, αλλά τίποτα που να μην αντιμετωπίζεται ή που να μην περιμένει τον καιρό του για να δικαιωθεί. Αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι περιμένω επίσκεψη από τους Ρώσους και οι ορμόνες έχουν βαρέσει τιλτ, δεν έχω θέμα με τίποτα. «Ηρέμησε» λέω στον εαυτό μου, «δεν σου φταίει κανείς, απώθησε το, χαλάρωσε». Και τότε ξεκινάνε οι πονοκέφαλοι από την αναγκαστική κατεύναση (το ξέρω, δεν υπάρχει αυτή η λέξη) που μου επιβάλλω.
Χτες το βράδυ είχα βγάλει βόλτα το παιδί. Σκοτάδι και παγωνιά. Πριν κατέβω είχα στείλει μήνυμα σε έναν φίλο που αποξενώνεται τώρα τελευταία, δεν ξέρω, έχει τα δικά του, αλλά ο ρόλος των φίλων είναι να σε ξεκολλάνε λίγο και τον είχα πάρει πολύ ζεστά. Δεν είχαμε κάνει μισό τετράγωνο με τη Μιλου, τρώω φλασια να του στείλω ένα ακόμα ενθαρρυντικό μηνυματάκι. Το ένα μάτι στο σκύλο, το άλλο στο κινητό, ελισσόμουν ανάμεσα σε παρκαρισμένα αμάξια, πινακίδες, δέντρα και άλλα challenging εμπόδια. Τα καλύτερα κατά την γνώμη μου είναι τα δέντρα που πρέπει να κανείς βασιλική υπόκλιση για να περάσεις από κάτω. Έχω χάσει τούφες σε κλαδιά, αστα να πάνε. Anyway, ένα τέτοιο δέντρο είχα μπροστά μου, έσκυψα, και πήγα να συνεχίσω το μήνυμα (δυο γράμματα μου είχαν μείνει γαμωτη μου).
@#$%Φραπ! Χρουτς! Πλατς! Μπαμ! Γκντουπ! %^&
Οκ, το δέντρο το είχα δει. Αυτό που δεν είχα δει όμως ήταν ότι έλειπε ένα καπάκι από ρολόι της ΕΥΔΑΠ. Ξέρετε, στις γειτονιές είναι ρομαντικοί οι άνθρωποι, δεν θέλουν πολλά φώτα, οπότε τα σπάνε για να μην τους εμποδίζει και στον ύπνο βρε αδερφέ. Αλλάζει τη λάμπα ο δήμος? (οοοταν την αλλάξει) Εμείς πάμε και την σπάμε. Νασου λοιπόν η Lee, με το ένα πόδι μέχρι το γόνατο κάτω από την επιφάνεια του πεζοδρομίου και το υπόλοιπο σώμα άτακτα ερριμενο ολουθε. Η Μιλου γλύτωσε με ελαφρύ μετατραυματικο σοκ. Συνήθως με τις σαβουρδες μου γελάω. Ειδικά αν έχει προηγηθεί και επικό ζεϊμπέκικο αποφυγής πτώσης, ρίχνω τρελό γέλιο. Αυτή τη φορά όμως, ο θυμός μου δεν μου επέτρεψε να γελάσω. Γιατί κοίταξα αριστερά, κοίταξα δεξιά και συνειδητοποίησα ότι είμαστε απροστάτευτοι σε αυτό το μπουρδελο που ονομάζεται Αθήνα. Και το χειρότερο? Ο φίλος μου δεν μου απάντησε ποτέ..

Κλισεδάκια

2008-01-25T09:28:00.000+02:00

Καμιά φορά, η αγάπη σε τρομάζει.

Βγες απο την αριστερή λωρίδα και βρες χρόνο να την ζήσεις.

(το γυάλινο γλυπτό ειναι του Αμερικανου καλλιτέχνη Dale Chihuly)

Thirty-three. No kids.

2008-01-14T09:52:00.000+02:00

Ουφ! Άλλη μια κουραστική μέρα στο γραφείο τελείωσε. Μακάρι να μπορούσε να εξηγήσει και στον άντρα της πόσο δύσκολη είναι μια δουλειά ακόμα κι όταν δεν σκάβεις. Και μόνο που οι εκκρεμότητες, οι προθεσμίες και η γκαρίλα του εργοδότη βαραίνουν το μυαλό. Γιατί δυστυχώς δεν περιορίζονται στη δουλειά. Τις κουβαλάς στο σπίτι, στα οικονομικά προβλήματα, στη σχέση σου.
Η ώρα ήταν ήδη 6. Θα χαζοκουβέντιαζε μαζί του, θα έριχνε κανένα συμμάζεμα, θα έτρωγαν το φαί που μαγείρεψε εκείνος. Η ώρα θα πήγαινε 9. Το νερό θα είχε ζεσταθεί και θα έμπαινε για μπάνιο ζαλισμένη.
Το καυτό νερό που έπεφτε πάνω της ήταν βάλσαμο. Έκλεισε τα μάτια και το άφησε να της χαϊδεύει τον αυχένα. Άδειαζε το μυαλό μες στο σκοτάδι των ματιών της. Ένιωσε το αίμα να φεύγει από το κεφάλι και να κατεβαίνει στα πόδια της. Μια γλυκιά ζάλη την πλημμύρισε. Την καλοδέχτηκε. Έσφιξε τα βλέφαρα και περίμενε την εικόνα που θα ξεπρόβαλε κατευθείαν από τον πυρήνα της σκέψης της.
Και ήρθε τόσο απότομα όσο εξαφανίστηκε. Ένα κοριτσάκι με μισοκρυμμένο το κεφάλι του δίπλα σε μια πόρτα. Ασπρόμαυρο. Σοβαρό. Και την κοίταγε έντονα στα μάτια.

Ποιo ήταν? Εδώ και κανα δυο χρόνια απορούσε που το βιολογικό της ρολόι δεν είχε ξυπνητήρι. Όταν έβλεπε παιδάκια έψαχνε μέσα της καινούρια συναισθήματα. Τζίφος. Όταν την ρωτούσαν πότε θα κάνει κανένα παιδάκι απαντούσε χαμογελώντας αινιγματικά: «Σύντομα». Κι ας ήξερε πως έλεγε ψέματα. Ποιο ήταν λοιπόν αυτό το κορίτσι που την κοίταξε φευγαλέα?

Άνοιξε την τηλεόραση και είδε ένα ντοκιμαντέρ για τους πάγους που λιώνουν και τις κλιματολογικές αλλαγές. Μετά είδε σε επανάληψη την εκπομπή του Κούλογλου για τα μεταλλαγμένα. Βολτάρισε στα μπλογκς και έμαθε για την εξαφάνιση δύο οπτικών δίσκων (CD) με τα προσωπικά στοιχεία όλων των βρετανικών οικογενειών που έχουν παιδιά ηλικίας κάτω των 16 ετών. Διάβασε επίσης ότι η Μ. Βρετανία έχει τη μεγαλύτερη βάση δεδομένων γενετικού υλικού στον κόσμο με υλικό πάνω των 4 εκατομμυρίων ατόμων. Δεν θέλησε να κάνει συσχετισμό. Μετά σκέφτηκε ότι από αύριο θα δούλευε 12ωρα για καναδυο βδομάδες. Δικαιολογίες? Ειχε κι άλλες, πιό απτές...

Η γέννηση ενός παιδιού είναι πράξη θεϊκή.

Είναι αγνή, ελπιδοφόρα, ευλογημένη, δημιουργική.

Οτιδήποτε ειπωθεί στον αντίποδα απλά δεν έχει το ίδιο ειδικό βάρος.
Εκείνη όμως προσπαθούσε να αποφασίσει:

Τελικά ήταν πολύ ευαίσθητη ή πολύ αναίσθητη?

Βοήθεια!

2008-01-13T16:32:00.000+02:00

Όλο και κάτι ήθελα να γράψω,

αλλά κάθε 3,2 δευτερόλεπτα με διακόπτει

και από ένας, που βαριέται να λειτουργήσει

το μισοκαμένο του μυαλό.

Εσκασε κι ενα μπαλονι διπλα μου σε ανύποπτο χρόνο
και αυτοματα σκεφτηκα τους Ταλιμπαν...
Και το χαρτι υγείας.....

Πότε?

2008-01-10T17:01:00.000+02:00

Ε?

Πότε θα ξεστολίσω εγώ το δέντρο?

Στις 11 το βράδυ που γυρνάω?

Αναζητούνται εθελοντές!

Η πληρωμή οπως θα δειτε παρακάτω,

θα γινει με αφθονο γελιο..

Σας ειπα οτι ειχα γενεθλια χτες?

2007-12-29T19:35:00.001+02:00

Το επαρχιακό ρετιρέ ήταν ήσυχο. Παράξενο γιατί μέσα κατοικούσε μια πενταμελής οικογένεια. Τα παιδιά ήταν 3-4 χρονών. Συνήθως έκαναν ποδήλατο στην τεράστια βεράντα ή έφτιαχναν ατελείωτους διαδρόμους με μολύβια και έκαναν αγώνες με τα αυτοκινητάκια του μεγαλύτερου αδερφού και 9 στις 10 φορές κατέληγαν να τσακώνονται ποιος βγήκε πρώτος.
Η μικρή ήταν στην κουζίνα. Μόνη της. Πρέπει να ήταν μόνη της γιατί καθόταν οκλαδόν στην παχιά μοκέτα και έπαιζε με ένα κουτί σπίρτα. Δεν ήταν δύσκολο να τα βρει. Η γιαγιά της κάπνιζε κρυφά από τον παππού και έκρυβε τα «σύνεργα» στα πιο απίθανα σημεία. Σημεία που έδειχνε στη μικρή και της έκλεινε πονηρά το μάτι.
Αισθανόταν υπέροχα που κρατούσε τα σπίρτα. Ένιωθε μεγάλη. Όλοι έλεγαν πάντα «μη, κακό, τα παιδάκια δεν παίζουν με σπίρτα!» και της τα άρπαζαν.
Το ίδιο της έλεγαν όταν ζήταγε να της βάψουν τα νύχια. Αμ δε! Της τα είχαν βάψει πολλές φορές, κόκκινα, ίδια με της μαμάς της. Την ανέβαζαν πάνω στην τραπεζαρία στο σαλόνι και καθόταν υπομονετικά μέχρι να βάψουν και το τελευταίο. Φούσκωνε και ψήλωνε από ενθουσιασμό.
Αυτά σκεφτόταν καθώς άναβε το σπίρτο. Πριν το καταλάβει είχε κάψει το σορτσάκι της. Της το είχαν φέρει από την Αμερική, ήταν ριγέ κόκκινο – μπλε και είχε το ίδιο μπλουζάκι σετ. Τώρα όμως είχε και μια τρύπα λιωμένου υφάσματος ανάμεσα στα πόδια της.

-----------------------------------------------------------------------------------------------

Είναι Μεγάλο Σάββατο και η πλατεία ασφυκτιά από κόσμο. Ακούγονται οι ψαλμοί από τα εξωτερικά ηχεία της μητρόπολης. Μοιάζει με συναυλία. Ο κόσμος στριμώχνεται σε πεζοδρόμια, τριγύρω καφετέριες, στην πλατεία, όπου και έχει στηθεί ένα μεγαλοπρεπές ξύλινο βάθρο με μικρόφωνα. Όλα είναι έτοιμα για το «Χριστός Ανέστη».
Παρατηρεί τον πατέρα της που βαριέται τη ζωή του. Της ήρθαν στο μυαλό όλες οι βρισιές που λέει κατά καιρούς για τον Θεούλη. Έχουν καθίσει στη γωνία ενός κτιρίου και περιμένουν. Χάζεψε για λίγο το περίπτερο δίπλα, τα κόμικς, τις τσίχλες και τα παγωτά. Τα ήθελε όλα, αυτή η νηστεία της είχε απαγορεύσει κάθε απόλαυση σ’ αυτή τη ζωή. Ήταν μόνο 8 χρονών.
- Μπαμπά, βαρέθηκα, του είπε όλο νάζι. Ήξερε τι έκανε, το παραπονεμένο ύφος δεν έπιανε ποτέ. Το μόνο που κατάφερνε ήταν να τον νευριάζει.
- Πήγαινε στη γιαγιά σου που είναι μέσα στην εκκλησία, της είπε αδιάφορα. Αφού έτσι κι αλλιώς την περιμένουμε για να πάμε σπίτι.
Ακαριαία σκέφτηκε την μαγειρίτσα. Είχαν πολύ ώρα ακόμα όμως. Άντε, να πάω μέσα, σκέφτηκε, μπας και περάσει η ώρα. Δυσκολεύτηκε πολύ, όλοι οι άνθρωποι ήταν ψηλοί και δεν μπορούσε να προσανατολιστεί. Με το ζόρι έφτανε στη μέση ενός ενήλικα ανθρώπου. Άφησε να την καθοδηγούν οι ψαλμοί. Με τα χίλια ζόρια μπήκε μέσα και πλησίασε τη γιαγιά Πόλυ.
- Τι κάνεις εδώ παιδάκι μ’, είπε εκείνη έκπληκτη, μοναχό σου ήρθες?
- Ναι γιαγιούλα, ήρθα να δω τι κάνεις.
- Σσσστ, βρε, ακούω τη λειτουργία. Κάτσε αν θες δίπλα μου.
Η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική. Κεριά, θυμιάματα, της ήρθε ζαλάδα.
- Άσε γιαγιά, πάω πάλι έξω στη μαμά.
Κίνησε για πίσω. Θεωρητικά πήρε τον ίδιο δρόμο. Στην πράξη όμως, χάθηκε. Το μόνο που ήξερε είναι ότι με κάποιον τρόπο είχε καταφέρει να βρεθεί στο κέντρο της πλατείας. Ήταν ένα βήμα πριν τον πανικό. Και τότε είδε τον αστυνομικό. Πήγε δίπλα του και έφτανε με το ζόρι στη μανσέτα του πουκαμίσου του. Την τράβηξε τρεις φορές. Αυτός χαμήλωσε το βλέμμα πάνω της. Εκείνη ύψωσε τη ματιά της και του είπε:
- Χάθηκα.
Αυτό, ούτε κλάματα, ούτε σπαραγμοί. Λιλιπούτεια και σοβαρά δήλωσε την απώλεια της. Χωρίς να το καταλάβει βρέθηκε πάνω στο ξύλινο βάθρο. Ο αστυνομικός την είχε σηκώσει ψηλά στα χέρια του και ήδη μιλούσε στο μικρόφωνο.
- Πωπω, έκλεψα την παράσταση από τον παπά! Σκέφτηκε.
- Ποιανού είναι αυτό? διέκοψε τις σκέψεις της η φωνή του σωτήρα της στα ηχεία.
Ευτυχώς ήταν εκεί κοντά ο θείος της. Την μάζεψε και την έστειλε πίσω στους γονείς της.

Κανείς δεν μας ζητά σαν παιδιά να είμαστε υπεύθυνα για τον εαυτό μας. Καμιά φορά όμως μεγαλώνουμε και ξεχνάμε ότι κάποια στιγμή πρέπει να το κάνουμε. Γιατί αν δεν προσέξουμε εμείς εμάς, μάλλον κανείς άλλος δεν θα το κάνει. Take care.

Yawn

2007-12-24T20:22:00.001+02:00

Διαλειμματάκι & επιστρέφουμε :)

Numbers

2007-12-17T14:58:00.000+02:00

Τα 30+ είναι μια περίεργη ηλικία. Παίρνεις τους αριθμούς πιο πολύ στα σοβαρά.
8 χρόνια σχέση, 7 στην ίδια δουλειά, αντίστροφη μέτρηση για γάμο, παιδιά & αύξοντας μισθός.
Στα 20 δεν τα σκέφτεσαι αυτά. Τι ώρα θα πάω για καφέ, πόσες ώρες θα μου φάει το πανεπιστήμιο σήμερα, άντε να σκεφτείς μηνιαία τι νοίκι θα πληρώσεις.
Λίγοι αριθμοί μένουν στο τέλος. Οι φίλοι που κέρδισες και ο βαθμός του πτυχίου.
Δεν ξέρω τι γνώμη έχω για τη νεότερη γενιά. Μου φαίνονται λίγο πιο πολύ by the book, λες και έχουν διαβάσει πολλές οδηγίες χρήσεως μεγαλώνοντας. Ή ότι κάνουν πρακτική αυτά που βλέπουν τόσα χρόνια στην τηλεόραση.
Από την άλλη δεν έχω και την καλύτερη άποψη για τη γενιά που πέρασε. Αυτό που κατάφεραν να δημιουργήσουν είναι μια κοινωνία βαθιά εγωιστική και κοντόφθαλμη. Θα χρησιμοποιούσα την έκφραση «βλέπουν το δέντρο και όχι το δάσος», αλλά πλέον αυτό ισχύει γιατί δεν μας έμειναν και πολλά δάση έτσι κι αλλιώς.
Πιστεύω όμως ακράδαντα ότι οι πιτσιρικάδες του σήμερα είναι πολύ πιο υποψιασμένοι από τις προηγούμενες γενιές. Το ιντερνετ έχει λύσει χέρια και μυαλά. Η ενημέρωση είναι άμεση, πολύπλευρη και σε μεγάλο ποσοστό μη ελεγχόμενη.
Ποιος θα το έλεγε πριν αρκετά χρόνια, ότι θα μπορούσε ο καθένας να δημοσιεύει τις σκέψεις και τις απόψεις του με τόση ευκολία όση σε ένα μπλογκ. Μου αρέσει να μοιράζομαι τις σκέψεις μου μαζί σας. Όπως θέλω να μοιράζεστε κι εσείς τις δικές σας. Γιατί αν κοιμηθούμε και απλά ονειρευόμαστε το χάσαμε το παιχνίδι.

Xα!

2007-12-14T09:25:00.000+02:00

Σε μια βδομάδα ξεκινά η άδεια μου.

Έντεκα μέρες.

Μαντέψτε τι θα κάνω...

Αύρα

2007-12-11T10:41:00.000+02:00

Συχνά πυκνά τα λόγια, μου φαίνεται πως δεν έχουν βαρύτητα.
Ότι είναι φτιαγμένα από υλικό σύννεφων.
Ίσως γιατί γύρω μου αναγνωρίζω την Ασάφεια και το Αόριστο.
Μπορεί και να αλλάζω πραγματικότητα, ποιος ξέρει?

//////ρ\\\\\\Ι//////γ\\\\\\Ε//////ς\\\\\\

2007-11-23T09:02:00.001+02:00

Επειδή η πρώτη μας απόπειρα έμεινε ανολοκλήρωτη, η Καρυάτιδα μας ξανάβαλε στην πρίζα. Αυτή τη φορά όμως υπάρχουν εξ αρχής 3 αυτοτελή επεισόδια. Το πρώτο μέρος είναι η ιστορία της Καρυάτιδας και υπάρχουν δυο εκδοχές τέλους. Η δική μου και της Λοθ.
Η δική μου συνέχεια goes something like this:

…………………………………………………………………………
Αγκαλιάστηκαν και η Λευκή με ένα σάλτο βρέθηκε στον λευκό τοίχο.
- Αυτά είναι! Είπε ανακουφισμένη και απλώθηκε.
- Ωρε, άπλες! Μονολόγησε χαρούμενη, έκανε μια κωλοτούμπα και τεντώθηκε να ξεμουδιάσει. Χαλάρωσε τόσο, που αμόλησε και μια.
- Ουπς! Ένα ανεπαίσθητο ροζ χρώμα έδειξε την ντροπή της.
- Ας μην το παρακάνω, εντάξει ελευθερώθηκα, αλλά οι άλλοι δεν μου φταίνε σε τίποτα.
Προς στιγμήν έκατσε κοντά στην κορνίζα του μέχρι τώρα σπιτιού της και παρατήρησε γύρω της. Ο ουρανός και η βροχή τα είχαν ξαναβρεί. Δύσκολη σχέση, μαύρο & κόκκινο, έντονη και γεμάτη αντιθέσεις. Ευτυχώς το σεξ τους αποζημίωνε. (φύγε ροζ χρώμα, φύγε!). Δεν ήταν ώρα να πάρει μάτι, έπρεπε να βρει την έξοδο.

Κοίταξε για μια τελευταία φορά τον πίνακα. Η Γκρή κοιμόταν του καλού καιρού. Είχε ήδη απλώσει πόδι εκεί που κάποτε κοιμόντουσαν και οι δυο φίλες.
- Δεν θα σου λείψουμε και πολύ λοιπόν, την αποχαιρέτησε η Λευκή.
Νυχοπατώντας, άρχισε να κατευθύνεται προς την είσοδο του μουσείου. Δεν είχε ξαναδεί τόσα όμορφα έργα. Ακόμα και την πρώτη φορά που την είχαν μεταφέρει εδώ, ήταν καλυμμένη μέσα σε κουτί.
Αποφάσισε να χασομερήσει λίγο, άλλωστε δεν βιαζόταν. Απολάμβανε την ελευθερία της και οργάνωνε με νηφαλιότητα τα επόμενα βήματα της. Μια άλλη άσπρη ρίγα της τράβηξε την προσοχή.

white stripe by justin feuerring

- Πωπω, τελικά είμαστε πολλές!!! Και γω που νόμιζα ότι είμαι μοναδική… Πρέπει να βρω την θέση μου σε αυτόν τον κόσμο. Πρέπει να βρω ποια είμαι. Θα γυρίσω τη γη και θα γεμίσω εικόνες και εμπειρίες.
Πως θα τα κατάφερνε όμως? Είχε ήδη ξημερώσει και η πόρτα της εισόδου έτριξε. Είχαν έρθει για αλλαγή οι φύλακες. Δεν το πολυσκέφτηκε. Τοίχο τοίχο έφτασε έξω στα λευκά μαρμάρινα σκαλοπάτια.
Μπροστά της απλωνόταν μια πανέμορφη πλατεία. Πλακόστρωτη, με άνετα παγκάκια, πυκνόφυλλα δέντρα και ένα επιβλητικό σιντριβάνι στη μέση. Ένα παιδικό κελαριστό γέλιο ακούστηκε. Ένα κοκκινομάλλικο κοριτσάκι ταΐζε τα περιστέρια. Τα λευκά περιστέρια.
- Αχα! Θέλω να πετάξω τώρα. Μετά σκέφτηκε τη λέξη Aegean, αλλά δεν ήξερε γιατί…
Αγκάλιασε ένα περιστέρι την ώρα που άνοιγε τα φτερά του.
Η επόμενη στάση ήταν τα σύννεφα.

Unit magazine

2007-11-18T20:19:00.000+02:00

Περιοδικο, like no other.

Σκεπτομενο εντυπο.

Εικονογραφημενη ποιηση.

Σκεψεις, νύξεις.

Αν μη τι αλλο, δεν εχει ζωδια!

Wake up & smell...the coffee

2007-11-17T15:29:00.001+02:00

Είναι πολύ τρέντι τα τρίφυλλα. Κάποτε αυτά τα άκουγες ψιθυριστά, έπαιρνε το μάτι σου τυχαία κανέναν ψύλλο και το γύρισμα γινόταν με σεβασμό. Μαστούρωναν οι περιθωριακοί, οι καλλιτέχνες, οι διαφορετικοί. Μετά αγαπούσαν τον κόσμο γύρω τους, τον γείτονα, την κοινωνία, έκαναν έρωτα και έκραζαν τους πολέμους. Όσοι δεν είχαν λίγο μυαλό, έμπλεξαν κι άλλα πράγματα μαζί και κατέληξαν στην πρεζα.
Τώρα πίνουν μπάφους και παίζουν Pro, σε τέτοια κλίμακα που το έκαναν τραγούδι και τώρα τελευταία σήριαλ στην τηλεόραση. Τα Ζωνιανά και οι κάτοικοι τους έγιναν πρωταγωνιστές σε υπερπαραγωγή με χορηγία της πολιτείας. Υπάρχει και η high class society με τις κόκες, τα μοντέλα και τους σταρς. Ε? Και όλα αυτά μαζί ναρκώνουν ακόμα περισσότερο τους «έκπληκτους» πολίτες. Καλά ρε γαμωτο, αυτό ονομάζεται Τηλεόραση ή επιβολή πραγματικότητας?

Sorry guys, εγώ είμαι τροφαντή και δεν χωράω πίσω από το δάκτυλο μου.

Αν θέλετε να την ακούσετε κάντε το για να ανοίξει το μυαλό σας, όχι γιατί you saw it at TV.

Χειμώνας?

2007-11-13T10:10:00.000+02:00

Ειναι ενα απο αυτα τα γλυκά απογευματα, που ο καλος σου παρακολουθει τον αγώνα

και συ ρεμβαζεις χουχουλιασμενη διπλα του στον καναπε. Τι κρίμα που εχει να συμβει καιρο...

Πως τα εχω καταφερει ετσι, δεν ξερω.

Χρονος μηδεν.

Λεφτα μηδεν.

Αντοχες μηδεν.

Τα τρία μηδενικα τα εχω στο τσεπακι, για να μην πω κατι χειροτερο.

Το τζακι το αφιερωνω σε καποιον που του ελειψε. :)

milou is back!

2007-11-07T14:30:00.001+02:00

Γεια σας φίλοι μου! Καιρό έχω να σας δω σπίτι και ανησύχησα.
Όλα καλά? Ελάτε καμιά βόλτα, βαριέμαι μόνη στο σπίτι με τους γονείς, μπλιαχ!
Χτες με είχαν πιάσει οι σπαρίλες μου και έπαιζα το παιχνίδι “Ακολούθησε την”.
- Γυρίζει σπίτι η μαμά? Από πίσω εγώ.
- Πάει για κατούρημα? Την παρακολουθώ.
- Συμμαζεύει το σπίτι? Μετράω τα βήματα της.
- Σκουπίζει με την παρκετέζα τις μαεστρικά σκορπισμένες τρίχες μου? Δεν χάνω γωνια.
- Τρώει και δεν δίνει? Μαύρο φίδι που την έφαγε.
Προτιμώ όμως κοσμοσυρροή, τζάκι και (εννοείται) παιχνίδια που να περιλαμβάνουν μπαλάκια και ακροβατικά. Σκεφτείτε το. Σας περιμένω. Γουφ!

.

2007-11-02T11:18:00.001+02:00

Χτες ήταν ένα από τα βράδια που έστησα τον Μορφέα.
Με τριγυρίζει χρόνια μια απορία. Γιατί για κάποιους ανθρώπους είναι δύσκολο
(σχεδόν ακατόρθωτο) να εκμυστηρευτούν σε κάποιον τα συναισθήματα τους
(αγάπη, θυμό, απογοητευση κλπ) κοιτωντας τον στα μάτια?
Το ότι μπορεί να λένε ψέματα δεν με αφορά. Αναζητώ βαθύτερα αίτια.

Me, myself & him

2007-10-30T12:35:00.001+02:00

Τσαγκαροδευτέρα χτες, αν και δεν μου φάνηκε, μιας και δούλευα 14ωρο την Κυριακή. Γύρισα σπίτι, ρίξαμε με τον Αντρέα τον καθιερωμένο μας μανουροχαβαλε και περιμέναμε τον κολλητό του να έρθει για καφεδάκι. Γνήσιο τέκνο κι εκείνος Γκυζιώτης και αποφάσισε να «μεταναστεύσει» στην Παρο. Μαζί με τη γυναίκα του και ένα φιλικό ζευγάρι, θα εγκατασταθούν μόνιμα εκεί. Τους εύχομαι τα καλύτερα και μακάρι να μπορέσουμε και μείς κάποτε να φύγουμε από τη χαβούζα.
Κυλούσε η κουβεντούλα με τον Π. και κάποια στιγμή κάτι έλεγε στον Αντρέα για τη δουλειά. Ο Αντρέας δεν πολυσυμφωνουσε αλλά δεν μίλαγε. Και απάντησα εγώ για εκείνον. Κουνούσε το κεφάλι συγκαταβατικά και έδειχνε ότι συμφωνούσε απόλυτα με αυτά που έλεγα, ότι δεν θα μπορούσε να το έχει διατυπώσει καλύτερα, παρόλο που μεταξύ μας δεν το είχαμε συζητήσει ποτέ αυτό το θέμα. Συνειδητοποίησα πόσο καλά τον ξέρω. Στιγμιαία αισθάνθηκα μια εσωτερική ικανοποίηση. On second thought, δεν ξέρω αν αυτό τελικά είναι και πολύ καλό. Θα επιμείνω όμως στην πρώτη μου εντύπωση.

O μουσακας μου επεσε βαρυς

2007-10-24T16:33:00.000+03:00

- Αντε κυρα μου τελειωνε!

- Μισο λεπτο καλε κύριε, να παρω τις βιταμινες μου.

Δεν εχω θεμα

2007-10-15T15:14:00.001+03:00

Shoot me or love me?

Love me or shoot me?

Am I talking to me?

Θα ειμαι εκει

2007-10-12T10:43:00.001+03:00

Τι επαγγελεστε?

2007-10-11T14:58:00.000+03:00

- Καλημέρα σας, από την εταιρεία **** σας τηλεφωνώ.
- Μάλιστα.
- Εκκρεμεί το υλικό που θα μας στέλνατε για την 4χρωμη καταχώρηση σας στον κατάλογο της έκθεσης που συμμετέχετε τον Ιανουάριο.
- Α, ναι
- Ε, έχετε κάτι έτοιμο?
- Α, δεν ξέρω, εγώ είμαι εδώ στην Κρήτη (!).
- Ννννναι...
- Παρτε την ξαδέλφη μου που ασχολείται με αυτά, Αθανασίου την λένε, από Καλλιθέα...(!!)
- Μηηηπως θα ήταν εύκολο να μου δίνατε κι ένα τηλέφωνο? (που να ψάχνω τώρα Καλλιθέα, είναι και μεγάλος δήμος...)
- Γραφτε: 210*******
- Κυρία Αθανασίου μου είπατε...
- Όχι, ζητήστε την κυρία Γρίβα.(!!!)
- Μάλιστα, ευχαριστώ.

My job is soooo challenging.
Να χεσω και τα σεμινάρια τηλεφωνικής επικοινωνίας που έκανα....

Μαμα, δεν γερνάω

2007-10-10T12:17:00.001+03:00

Δεν εχω χρόνο* (οχι, αυτο ειναι απο αλλο ποστ). Ειναι ομως και αλήθεια.

Παντως θλιβομαι με τα νεα παιδια που κανουν οτι μπορουν για να μεγαλωσουν.

Κι οταν αυτο συμβει, διαολοστελνουν την ωρα και τη στιγμή.

Εγω μολις πηρα χαμπάρι τι παιζει, σταματησα μαχαίρι την αναπτυξη.

Εχω μεινει στα 20κάτι... :)

Αφιερωμενο σε μια φιλη 35αρα, που την εχουν φαει οι σκεψεις για το μελλον και τις πανεμορφες ρυτιδες αυτης της ηλικιας...

* και τωρα που το σκεφτομαι, ειναι & τραγουδι.

Το σπιτι των ονειρων μου

2007-10-04T21:22:00.000+03:00

Έχω αναφέρει αρκετές φορές ότι δεν θυμάμαι τα όνειρα μου. Σπάνια, πολύ σπάνια μένει μια γεύση από αυτά την ώρα που ξυπνάω, αλλά μέχρι να σηκωθώ και να πιω τον γαλλικό μου, έχουν γίνει στάχτη στο λέβητα του μυαλού μου.
Υπάρχει όμως ένα που μου έχει κάνει εντύπωση. Αν θυμάμαι κάποια όνειρα, τυχαίνει να έχουν το ίδιο σκηνικό. Τι εννοώ: Υπάρχει ένα σπίτι. Είναι πάντα το ίδιο. Μπορεί κάποιες φορές να είναι παλιό, ξύλινο και παρατημενο, και κάποιες άλλες να είναι μια πολυτελής βίλα. Είναι όμως το ίδιο σπίτι.

Η τοποθεσία είναι περίπου ίδια. Βρίσκεται μέσα σε ένα πυκνό και καταπράσινο δάσος. Έχει δύο εισόδους. Η μπροστινή οδηγεί στο δάσος και η πίσω σε έναν αχανή γκρεμό. Άλλες φορές είναι στον πάτο του γκρεμού και άλλες ψηλά. Έχει πολλά δωμάτια, πολυεπιπεδη διαρρύθμιση και έχω φιλοξενήσει κατά καιρούς πολύ κόσμο :)

Χτες έριξα έναν υπνάκο από τις 6 ως τις 9 το βράδυ και το ξαναονειρεύτηκα. Φιλοξενούσα τον egggod και τη νεράιδα του. Ζούσαν μαζί μας οι παππούδες του αυγοθεου μας, δυο καταπληκτικά γεροντάκια με σκούφιες ύπνου. Για πρώτη φορά στη θέση του γκρεμού υπήρχε ένα μικρό κηπάκι στην πίσω πόρτα. Μπορεί να σας φαίνονται μαλακιες αυτά που γράφω τόση ώρα, αλλά για πρώτη φορά χτες συνειδητοποίησα ότι αυτό το σπίτι συμβολίζει τη ζωή μου.

Γενικως

2007-10-02T14:50:00.001+03:00

Η γραβατα, μου εδειχνε τον δρομο.

Την προσοχή μου ομως τραβηξε ενα t-shirt με σταμπα.

Το κοκκινο φορεμα μου στεγνωνε στην απλωστρα

και το ειχα γυρισει αναποδα να μην το φαει ο ηλιος.

H ώρα του παιδιού

2007-09-28T10:46:00.000+03:00

H Καρυατιδα ξεκίνησε ενα πολύ πρωτότυπο παιχνίδι. Mα παρα πολύ πρωτοτυπο ομως! :) Ξεκίνησε μια ιστορία και μας πέταξε το μπαλάκι. Ενθουσιάστηκα τόσο με την συνέχεια που εδωσα (αυτο το λενε και αυτοϊκανοποιηση sometimes), που αποφάσισα να το αναμεταδώσω στο μπλογκ μου.

Ξεκινάω με το στόρυ της Κάρυ:
Ο κος Πανταμούντζας Φιλήμων, όταν ήταν μικρός έτρωγε ξύλο. Με ευαισθησία δεν αντιμετωπίστηκε ποτέ του. Από κανέναν...κι ας ήταν ο ίδιος απίστευτα τρυφερός. Όλοι τον εκμεταλλεύονταν, κι αυτός με σκυμμένο κεφάλι και με ύφος συγκαταβατικό, δεχότανε τα πάντα χωρίς παράπονο. Σε κάθε φιάσκο έπαιρνε διαρκώς, και αδιαμαρτύρητα, το φταίξιμο. Κι όταν τύχαινε να πέσει πάνω σε καθρέφτες, κοιταζόταν με απογοήτευση και με τον δείκτη προτεταμένο, μάλωνε το είδωλο του για τις συμφορές που μοίραζε σε όλους αυτούς τους άκακους, αγνούς ανθρώπους.
Όμως στις 27/09/07 ημέρα Πέμπτη και ώρα 17:51, η συμπεριφορά του θα άλλαζε δραματικά.
Ο συγκάτοικος του ήταν μεγάλο αλάνι. Καλλιτέχνης με μέλλον. Βέβαια, όταν έπασχε από στερητικό έμπνευσης κατέφευγε σε πιο προχωρημένες λύσεις. Δεν ήταν λίγες οι φορές που κάπνισε χόρτο για να μεταγγίσει ιδέες από το υποσυνείδητο του, για να μη πούμε και για κείνο το ταξίδι που καθισμένος ανακούρκουδα παρέα με το «μαύρο γεράκι με άσπρα πόδια» και συντροφιά με τοτέμ, έπεσε σε έκσταση από την κατάποση παραισθησιογόνων... μανιταριών? ή κάτι παρόμοιο τέλος πάντων, που είχε σε αφθονία ο φίλος του...
Κουρασμένος όπως ήταν λοιπόν ο κος Φιλήμων, δεν παρατήρησε ότι στην κατσαρόλα αντί για τους γνωστούς σε όλους μας αθώους αμανίτες που χρησιμοποιούν κατά κόρον οι νοικοκυρές, και όχι μόνο, έριξε τους…πανούργους.! Αυτούς, του συγκατοίκου του! Τώρα...ήταν δεν ήταν μανιτάρια ουδείς γνωρίζει. Πόσο μάλλον εγώ!
Anyway…ευτυχώς έφαγε λίγους γιατί του πίκριζαν!!!
Μετά από λίγο όπως ήταν φυσικό «του τα ‘σκασε», και...
Είναι χέρι αυτό που βλέπω; Ένα τόσο δα χεράκι μέσα στο μάτι μου. ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΑΤΙ ΜΟΥ; μα εγώ δεν είμαι εγώ, κι αν εγώ δεν είμαι εγώ, τότε τίνος εγώ είμαι και τίνος τους οφθαλμούς κοιτώ;
Κι αυτό το επίμονο χεράκι γιατί τραβάει με τόση βία προς τα πάνω την κόρη του ματιού αυτού του συμπαθέστατου κυρίου;
Μια φωνή απόκοσμη αναδύθηκε από το υπόγειο του ατομικού του μικρόκοσμου!
Δεεεεεες.....δεεεεεες....
κοίτα τον εαυτό σου κατάματαααααα........
μην εθελοτυφλείς και μη γίνεσαι θύμαααααα......
είσαι καλοοοοοός.....
και όλοι οι άλλοι θέλουν το κακοοοοό σου.....
δεεεεες...Ε ΔΕΣ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ,!
Οπότε είδε, κατάλαβε, θύμωσε, πήρε μια καραμπίνα και τους σκότωσε όλους κι εξαφανίστηκε.

lee:
H Ντεπυ ηταν μεγαλη καριολία. Ηταν παντρεμένη με έναν μποκονιόκο, ξερεις μωρε, αυτά τα τυπακια τα αποστειρωμενα που αν δεν ηταν τοσο φασιον βίκτιμς θα κουμπώνανε και το πανω πανω κουμπί στο πουκαμισο. Όπως καταλαβαίνεις, οργασμοι μηδέν.
Ειχε από καιρό κοζάρει τον Μάρκο, τον συγκάτοικο εκεινου του ξενερωτου Πανταμούντζα, που τοσο πολύ της θυμιζε τον αντρα της.
«Dear God! Ποσα κιλά αρχίδια χαραμίζονται σε αυτόν τον πλανήτη!» σκεφτόταν κάθε φορά που συναντιόντουσαν στο ασανσέρ.
Ενώ ο Μαρκος ηταν μεγάλο αλάνι. Προς μεγαλη της ευχαρίστηση, της τον ειχε φορέσει μερικές φορές, όταν ερχόταν να πληρώσει τα κοινόχρηστα. Πολλές φορες ειχε εντοπισει τα ντουμάνια που γεμιζαν τον φωταγωγό και γουσταρε να τον σκεφτεται με αδαμιαία περιβολή να την πίνει και (αχ! Μακάρι) να την σκέφτεται.
Εκεινο το απόγευμα όμως, μια άλλη μυρωδιά την ξύπνησε από την ονείρωξη της.
«Μα, τι στο καλό, μ α ν ι τα ρ ι α ! Μπλιάχ! Να δεις που αυτος ο Φιλήμωνας το εριξε στην υγιεινη διατροφή…» σκεφτηκε σκαναροντας με τα ρουθούνια της. Αυτοεπιβεβαιώθηκε κουνωντας το κεφάλι της, όταν τον ακουσε από τον φωταγωγο να παραμιλάει στην τουαλέτα. Κατι για χερια, ματια, δεν κατάλαβε καλά.
Επιασε να κανει αποτρίχωση γιατί πλησίαζε και 1η ο μήνας, καταλαβαίνεις. Απλωμα, τραβηγμα, τσούξιμο, ειχε συνηθίσει τόσα χρόνια, όμως αυτό που θα ακουγε σε λίγο, θα της πάγωνε το αίμα. Ένας πυροβολισμός! Ως τώρα τον ειχε ακούσει μόνο στην τηλεόραση. Απόψε όμως ερχόταν ακριβώς κάτω από τα μισοαποτριχωμένα πόδια της.
Παραλίγο να κατουρηθεί. Πετάχτηκε από το μπάνιο τρέχοντας και εφτασε στην πορτα. Η καρδιά της κόντευε να σπάσει. Εκλεισε τα φώτα στο σπίτι, και μισάνοιξε την εξώπορτα. Αφουγκράστηκε την κινητικότητα του κάτω οροφου. Ησυχία. Φορεσε βιαστικά την καπαρντίνα της. Βρεθηκε στον διάδρομο με μια ανάσα. Κοντοστάθηκε στο πλατύσκαλο και αρχισε σιγά σιγα να κατεβαίνει. Το ποδι της εμεινε μετεωρο όταν καταλαβε ότι η κατω εξώπορτα ανοιξε.
- Θα σας δείξω εγώ! Δεν θα ξαναγίνω το θυμα κανενός! Καγχασε ο Φιλ. «μμμ, Φιλ, μου αρεσει το νέο μου ονομα», σκεφτηκε φωναχτα.
Η Ντέπυ αναρίγησε. Αυτή η πρωτογνωρη αντρίλα την διαπέρασε πιο εντονα και από το αποτριχώτικό της κερί.
«Καλός ο καλλιτέχνης, αλλά σε αυτόν εδώ τον άντρα θα μπορουσα να στηριχτώ… Φευγει όμως! Τι θα κάνω?»
Ευτυχώς είχε τα κλειδιά του αυτοκινήτου στην τσέπη της. Εγινε η σκιά του Φιλ και τον ακολούθησε καθώς σουρούπωνε.

Νarita:
Οι 7 τελευταίες ώρες σκότωσαν με σαδιστικό τρόπο και το τελευταίο κύτταρο στο μυαλό του Κοσμά. Το μόνο που αισθανόταν πλέον για την εργασία που ήταν ανγκασμένος να κάνει κάθε μέρα, ήταν μια ακατάσχετη αναγούλα που περνούσε μόνο με ποτό. H δουλειά ήταν το δώρο του πεθερού του όταν παντρεύτηκε την Ντέπυ πριν 3 χρόνια έπειτα από πίεση των δικών του. "Κορίτσι από οικογένεια" του είπαν. " Εσύ είσαι γεννημένος για μεγάλα πράγματα", του είπαν. "Να κυκλοφορείς με κιριλάτα πουκάμισα και χλιδάτα αμάξια", του είπαν. Πολλά του είπαν. Να ζήσει ευτυχισμένος όμως ξέχασαν να του το σημειώσουν.
Η ώρα πλησίαζε 3 και η αναγούλα είχε φτάσει μέχρι τα αυτιά του. Ήταν η καθιερωμένη ώρα να περάσει από το μπαράκι και να τα πιει, πριν επιστρέψει στο σπίτι, όπως έκανε κάθε μέρα τους τελευταίους μήνες.
Η καθιερωμένη θέση του στο μπαρ τον περίμενε και ένα διπλό ουίσκι στέκοταν και σήμερα εκεί, πιστό στο ραντεβού του.
Πρέπει να ήταν ο 3ος άδειος πάτος που φανερωνόταν μπροστά στο θολωμένο του βλέμμα όταν κάθισε δίπλα του μια γνώριμη φιγούρα. Την ήξερε αυτήν την γυναίκα. Την είχε συναντήσει αρκετές φορές στην εξώπορτα της πολυκατοικίας μα δε της είχε μιλήσει ποτέ. Πρέπει να τον περνούσε καμιά 15αρια χρόνια. Τα μάτια της ήταν τόσο καθαρά και απλά που τον γοήτευαν.
Της έκανε ένα νεύμα γεμάτο οικειότητα. Αυτή δε το ανταπέδωσε. Με ένα απόκοσμο και σοβαρό ύφος του ξεστόμισε αυτές τις λέξεις.
"Σήμερα ήρθε η μέρα. Πάνε σπίτι γρήγορα.Στον από κάτω σας όροφο τρίτη πόρτα δεξιά. Χτύπα και θα δεις κάτι που θα σου αλλάξει τη ζωή. Η Γυναίκα σου.Ξύπνα. Δες" .
Υπάκουσε νιώθοντας την καρδιά του να σπαρταράει μέσα στο στήθος του. Δεν ήξερε αν ήταν μίσος η κινητήρια δύναμη ή ελπίδα. Σε 10 λεπτά ήταν μπροστά από την πολυκατοικία. Άκουσε την εξώπορτα να ανοίγει και ασυναίσθητα κρύφτηκε πίσω από μια κολώνα στο γκαράζ. Κάποιος βγήκε από την πόρτα τόσο γρήγορα που ίσα ίσα κατάφερε να αναγνώρισει τον νεαρό του κάτω ορόφου. Έκανε να βγει από την "κρυψώνα" του αλλά ο ήχος της πόρτας τον συγκράτησε. Αυτή τη φορά είδε καθαρά. Ήταν η γυναίκα του και απ'ότι κατάλαβε ακολουθούσε τον νεαρό....
Αποφάσισε να τους ακολουθήσει..

deadend mind:
Δεν χρειάστηκε να τους ακολουθήσει όμως. Ο νεαρός μπήκε σ’ ένα φαιοκίτρινο Lada, «τι φλώρος Θεέ μου» , σκέφτηκε ασυναίσθητα ο Κοσμάς, «ποια γκόμενα θα κάτσει σ’ έναν τύπο που έχει κολλήσει μια αρκούδα να τρώει μέλι στο τζάμι του αυτοκινήτου του;» , άνοιξε την ασφάλεια της πόρτας του συνοδηγού και φόρεσε με αργές κινήσεις τη ζώνη του, ενώ δύο λεπτά αργότερα η Ντέπυ είχε καθίσει στη διπλανή θέση, είχε βγάλει την καμπαρτίνα της και είχε χαθεί από το οπτικό πεδίο του Κοσμά, σκύβοντας λαίμαργα πάνω από τον καβάλο του πιτσιρικά.
Ο Κοσμάς ανάσανε βαθιά, για να καθαρίσει το κεφάλι του από τη θολούρα του ουίσκι. Αυτό ήταν. Είχε, επιτέλους, δει. Ήταν ελεύθερος.
Πλησίασε το Lada και χτύπησε ελαφρά το τζάμι του συνοδηγού. Η Ντέπυ αναδύθηκε αργά και έστρεψε το αναψοκοκκινισμένο πρόσωπό της προς το μέρος του, κοιτώντας τον σαν να μην τον αναγνωρίζει. «Τι είναι αυτό το πράγμα πάνω από το στόμα της; Δεν μπορεί να ‘ναι σπέρμα...» Έβγαλε τα κλειδιά της Καγιέν του, δώρο κι αυτή του πεθερού του, μαζί με τη δουλειά, όταν είχε συμφωνήσει να παντρευτεί τη Ντέπυ, και τα πέταξε στα μπούτια της.
-Θα είστε πιο άνετα στο τζιπ. Είναι δικό σου.
Την κοίταξε καλύτερα. Χαμογέλασε πλατιά, κι έπειτα ξέσπασε σ’ ένα βαθύ, τρανταχτό, απελευθερωτικό γέλιο.
Η γυναίκα του έπαιρνε πίπα στον πιτσιρικά και το μουστάκι της ήταν πασαλειμμένο με αποτριχωτικό κερί.

Loth:
Η Ζωή ήταν μια συνηθισμένη κοπέλα…θα την έλεγες αδιάφορη.
Τα είχε με τον Ευτύχη, τον μεγάλο της έρωτα .Είχε γνωρίσει αρκετές αγκαλιές αλλά καμιά μεγαλύτερη απ’τη δική του ποτέ!
Έμεναν μαζί εννιά χρόνια στο ισόγειο μιας μικρής ,παλιάς πολυκατοικίας.
Σήμερα ..στην πολυκατοικία αυτή ακούστηκε ένας πυροβολισμός. Αυτός ο ήχος, ο θάνατος κάποιου που δεν πρόλαβε να ζήσει τη ζωή του την ταρακούνησε. Για πρώτη φορά ένιωσε σαν να μην είναι το σπίτι της στο ισόγειο της πολυκατοικίας …σαν να μένει χρόνια στο ισόγειο της ζωής..μιας ζωής συμβιβασμένης..και ήθελε να ανέβει πια σε άλλους ορόφους ..ακόμη κι αν αυτό σήμαινε ένα άλλο τέλος.
Φοβήθηκε με τις σκέψεις της, ποτέ δεν φαντάστηκε πως θα τον άφηνε , μετά από όσα είχαν περάσει πως να του το κάνει αυτό…
Ήταν ήδη 35, αν έφευγε θα έπρεπε να το κάνει τώρα. Ξάπλωσε στο κρεβάτι της για να ξεφύγει απ΄τις σκέψεις..
Ταλαντεύτηκε για λίγο στον κενό χώρο που υπάρχει ανάμεσα στον ύπνο και την πραγματικότητα. Έναν ύπνο που δεν κατάλαβε πότε τη ρούφηξε αλλά βυθίστηκε μέσα του παραδομένη. Μια πραγματικότητα στην οποία έπρεπε γρήγορα να αναδυθεί, αν δεν ήθελε να χαθεί για πάντα στο ανύπαρκτο μπλε του ονείρου.
Όσο αιωρούνταν στο κενό ανάμεσα στους δύο κόσμους είδε μια εικόνα περίεργη.
Είδε το δωμάτιό της , στο κέντρο ,στη γραμμή που χώριζε τα πάντα …ένας καθρέφτης και πάνω του σκοτάδι. Πλησίασε και κοίταξε μέσα , είδε τη μέρα φωτεινή και έναν ουρανό με χίλια αστέρια , λες και ήταν στο χέρι της αν θα ήθελε να αφήσει τον ήλιο ή το φεγγάρι να ζήσουν εκεί μέσα. Ξαφνικά η εικόνα θόλωσε και τα χρώματα άρχισαν να ρουφάν το ένα το άλλο, ώσπου έμειναν μόνο δύο..Ένα τρελό καλειδοσκόπιο με δύο βασιλιάδες, έναν άσπρο και έναν μαύρο. Πάλευαν κι άρχισαν ο ένας να καταπίνει τον άλλο..
Φωτίστηκαν όλα τόσο πολύ που πονούσε λες και τα μάτια της είχαν γεννηθεί στα σκοτάδια. Τα βλέφαρά της καίγονταν , ο καθρέφτης πάγωσε στη μορφή της και εκείνη ανοίγοντας τα μάτια που πονούσαν είδε ένα χέρι , ένα παράξενα φιλικό χέρι που ήθελε τόσο να πιάσει αλλά φοβόταν μην καεί. Κρατούσε τα μάτια της, κρατούσε τις εικόνες , την ψυχή της..
Περνώντας χίλια στρώματα ζεστά και κρύα..αναδύθηκε στην επιφάνεια. Ξύπνησε..
Στον καναπέ το παρατημένο βιβλίο της είχε μείνει ανοιχτό σε ένα σημείο ..‘’Αλλά αν έβρισκα κάποιον που να μπορούσε να πιστέψει σε ότι δεν έβλεπε, δεν ένιωθε κι ωστόσο γνώριζε, θα τυλιγόμουν τότε στην ίδια αλήθεια εκείνης της ιδέας που της έμεινε πιστός’’..
Απόφάσισε..

it is:
ο μέγιστος θεός Δίας, είχε βάλει στο μάτι από καιρό τη Μήτιδα. Αυτή η γυναίκα ήταν ξεχωριστή γι'αυτόν. Δεν ήταν απλώς όμορφη... ήατν πανέξυπνη και πανούργα. Ήταν μια γυναίκα που δε μπορούσε να την αφήσει να του φύγει ποτέ... ούτε μπορούσε ν'αφήσει την Ήρα να την καταλάβει και να την αομακρύνει από κοντά του. Την ήθελε να μείνει για πάντα μέσα του.
Σκέφτηκε και ξανασκέφτηκε κάποιον τρόπο να την κρατήσει για πάντα κοντά του... ξαφνηκά το βρήκε! την κάλεσε σε έναν παιχνιδιάρικο διαγωνισμό μεταμορφόσεων... Η μήτις που ήταν πάντα ανταγωνιστική και ειδικά με τους άντρες δέχτηκε πρόθυμα την ευκαιρία να κερδίσει αυτόν τον ίδιο τον Δία! Αν κερδίσω τον βασιλιά και πατέρα θεών και ανθρώπων θα μείνω αθάνατη στην ιστορία! σκέφτηκε...
Οι μεταμορφώσεις ξεκίνησαν... Ο Δίας μεταμορφώθηκε σε έναν πανίσχυρο λέοντα! Βρυχήθηκε τρονμερά και η ηχώ μετέφερε την τρομαχτική λαλιά του σε κάθε σπηλιά και κάθε βράχο!
Η Μήτις μεταμορφώθηκε σε δράκο που ξέρναγε φλόγες... Ο δίας μόλις που πρόλαβε να γίνει φάλαινα και να τις σβήσει πετώντας νερό...
Μια τρομακτική μάχη συνέχισε ματαξύ των δύο... Μια μάχη που έκανε κάθε τι ζωντανό να τρέξει και να κρυφτεί! Η μάχη συνεχίστηκε για μέρες και νύχτες, ασταμάτητα, με αμείωτη ένταση!
Κάποια στιγμή ο Δίας είχε μεταμορφωθεί σε άλογο και με τις οπλές του προσπαθούσε να πατήσει τη Μήτιδα που είχε μεταμορφοθεί σε ποντίκι... Η πανούργα γυναίκα μεταμορφόθηκε γρήγορα σε αλογόμυγα και επιτέθηκε με μανία στ'αυτιά και τα ρουθούνια του αλόγου-Δία... Ο Δίας επιτέλους βρήκε την ευκαιρία που ζητούσε! Αστραπιαία, μεταμορφώθηκε σε βάτραχο, και εκτόξευσε την κολλώδη γλώσσα του καταπάνω στη Μήτιδα! Αυτή δεν πρόλαβε να αντιδράσει... Κολλημένη στη γλώσσα του θεού βρέθηκε μέσα του... Ο Δίας ευχαριστημένος ξαναπήρε την επιβλητική μορφή του... Όμως η Μήτις δεν είχε καταλήξει στο στομάχι του... Έξυπνη καθώς ήταν κατάφερε να ανέβει προς το κεφάλι του Δία και να κατοικήσει το μυαλό του...
Τόσο ο Δίας, όσο και η Μήτις όμως, δεν είχαν υπολογίσει κάτι... Οι δυο τους είχαν συνευρεθεί ουκ ολίγες φορές... Η Μήτις κυοφορούσε! Μερικούς μήνες μετά, έφερε στον κόσμο ένα κορίτσι... Το μωρό αυτό ήταν γόνος του θεού Δία! Δεν ήταν όπως όλα τα μωρά! Γεννήθηκε φέροντας ασπίδα, δόρυ και περικεφαλαία! Το μυαλό του Δία ήταν μεν τετραπέρατο, όμως η μικρή θεά ασφυκτιούσε εκεί μέσα! Προσπάθησε να βγει αλλά δεν μπόρεσε! Εκνευρισμένη, ξεκίνησε να χτυπά το δόρυ της πάνω στην ασπίδα και να φωνάζει! Θέλω να βγω! Θέλω να βγω!
Ο θεός στην αρχή παραξενεύτηκε! Νόμιζε πως ήταν κάποιο κόλπο της Μήτιδας και είπε να την αφήσει με την ελπίδα πως θα βαρεθεί και θα σταματήσει...
Οι μέρες περνούσαν και πλέον ο Δίας είχε ένα βασανιστικό πονοκέφαλο... Με το παραμικρό ξεσπούσε κεραυνούς προς όλες τις κατευθύνσεις! Φώναζε και ωρυόταν! Φώναξε τον Ήφαιστο...
Κάνε κάτι! Δεν αντέχω άλλο! Πρέπει να σταματήσει αυτό το μαρτύριο με τις κλαγγές όπλωςν και τις φωνές μες το κεφάλι μου! Ο Ήφαιστος πλησίασε... Ρώτησε τον Δία που πονά και αυτός του είπε πίσω από τα μάτια του... Ο Ήφαιστος έπιασε το ένα μάτι του Δία και ανασήκωσε ελαφρά το βλέφαρο για να κοιτάξει την κόρη... και κόρη είδε! Όχι όμως την κόρη του ματιού του Δία, αλλά την ίδια την κόρη του Δία... τη θεά Αθηνά!
Πατέρα Δία... βλέπω το χέρι ενός κοριτσιού που προσπαθεί να βγει από το κεφάλι σου... Λαμβάνοντας υπ'όψην πως είσαι αθάνατος, μόνο μια λύση βλέπω για να τη βγάλουμε γρήγορα από το κεφάλι σου...
Κάνε ό,τι είναι απαραίτητο, μόνο κάνε γρήγορα... απάντησε ο θεός...
Ο Ήφαιστος, σήκωσε αποφασιστικά το τρανό του σφυρί και με ένα θεϊκό χτύπημα ακριβείας, άνοιξε το μέτωπο του Δία στη μέση! Αμέσως ξεπετάχτηκε η Αθηνά! Περήφανη και στητή! Με τη σοφία στο βλέμμα της και την πειθαρχία πολεμιστή στην κορμοστασιά της... χτύπισε το δόρυ της στο πάτωμα και οι δύο θεοί έμειναν έκθαμβοι να την κοιτούν!
Ο Δίας αναγνωρίζοντας την κόρη του την αγκάλιασε και της χάρισε μια πανοπλία αντάξια της κόρης του πατέρα των θεών!

Lee
Η Ζωή αναδεύτηκε στον καναπέ. Μόλις είχε δει το πιο σουρεαλ όνειρο της εβδομάδας. Η Μητιδα έμπλεξε στον πιο φρενήρη ερωτικό χορό με τον Δια που είχε φανταστεί ποτέ. Μερικά από τα πιο επικίνδυνα και μυθικά ζώα του κόσμου είχαν μπλέξει τα μπούτια τους, με αποτέλεσμα θεϊκό. Αυτό την έκανε να αναρωτηθεί ακόμα πιο έντονα ποιο ήταν το μέλλον της με τον Ευτυχη. Το όνομα του σίγουρα εγγυόταν ένα καλό μέλλον, αλλά τόσο βαρετά προδιαγεγραμμένο.
Ένιωθε γερασμένη κι ας ήταν 35 χρονών.
Έτριψε γερά τα μάτια της και έσκασαν μπροστά της πυροτεχνήματα. Σχεδόν συνήλθε. Κοίταξε το ρολόι απέναντι και συγχρόνως θυμήθηκε τον πυροβολισμό.
- Πόση ώρα κοιμάμαι? Αναρωτήθηκε. Ήταν 6:30. Δεν είχε περάσει ούτε μια ώρα από την στιγμή που ακούστηκε. Ένιωσε λίγο πιο άνθρωπος και άρχισε να αναρωτιέται τι είχε συμβεί. Μήπως κάποιος χρειάζεται βοήθεια? Ο Ευτύχης έλειπε, δούλευε βραδινός σεκιουριτας σε ένα εργοστάσιο. Έπρεπε λοιπόν να ενεργήσει μόνη της. Αυτή η διαπίστωση την γέμισε ενέργεια. Μπήκε στο μπάνιο, πλύθηκε και βγήκε στην είσοδο της πολυκατοικίας. Για δευτερόλεπτα, δεν είδε τον Κοσμά που έφυγε κρατώντας μια βαλίτσα. Κρίμα, θα της έδειχνε πως είναι το ανάλαφρο βήμα της ελευθερίας που τόσο εκείνη φοβόταν. Ουτε τη Ντεπυ ειδε, εξω στο δροσερο σούρουπο, να στεκεται αποσβολωμενη στο πεζοδρόμιο. Πρωτη φορα της αρνηθηκαν πιπα. Θα τον ακολουθούσε με το αμάξι της?
Η Ζωή ζούσε το δικό της μύθο. Προσπάθησε να προσανατολιστεί στην μνήμη του ήχου του πυροβολισμού. Δεν τα κατάφερε. Αποφάσισε να ανεβαίνει έναν έναν όροφο αφουγκράζοντας τα διαμερίσματα. Ευτυχώς υπήρχαν μόνο δυο ανά όροφο.
Διαμέρισμα Β2. Τριάρι με δυο μπάνια. Διαμπερές, ευάερο, ευήλιο και ανατολικό. Το φενγκ σούι θα λειτουργούσε σωστά, αν δεν κείτονταν ένας άντρας αιμόφυρτος στο έδαφος. Μια κηλίδα πηχτού αίματος είχε σχηματιστεί δίπλα του. Η γρατσουνιά στο αυτί του ήταν βαθιά. Άνοιξε τα μάτια και κοίταζε υπνωτισμένος τον ανεμιστήρα στο ταβάνι.

Καρυάτιδα:
O Φιλ μαστουρωμένος όπως ήταν, δεν κατάλαβε ότι τον παρακολουθούσαν. Είχε σκοτεινιάσει για τα καλά όταν έφτασε εκεί. Σε ένα πολυσύχναστο δρόμο σε ένα μοντέρνο κτίριο, όπου πριν κάποιες ώρες θεωρούσε σπίτι του. Στην εταιρεία που εργαζόταν. Η οποία χωρίς καμία ενοχή και με μεγάλη κιόλας ευχαρίστηση του ρουφούσε το αίμα. Κι αυτό ακριβώς νόμιζε ότι έβλεπε. Ένα μαύρο κτίριο χτισμένο και μεταβλητό από την υπερδραστηριότητα κείνων των τσιμπουριών. Παχουλά...χορτασμένα με αίμα. Το δικό του αίμα.
Ήξερε ότι, αν και αργά, οι Αρχιτσιμπούριδες δούλευαν ακόμα! Όπλισε και μπήκε μέσα ουρλιάζοντας...Τους καθάρισε όλους. Χάζεψε για λίγο τα πτώματα με τα ποδαράκια χιαστή και τις προβοσκίδες μαραμένες να κοιτάνε με τα γουρλωτά μάτια τους το ταβάνι. Οι γραβάτες τους έλειπαν...μονολόγησε! Βιαστικά πέρασε από το διάδρομο του 1ου ορόφου και με την άκρη του ματιού του είδε τον εαυτό του σε έναν καθρέφτη.
Κοντοστάθηκε, και κοίταξε παραξενεμένος. Αυτό που είδε πολύ του άρεσε, και έδωσε το χέρι του όλο θέρμη. Ήθελε να σφίξει το χέρι αυτού του φωτεινού κυρίου. Να κι ένας αξιοσέβαστος σιόρ!!.Ντυμένος στα κόκκινα. Δε μπορεί, θα πρέπει να είναι βασιλιάς... Είναι παγωμένος και ψυχρός όμως στην αφή... Από την πίεση που άσκησε, έσπασε τον καθρέφτη και τραυματίστηκε σοβαρά. Πρέπει να σκοτώσω κι άλλους για να με δεχτεί στο βασίλειο του...σκέφτηκε. Τρέχοντας βγήκε στους πηχτούς από το σκοτάδι δρόμους....

Λοθ:
Το κεφάλι της βούιζε ακόμα απ΄τους περίεργους δρόμους που τις είχε δείξει το όνειρο..

‘’Τι σκατά γρίφος ήταν κι αυτός?’’, σκέφτηκε καθώς έφτανε στην πόρτα του διαμερίσματος Β2..

Μέσα ο σαστισμένος καλλιτέχνης άρχισε να αποκτά επαφή με τα εγκόσμια..

''Μαλάκα μου τι πράμα μου έδωσε ο Μητσάρας..γαμάτο..και τι τρέχει απ΄το αυτί μου..κατουρήθηκα?''Ο καλλιτέχνης όταν άρχιζε τις διαδικασίες επανασύνδεσης πάντα είχε φιλοσοφικές αναζητήσεις τέτοιου τύπου..κάτι που τσάντιζε πολύ τον Φιλ...Στο μεταξύ κάπου πίσω απ΄το κεφάλι του υπήρχε ένας άλλος κόσμος..

-Μιχάληηηηηηη κάτι έφραξε την τρύπα,κάτι μεγάλο, μαλλιαρό και υγρό..

-Ρε Νικόλα πάλι στο σεξ είναι το μυαλό σου?

-Καλά μαλάκας είσαι πόσες φορές θα στο πω..ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΓΚΕΙ ΛΕΜΕ!

-Ναι ξέχασα εσύ γουστάρεις αυτό το πουτανάκι που έρχεται κάθε τρείς και πέντε και τον παίρνει απ΄τον δικό μας με τα πινέλα..Εγώ πόσες φορές θα στο πώ οτι δεν πρόκειται να σου κάτσει? Στο τέλος τέλος έχεις δει ποντίκι να γαμεί άνθρωπο.Γι'αυτό σου λέω ..δε μου κάθεσαι που είναι και πιο φυσιολογικό?

-Ε άντε και γαμίδια..εεε

-Να που έρχεσαι στα λόγια μου...Καλά καλά τι τσιτώνεις ?Έρχομαι να σπρώξω...

Ο Ευτύχης σχόλασε νωρίτερα ..δεν ένιωθε καλά σήμερα και τον αντικατέστησε άλλος..Ήταν ήδη στο σαραβαλάκι του και ονειρευόταν ζεστό μπάνιο,φαί και σεξ με τη Ζωή του..Τι ωραία που έχει τη Ζωή του..Που να φανταστεί τι θα του συνέβαινε.

Καρυάτιδα:
Και σε αυτό το σημείο ακριβώς, μπήκαν στην ιστορία μας οι φέροντες το φως! Τι εννοώ; Ο Νικόλας και ο Μιχάλης αποφάσισαν να διαλευκάνουν το μυστήριο! Μικροί και θαυματουργοί! Κανένας δε θα τους έπαιρνε χαμπάρι...ή έτσι νόμιζαν!

Ο Νικόλας σκαρφάλωσε γρήγορα στο τραπέζι και εξέτασε με προσοχή το παρατημένο πιάτο. Με περισπούδαστο ύφος μύρισε το περιεχόμενο και κούνησε το κεφάλι του με σημασία!Μα ναι! Είναι φως φανάρι...από εκεί ξεκίνησαν όλα! Ευθύς τον έπνιξαν οι αναμνήσεις...τότε που είχε τρυπώσει στο σακίδιο του Μάρκου και έζησε τη μεγαλύτερη περιπέτεια της τοσοδούλικης ζωής του!Τι υπέροχες παραισθήσεις είχε βιώσει...ήταν ο αυτοκράτορας των ποντικιών.Τύφλα να’χει ο Μίκυ Μάους! Χα! Καιρός να αλλάξει αυτό! Πρρρρρροσοχηηηηηηηή! Έρχεται ο Νικ Ποντίφικας!!!!...και μόνο που σκεφτόταν τις ποντικίνες που θα μάσαγαν με τη δημοτικότητα του, έλιωνε σαν μοτσαρέλα πάνω σε παρμεζάνα!!!

Ο Μιχάλης αγκομαχούσε κάτω από το κεφάλι του λαβωμένου. Γιατί πίστευε 100% ότι είχε τα ανάλογα «ποντίκια»! για να τον απομακρύνει από τη φωλιά.Ο Νικόλας έτρεξε προς το μέρος του και του είπε με μια ανάσα όλα όσα είχε δει, καθώς και που κατέληξε βοηθούμενος από τον εκπληκτικό δείκτη ευφυΐας του.!Παράτα τον! Φεύγουμεεεεεε....................................

Η Μαρκησία, η σνομπαρία γάτα της Ντέμπυ είχε ακολουθήσει τη κυρά της και τα είχε δει ΟΛΑ!. Και μετά την ηρωική έξοδο των δύο ποντικοκούραδων, σκέφτηκε ότι πολύ καλά έκανε...

lee

Η Ντεπυ άρχισε να τουρτουρίζει. Ο θυμός της είχε ανεβάσει το αίμα στο κεφάλι με αποτέλεσμα να αρχίσει να λειτουργεί ο εγκέφαλος. Οι σκέψεις πήραν μπρος. Συνειδητοποίησε ότι φόραγε χνουδωτές παντόφλες και καμπαρντίνα. Τίποτε άλλο. Έσφιξε το πανωφόρι γύρω της και έκανε μεταβολή. Το πανωχείλι έτσουζε ακόμα, γαμω την αποτρίχωση της γαμω! Επόμενο φλασμπακ ο Κοσμάς. Τα άκρα των χειλιών της κρέμασαν με βαρίδια ντροπής. Τον είδε που έφευγε, ένα ραδιοταξι τον μάζεψε. Της είχε ρίξει ένα τελευταίο βλέμμα. Ήταν κενό, αδιάφορο.

«ΟΚ, μου άξιζε..,» του απάντησε νοερά. Η πίκρα λειτούργησε σαν αιθέρας. «Πρέπει να φτιάξω την ζωή μου» αναθάρρησε. «Όπως θέλω εγώ και όχι οι γονείς μου. Το ίδιο εύχομαι και σε σένα καλέ μου Κοσμά. Ήσουν φίλος, όχι εραστής. Συγκάτοικος με το ζόρι. Έχε γεια».

Με σκυμμένο το κεφάλι πήρε τον δρόμο της επιστροφής. Πάτησε το κουμπί του ασανσέρ και περίμενε. Μετά από καναδυο λεπτά προσμονής άρχισε να τσαντίζεται.«Το άχρηστο, που σκατά κόλλησε πάλι? Είμαι και διαχειρίστρια τρομάρα μου, πόσο καιρό έχω να κάνω σέρβις?». Είχε μόλις ανέβει δυο τρία σκαλοπάτια όταν η τσιρίδα της ξεπέρασε την Αγνή Μπάλτσα.

- ΑΑΑΑΑΑ!!!! Ποντίκια! Δύο! ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!! Μαρκησίαααααααααααααααααααααααααααααααα!!!!!!!!

- Μαλάκα, τη γαμήσαμε! Τρέχα Νικόλα τρέχα!

Οι ποντικόφιλοι έβαλαν τουρμπο στην ουρά και εξαφανίστηκαν στο φρέσκο σκοτάδι. Ο κηπακος στο πλάι της πολυκατοικίας, θα τους πρόσφερε κάλυψη. Προσωρινή όμως γιατί είχαν ήδη αισθανθεί μια γατίσια μυρωδιά εκεί κοντά.Η Ντεπυ μετά το σοκ ξαναβρήκε την ισορροπία και την χαμένη αξιοπρέπεια της. Στη σκιά του κλιμακοστασίου η Μαρκησία είχε μείνει κόκαλο. Ευτυχώς που δεν υπήρχε σκύλος εκεί κοντά. Την πήρε αγκαλιά και τρεμαμενη άρχισε να ανεβαίνει.

- Γαμω τις εφτά ζωες μου γαμω, θα με αφήσει ποτέ αυτή η γυναίκα να έρθω σε επαφή με τη ζωώδη πλευρά μου? Πάνω που είχα καυλωσει για κυνήγι.

Loth
Η Ζωή στεκόταν δίπλα στη μισάνοιχτη πόρτα και ο κόμπος στο λαιμό της δεν έφευγε..Τι να κάνει? Γύρισε την πλάτη και άρχισε να κατεβαίνει τα σκαλιά, ασυναίσθητα κοίταξε έξω από το μικρό παραθυράκι στον τοίχο. Είδε τον Κοσμά να μπαίνει με μια βαλίτσα μέσα σε ένα ταξί .. και λίγο πιο πέρα άκουσε το γνώριμο ήχο απ’το σαραβαλάκι του Ευτύχη να στρίβει τη γωνία.

Στη μέση του δρόμου υπήρχε μια γυναίκα, την ήξερε ..αλλά για μια στιγμή της φάνηκε πως ήταν ο εαυτός της μισόγυμνος ανάμεσα σε δυο πραγματικότητες. "Πέρασε η ώρα Ζωή μου, σύνελθε, πρέπει να ετοιμάσεις το φαί....", ψιθύρισε στον εαυτό της για να ξεκολλήσει από εκεί.

Ο Κοσμάς μέσα απ΄το ταξί κοίταξε πίσω και είδε το μεγαλύτερο λάθος του να στέκεται εκεί, όχι στη μέση του δρόμου αλλά πίσω από ένα παράθυρο στη σκάλα ."Έπρεπε τότε να της μιλήσω.. πάμε τώρα Κοσμά, πάμε για άλλα"... Ο Ευτύχης, αν και πονούσε λίγο, γνωρίζοντας πως θα χωθεί στην αγκαλιά της Ζωούλας του πάρκαρε χαμογελώντας και απόρησε βλέποντας τη Ντέπυ να μπαίνει φουριόζα στην πολυκατοικία με τέτοια περιβολή...

Κοίταξε γύρω και βλέποντας το Νικόλα και το Μιχάλη να εξαφανίζονται πίσω από φυλλωσιές μονολόγησε, πρέπει να πω σε αυτή την τρελή να κάνουμε απολύμανση και να πει και τίποτα σε αυτό το μαλάκα το Μάρκο που μαζεύει ότι βρει και γεμίσαμε ποντίκια..Ούφ!

karyatida
η Ντέπυ αποφάνθηκε ότι αυτή η μέρα δεν ήταν κι από τις καλύτερες της ζωής της. Και τα πράγματα χειροτέρεψαν ακόμα περισσότερο όταν ακούστηκε ένας τσαμπουκαλεμένος ήχος από τα εντόσθια του ασανσέρ. "Aκόμα κι αυτό εναντίον μου είναι...την τρέλα μου σήμερα...γαμώ την γκαντεμιά μου γαμώ!" το λεξιλόγιο κοσμητικών επιθέτων και φράσεων πλούσιο. Αλλά για να αναφερθούν θεωρείται απαραίτητη η γονική συναίνεση και μια ένεση!

κι όμως! το ασανσέρ δε μάσησε! έμεινε κολλημένο μεταξύ 1ου και 2ου ορόφου! η Μαρκησία άρχισε να εκνευρίζεται. Kι ως γνήσιο αιλουροειδές αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα πόδια της! Bρηχήθυκε εκκωφαντικά...(στα δικά μας αφτιά νιαούρησε έντονα) και ξέφυγε από τα χέρια της τρομοκρατημένης της κυράς. Aρχισε να πηδάει από τοίχο σε τοίχο μέχρι που προσγειώθηκε στο κεφάλι-πρόσωπο της κυρά της και γαντζώθηκε με σθένος. Η μια πατούσα κόλλησε στο αποτριχωτικό κερί, και αυτό ήταν! Η Μαρκησία τα πήρε τρελά στην κράνα!

Μετα από λίγο ακούστηκε ο χαρακτηριστικος ηχος άφιξης του ασανσέρ στο 2ο όροφο και η Ζωή κόντεψε να πέσει κάτω από το θέαμα. Η Ντέπυ με ματωμένα μάγουλα, σκισμένο χείλι επίσης, ματωμένο, αναμικτο με κατι ασπρο, κολλωδες, τρομερα γλοιωδες και την γάτα της στρογγυλοκαθισμενη-γαντζωμενη στο κεφάλι της και εν εξάλλω κατασταση να νιαουριζει με μανια. Στο ένα χέρι της η Ντέπυ κρατούσε κάτι τρέμοντας.

Η Ζωή πλησιασε διστακτικά και κοίταξε...Ω ΘΕΕ ΜΟΥ! ούρλιαξε. Η Ντέπυ κρατούσε ένα μάτι. Το δικό της μάτι...

Loth
Ο Μάρκος παραπατούσε και είχε ένα πονοκέφαλο γαμάαατο.. Σηκώθηκε και πήγε προς τον καθρέφτη του μπάνιου.ΠΩ ΠΩ ΜΑΛΑΚΑ..ΑΙΜΑΑΑΑ!Ανατρίχιασε και του ήρθε μια λιποθυμία αλλά ως γνήσιος άνδρας την προσπέρασε και έριξε ένα κατούρημα να αλλάξει παραστάσεις!Ε όχι ρε φίλε δε τα ξανατρώω τα μανιτάρια άμα είναι να βγάζω και αίμα..@#$@@@#...Ώχ!(Θυμήθηκε - επιτέλους-τι είχε συμβεί...)Τι του έκανα ρε του μικρού,την άκουσε στέρεο ο κακομοίρης, εμ το είπα εγώ να μπουκωνόμουνα καλύτερα το τελευταίο κουμπί..αλλά τώρα πάει την έκανα τη μαλακία!Τέλος.. τα έφαγα τα ψωμιά μου με το μικρό, μετακομίζω και γρήγορα....Αυτή τη φορά θα μείνω μόνος μου ..εγώ τα λάθη ..εγώ και τις συνέπειες. ΤΕΛΟΣ!

Lee
Tην τίναξε νευρικά στη λεκάνη και μάζεψε τρεκλίζοντας το σώβρακο του. Σκύβοντας να τραβήξει καζανάκι, κάτι του τράβηξε την προσοχή. Φωνές ερχόντουσαν από την είσοδο της πολυκατοικίας.Όχι ρε μαλακα μου, μη μπλέξω τώρα με την σεξομανη και την άλλη, την καρμίρω του ισογείου. Όλες οι κομπλεξικές εδώ μέσα μαζεύτηκαν.

- ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ ΕΙΣΤΕ ΡΕΕΕΕ! Φώναξε πάνω στη μαστούρα του. Έριξε νερό στο πρόσωπο του και καθάρισε το σκισμένο του αυτί. Έσυρε τα πόδια μέχρι την κουζίνα και έφτιαξε καφέ να στανιαρει. Το βλέμμα απλανές απέναντι στα πλακάκια και το χέρι να αναδεύει χλιαρά τον βαρυ ελληνικό. Τράβηξε δυο τζούρες γερές ρουφώντας το καϊμάκι. Το βλέμμα και το μυαλό καθάρισε. Κάτσε ρε φίλε, εγώ δεν τον ταισα κουμπιά, πως λύσσαξε έτσι? Μαλακα μου τι βλέμμα ήταν αυτό? Πέτρινο, άγριο, ξένο. Ρε τον Φιλημωνα, δεν τη σηκωνει την παράνοια, τον πήρε και τον έστειλε. Το όπλο που το βρήκε? Μάγκα μου δεν θα τη γλυτώσω έτσι εύκολα, έχει παιχτεί τρελή κόμπλα εδώ πέρα. Λες να πλακώσουν οι μπάτσοι?! Τινάχτηκε ακαριαία στον αέρα. Ο καφές προσγειώθηκε στη χιλιοβρωμισμενη μοκέτα. Στο επόμενο βήμα ήταν ήδη στο δωμάτιο του και γέμιζε το μεγάλο σακίδιο με τα πράγματα του.

- Εεεεφυγα λέμε! Άδειασε ότι κουμπί, χημεία και φύση είχε σπίτι, στο σκουπιδοφαγο. Ερε, λεφτά που παν χαμένα, κούνησε το κεφάλι του καθώς τα έβλεπε να διαλύονται στο σιφόνι. Και τότε άκουσε τη σειρήνα. Κοίταξε μέσα από τα στόρια και είδε το ασθενοφόρο.

- Έφυγα ΤΩΡΑ, διαβεβαίωσε τον εαυτό του, και πήρε τον δρόμο για την ταράτσα. Βγηκε στον δροσερό αέρα και έψαξε το δρομολόγιο διαφυγής του. Δεν ήταν δύσκολο. Πήδηξε στην διπλανή ταράτσα και ετοιμάστηκε να διαρρήξει την πόρτα προς το κλιμακοστάσιο.

Μέχρι που αισθάνθηκε μια παρουσία. Δεν μπορούσε να δει καθαρά ακόμα στο σκοτάδι που βάραινε όλο και περισσότερο. Τελικά τον οδήγησε η μυρωδιά. Καπνός τσιγάρου μοίραζε ίχνη. Και τότε είδε τα τόσο γνώριμα, αλλά και τόσο αλλόκοτα απόψε, μάτια. Τρεμούλιασε ολόκληρος. Αυτό το βλέμμα ήταν το τελευταίο που θυμόταν πριν τον πυροβολισμό που παραλίγο να του στοιχίσει τη ζωή.

Ο Φιλ είχε απέναντι του τον μαλάκα. Αυτό το αρχίδι που χρόνια τώρα τον απομυζούσε, του έκλεβε τις γκόμενες, του ζήταγε σκονάκια στο πανεπιστήμιο, αγύριστα δανεικά για σφηνακια και με τη βία συγκάτοικος. Είναι παράσιτο, θύτης και εχθρός. Ναι, είναι εχθρός μου, σκέφτηκε και η φλέβα στο μέτωπο διογκώθηκε. Το βλέμμα του έγινε ακόμα πιο μαύρο. Σαν τα μανιτάρια που είχε φάει. Τώρα όμως το χεράκι δεν ήταν πια στο μάτι του. Είχε μπει στο κρανίο και του γύριζε σβούρες το μυαλό.

Είχε ακόμα φρέσκια τη μυρωδιά του αίματος των συναδέλφων του. Εισέπνευσε ηδονικά στην σκέψη της. Λίγο ακόμα. Λίγο ακόμα αίμα ας χυθεί. Να λύσω τους δεσμούς μου με το χτες, με αυτούς που τόσα χρόνια με επνιγαν. Ο Mάρκος κάτι πήγε να ψελλίσει μισό χαμογελώντας σαστισμένα.

- Όχι ρε, άχνα δεν θα βγάλεις. Ένας σιδερένιος λοστός προσγειώθηκε στη μάπα του. Η δεύτερη του έλιωσε το κρανίο. Ο Φιλ ξέσπασε σε γέλια. Οργασμικό γέλιο θα το ονόμαζε από δω και πέρα. Ήταν ένα αίσθημα που ήθελε οπωσδήποτε να ξαναζήσει.

Κάπου πιο πέρα η Ζωή είχε ήδη "φορέσει" την εικόνα της καλής συζύγου και μαγείρευε.. Ο Ευτύχης μπήκε μέσα σφυρίζοντας, πήγε πίσω της και της έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο πιάνοντάς της ταυτόχρονα τον κώλο..αγαπημένη του χειρονομία.

"Τι μαγειρεύει το γυναικάκι μου ?"

.."Γυναικάκι?"

..έφτασε μια λέξη για να βράσει το μυαλό της Ζωής όπως τα μακαρόνια που ετοίμαζε..

- Ευτύχη..

- Έλα

- Θέλω να χωρίσουμε..

- Φύγε

- Μιλάω σοβαρά..

Ο πουτσοκέφαλος..μία δεν έπιασε..

- Ρε Ευτύχη, τέλος λέμε, δεν αντέχω άλλο..

Η Ζωή ούρλιαξε χωρίς να το καταλάβει..το πρόσωπο του Ευτύχη βγήκε απ΄το μπάνιο, είχε απρίσει.. Την κοίταξε καθώς έβγαζε το νυχτικό της και φορούσε το τζίν και την μπλούζα της, πήγε στη ντουλάπα , πέταξε μερικά ρούχα σε μια βαλίτσα και έφυγε χωρίς φασαρία, χωρίς να κοντοσταθεί..χωρίς καν να τον κοιτάξει..

-Ζωή..

H συνέχεια εδώ παρακαλώ, για όποιον θέλει να συμμετέχει.

Regrets

2007-09-23T19:47:00.000+03:00

Μετανιώνω.

Πούλησα τον Χρόνο μου πολύ φτηνά.

ΣΚΕΨΟΥ!

2007-09-17T10:59:00.001+03:00

για πειτε...

Εσεις τι λέτε?

2007-09-14T12:42:00.001+03:00

Πιστευω εις εναν φραπέ...

2007-09-13T11:54:00.000+03:00

Μου εστειλε σημερα η Λοθ ενα πετυχημενο μαιλ.
Οσοι πιστοί, προσέλθετε!

Πιστεύω εις έναν φραπέ,
αφρώδη, παγοκράτορα,
ρουφηχτόν εκ καλάμου σπαστής,
εις στομάχους πάντων ερριμένον.

Και εις ένα αφρόγαλα,
λευκόν, πηχτόν, του καφέ συνοδό,
και λιπογενές το δια τον καφέ ποιηθέντα
προ πάντων καπουτσίνο.

Milk εκ βοδώς, αφρόν αληθινόν,
εκ μιξερός ηλεκτρικού
χτυπηθέντα, ού γεννηθέντα,
ομοχρήσιμου του φραπέδι ου το μάτι ορθάνοιξε.

Τον δι' ημάς τους ανθρώπους
και δια την ημετέραν εργασίαν
φυτροθέντα εν καφεοδένδρων
και μαζευθέντα εξ άρρενος εργάτου
και αγοράσθη εξ εταιρείας
και εσυσκευάσθηκε.

Αγορασθέντα τε υπό ημών
εντός μικρής σακουλίτσας
ή κουτιού ή βαζακίου
Και ετοιμάσθη τας πρώτας ώρας
κατά τας πρωινάς.

Και εισέπεσε εντός ποτηριού
και ζαχαρώθηκε εκ κουταλιάς του γλυκού.
Και πάλιν άφρισε μετά δόξης
τσίτα κάνων κοιμητούς
ώστε χουζουρίου έλθη το τέλος.

Και εις το ρεύμα το πάγιον,
το χρήσιμον, το μιξεροκινόν,
το εκ της δεής επαραγόμενον
το συν ψυγείου και θηκών συνεργαζώμενο,
ωστε παρασκευαζώμενο,
παγακίων και υδάτων ψυχρών.

Εις μίαν, καφετερίαν, ομαδικήν και φιλικήν φραπεδοποσίαν.
Ομολογώ εν τσίμπημα εις μπισκότου εκ του μπολ.
Προσδοκώ τασάκι καθαρόν.
Και να είναι η ζάχαρη λιωμένη.
Αμήν.

*update: Περηφανος δημιουργος, ο Dante

Reality bites (woof!)

2007-09-12T13:53:00.000+03:00

Γεια σας φίλοι μου! Να σας πω ένα μυστικό?
Χτες η μαμά & ο μπαμπάς είχαν την 2η επέτειο γάμου τους.
Άργησα λίγο, αλλά το κατάλαβα: είμαι εξώγαμο (καθότι 7 χρονών..)!
Επίσης έχω να καταγγείλω ότι δεν με πήραν παρανυφάκι στον γάμο τους.
Και χτες που παρήγγειλαν Ασιατική κουζίνα, δεν μου έδωσαν ούτε γαρίδα σουσαμάτη.
Αντί να γεμίσει το σπίτι δώρα και γλυκά, γέμισε λουλούδια.
Τι να τα κάνω αυτά, δεν τρώγονται!
Ναι, την γκρίνια την κληρονόμησα από τη μαμά μου.

what the fuck?!

2007-09-11T14:46:00.000+03:00

Με έχει πάρει από κάτω εδώ και καναδυό βδομάδες. Ακεφιές έλεγα στην αρχή, ωορρηξία μετά, γκρίνιες με τον Αντρέα και άρχισα να προβληματίζομαι. Ως συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις ψάχνω να βρω τα βαθύτερα αιτία και την υποσυνείδητη ρίζα του κακού. Γιατί τα αγριόχορτα τα καθαρίζουμε από νωρίς.

Δεν ήταν σύμπτωση, οι φωτιές που κατέκαψαν τα δάση με έχουν επηρεάσει πολύ. Γιατί όμως τόοοσο πολύ? Σίγουρα έχουν στενοχωρηθεί οι πάντες, αλλά τους βλέπω, στη δουλειά, στις παρέες, δεν είναι τόσο πολύ τσαντισμένοι, δεν το συζητάνε, δεν το έχουν πάρει σε προσωπικό επίπεδο. Ίσως φταίει η καταγωγή μου. Ένα ορεινό χωριό της Ευρυτανίας έχει κάνει όλη τη "ζημιά". Καλή η θαλασσίτσα και οι ηλιοθεραπείες, αλλά στο βουνό είμαι άλλος άνθρωπος. Δεν είναι τυχαίο που το αγαπημένο μου χρώμα είναι το πράσινο. Λατρεύω τη φύση, είναι σοφή και τρελαίνομαι όταν οι άνθρωποι την καταστρέφουν συνειδητά και εγκληματικά. Έχει ακόμα να μας διδάξει πολλά, αλλά δεν ξέρω τι θα προλάβει.
Έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ προχτές, βρήκαν λέει μια σούπερ-ντουπερ ουσία στο ανοσοποιητικό σύστημα των κροκοδείλων και θέλουν να δουν την εφαρμογή της στους ανθρώπους. Καλά όλα αυτά, πείτε μου όμως, πόσα είδη εκλείπουν κάθε μέρα? Ποιος μου λέει ότι δεν παίρνουν μαζί τους κάποια μυστικά που θα μείνουν μυστικά για πάντα? Αυτά έλεγα στον Αντρέα και προβληματιζόμουν φωναχτά σε τι κόσμο να φέρεις ένα παιδί. Τι μου απάντησε?
- Μην ανησυχείς, η γενιά που έρχεται θα σώσει τον κόσμο. Βλέπουν τι σκατά τα έχουν κάνει οι παλιότεροι και θα κάνουν τη διαφορά.
Πόσο πολύ ήθελα να τον πιστέψω. Μετά όμως σκέφτηκα το γιό του Καραμανλή κρεμασμένο από φαλαινοθηρικό, ντυμένος με φόρμα της Greenpeace. Απλά δεν παίζει....

Τα πάντα είναι τόσο προκαθορισμένα και καθοδηγούμενα, ποιος θα μας κυβερνήσει, ποια συμφέροντα έρχονται πρώτα, τι θα παίξει η TV. Η Πελοπόννησος καίγεται ακόμα, είδατε να το παίζει κανένα κανάλι πρώτη είδηση? Οοοοοχι, τώρα έχουμε εκλογές! Το πανηγύρι των πολιτικών, η καλύτερη τους. Πρώτοι στις ειδήσεις, πρώτοι στα πανελ, στα παράθυρα, στα μπαλκόνια. Πάρε λαέ, τώρα σου μιλάμε, σε κοιτάμε. Σε ένα γρήγορο ζάπινγκ χτες, ΟΛΟΙ ΜΑ ΟΛΟΙ ασχολούνταν με το αν θα κάνει κονέ το ένα κόμμα με το άλλο. Άπειρα τα προβλήματα της κοινωνίας μα εκείνοι το χαβά τους. Έξι μέρες έμειναν μέχρι τις εκλογές και ο Καραμανλης μου λέει να τον εμπιστευτώ επειδή θα κόψει τον φόρο μεταβίβασης και γονικής παροχής. Πόσα αλλά υποσχέθηκε πριν 3μιση χρόνια και ακόμα τα περιμένουμε? Ο Παπανδρέου μου έχει βάλει πρώτη μούρη την λέξη αξιοπιστία. Ρε, να μας δουλέψετε προσπαθείτε?

Δεν έχω άλλη ανοχή, μου τελείωσε. Κλείνω την τηλεόραση και αλλάζω πραγματικότητα, αυτήν σας την χαρίζω.

Όχι άλλες φωτιές, όχι άλλα «πανηγύρια».

Η δικιά μου πραγματικότητα ζητάει νερό και πλάτανο.

*UPDATE: Για διαβάστε κι αυτό...

and the beat goes on

2007-09-03T12:40:00.000+03:00

Η μουσική ημερεύει και ενώνει. Το myspace έχει κάνει το θαύμα του και ο Αντρέας είναι ένας από τους νέους πιστούς. Καλά, δεν έχουν όλοι τα ίδια γούστα, αλλά τέσσερα νέα κομμάτια περιμένουν κριτική. Στα links μου θα βρειτε την νέα κατηγορία Νότες, που περιλαμβάνει τη σελίδα του, καθώς και τη μπλογκοσελίδα -Music in our Minds- του "μουσικού φίλου" CrazyCow που (σπάνιαεωςκαθόλου) ανεβάζω αγαπημένα κομμάτια.

Το Cripwhistle σε techno ήχους, το Afixis μετά το γιούχου-beat στη αρχή έχει καναδυό ωραία «χασίματα» προς το τέλος, αν και θέλει υπομονή γιατί είναι 10 λεπτά κομμάτι, το In to far away σε ταξιδεύει στον πυρήνα του Μακριά και το a trip to Alwaysland σε μεταφέρει πάνω σε ένα σύννεφο χωρίς ποτέ να προσγειώνεσαι τελικά.

Αυτή είναι η δική μου κριτική, όπως καταλάβατε λίγη σχέση έχει με πραγματική μουσική ανάλυση, αλλά ότι μπορώ κάνω. Είμαι πραγματικά περίεργη να διαβάσω και τη δική σας γνώμη, είτε θετική είτε αρνητική. To ίδιο (και χειρότερα) ο Αντρέας. :)

*update: To A trip to Alwaysland αποσύρθηκε (ήταν και ανορθόγραφο, τρομαρα μου!) και μπηκε η νεα δημιουργία του Σ/Κ, το Parametrix.

Ασύμμετρη πληροφόρηση

2007-08-30T10:56:00.000+03:00

Όσο μεγαλώνω και "μαθαίνω", κατανοώ το εξής:
Η γνώση αναιρεί την πίστη και η πίστη την γνώση.
Μπερδευτήκατε? Εγώ να δείτε.
Γιατί τόσο καιρό πίστευα χωρίς να ξέρω.
Αυτές τις μέρες έχω διαβάσει ένα σωρό απόψεις και πληροφορίες.
Πλέον κάτι γνωρίζω, αλλά δεν πιστεύω τίποτα.
Θα πάω να ζήσω σε πέλαγος για να ταιριάξει το σώμα με το νού.
Χτες ντύθηκα στα μαύρα, αλλά δεν πήγα στο Σύνταγμα.
Ας με συγχωρήσει πρώτα ο εαυτός μου.

Ας πάμε όλοι

2007-08-27T13:53:00.000+03:00

“Τετάρτη 29 Αυγούστου, στις 7 το απόγευμα. Στην πλατεία Συντάγματος και σε κάθε κεντρική πλατεία κάθε πόλης σε ολόκληρη τη χώρα. Φορώντας μαύρα.
Αποδοκιμάζουμε το αίσχος χωρίς πολύχρωμες σημαίες. Πενθούμε για την απώλεια των συνανθρώπων μας χωρίς να συνδέουμε την πρωτοφανή καταστροφή με προεκλογικές σκοπιμότητες. Δίνουμε το παρόν και στεκόμαστε απέναντι σε οποιονδήποτε επιχειρήσει να εκμεταλλευτεί την τραγωδία για οποιοδήποτε όφελος.
ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ ΞΕΧΕΙΛΙΣΕ.”
Διαδώστε το.

Τραγουδάω (εχω λαλησει)

2007-08-27T09:27:00.001+03:00

Καίγομαι, καίγομαι,

ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά....

Υ.γ. Το "πύρινη λαίλαπα" κομμένο.

Άγονη γραμμή 2007

2007-08-21T12:41:00.000+03:00

Ξανά λοιπόν στο αγαπημένο μου νησί,
να χαζεύω τους πανέμορφους κέδρους με τα εξωπραγματικά σχέδια τους...

...την φύση να οργιάζει.....

...ενα βράχο να με φερνει πιό κοντά στη Σελήνη...

...αμμουδιές για εξερεύνηση...

...ή και για δημιουργία...

...μιά εστία...

...με καταπληκτικά αποτελέσματα...

...και εκεί, κάτω απο τον ήλιο...

...ανθρώπους να χαλαρώνουν με τον δικό τους τρόπο...

...χωρις αγάπη όμως, τίποτα δεν θα ηταν το ιδιο.

Back to...?

2007-08-20T11:50:00.000+03:00

Και που έφυγα τι κατάλαβα, πάλι εδώ επέστρεψα, στην ίδια δουλειά, στα ίδια καλουπια, με τα ίδια σκατα, ίσως και χειρότερα. Ναι, ωραία πέρασα, δυο γεμάτες βδομάδες νανουριζόμουν από το κύμα, αντί για σκαλιά είχα βράχια, είδα το πιο κουλό πεφταστέρι της ζωης μου, περπάτησα σε αμμολόφους απέραντους και γέμισα με την ησυχία της φύσης, ούτε κόρνες, ούτε τιβί, ούτε μαλάκες που ψάχνονται για καβγά. Μπήκα κι εδώ μέσα, είπα δεν έχω κέφι να γράψω, ούτε να διαβάσω, αλλά σιγά-σιγά το έκανα, μπήκα στους φίλους μου που γράφουν γιατί σκέφτονται και νιώθουν, αντίθετα με άλλους που γεμίζουν το κενό τους με λέξεις, ψέματα και βρισιές. Δεν είναι εύκολο να είσαι χτες στο ζενιθ των διακοπών και σήμερα στο ναδιρ της δουλειάς. Το «σύνταξη στα 18» φαντάζει υπέροχο, έχουν περάσει όμως και 15 χρόνια από τότε, πότε θα πάρω απόφαση ότι θα δουλεύω μέχρι να πεθάνω? Μην φοβάστε, δεν κρατάει πολύ η βύθιση μου, αύριο θα φέρω φωτογραφίες και θα ξαναχαμογελάσω.

Εφυγα!

2007-08-03T09:51:00.000+03:00

Επειδή νιώθω ενα γαργαλητό στη δεξιά σάλπιγγα από τα χτεσινά λογάκια που άκουσα, λέω σιγά - σιγά να την κάνω. Θα αφήσω τον Χούβερ να περιδιαβαίνει (σαν) τρελλός την μπλογκόσφαιρα και να διατηρεί 15 εξωτερικούς σκληρούς δίσκους με γραφόμενα και δηλώσεις που έγιναν ανά καιρούς. Τέτοιο φακέλωμα θα το ζήλευε η Στάζι, η Καγκεμπέ και άλλες φιλολαϊκές οργανώσεις. Αχ! άλλοι έχουν το όνομα και άλλοι τη χάρη. Εγώ πάντως δηλώνω παιδί των λουλουδιών, ειρηνίστρια και με ανεξάντλητα όρια στο χιούμορ μου. Γιατί σοβαρά δεν μπορώ να δω τέτοια ατομάκια. Παω λοιπόν να μετουσιωθώ σε ήρεμη δύναμη, γιατί η "κόκκινη λαίλαπα" μου ταιριάζει καλύτερα τον χειμώνα, να ρουφήξω οξυγόνο, θάλασσα, αστέρια, κύματα και ότι άλλο βρω τελοσπάντων και τα λέμε τέλος Αυγούστου. Η ζωή είναι μικρή για μικρότητες. Θα μου λειψετε! :)

Στα κρυφά...

2007-07-31T14:07:00.001+03:00

Γεια σας! Με λένε Μιλού και σας γράφω κρυφά από το laptop της μαμάς μου. Έχω βαρεθεί τη ζωή μου εδώ στην Αθήνα και περιμένω πως & πως να πάμε διακοπές. Έχω να πλατσουρίσω στη θάλασσα από πέρσι τέτοιον καιρό. Αυτοί οι υπολογιστές είναι μεγάλη μαλακία λέμε. Ο μπαμπάς ξημεροβραδιάζεται να γράφει μουσική και η μαμά να γράφει ιστορίες για αγρίους. Έχουν και ένα κακό πράγμα που λέγεται δουλειά και λείπουν 9 ώρες τη μέρα. Μόνο στις διακοπές τους ευχαριστιέμαι να με φροντίζουν και να με παίζουν όσο θέλω. Μου τη σπάει βέβαια το καράβι που ταξιδεύουμε συνήθως, αλλά μετά με πάνε με ταξί μέσα στη χλίδα. Μοναχοπαίδι βλέπετε. Ευτυχώς δεν τους έχει κόψει να μου πάρουν σακίδιο και κουβαλάνε εκείνοι τα πράγματα μου. Δυο πράγματα μου τη δίνουν πριν τις καλοκαιρινές διακοπές: το εμβόλιο και το μπάνιο. Αφού θα πλυθώ στη θάλασσα καλέ, γιατί με βασανίζετε?
Ωχ! Φεύγω τώρα, νομίζω ακούω τη μηχανή του μπαμπά να έρχεται από το δίπλα τετράγωνο. Θα τα ξανα(γαβ)πούμε.

Το σχήμα της ελευθερίας

2007-07-30T12:19:00.000+03:00

Την περασμένη βδομάδα είχα πάει στη συναυλία του George Michael. Είχαμε ήδη φτάσει στο δεύτερο ανκόρ και ένα στάδιο ολόκληρο φώναζε freedom. Το πήγα λίγο πιο πέρα. Τριανταπέντε χιλιάδες περίπου κόσμος είχε σηκώσει τα χέρια ψηλά και φώναζε "Ελευθερία".
"Η ελευθερία του ενός ξεκινάει εκεί που σταματάει η ελευθερία του άλλου".
Τι εικόνα σχηματίζει στο μυαλό σας αυτή η πρόταση? Παλιά το φανταζόμουν ως κύκλο. Ένα κομμάτι αναλογούσε στον καθένα, με οριοθέτηση συνόρων τριγύρω, που δεν έπρεπε ο ένας κύκλος να τέμνει τον άλλον. Ξεκάθαρη φόρμα, ιδανική. Ήμουν και μικρή τότε, τα έβλεπα όλα λίγο ουτοπικά.
Μεγαλώνοντας έφαγα πολλά στραπάτσα, είδα λαμογιές, αδικίες και επήλθε η απομυθοποίηση. Ένα μονοπάτι είναι τελικά η ελευθερία. Ένα στενό, πριβέ μονοπάτι, που το διαλέγεις και προχωράς. Είναι σαν νήμα στο κουβάρι που λέγεται κοινωνία, κόσμος, ζωή. Περπατάς, πορεύεσαι και περνάς διασταυρώσεις. Εκατομμύρια από αυτές, άλλες έχουν στοπ, άλλες φανάρι, άλλες απαγορευτικό. Οδηγούν σε αδιέξοδα, προκαλούν συγκρούσεις. Κάποιοι σου αρπάζουν βίαια και θρασύτητα την προτεραιότητα, λίγοι σε αφήνουν ιπποτικά να διαβείς, σε κάποιες άλλες πολυσύχναστες σπρώχνεις και σπρώχνεσαι για να περάσεις. Ενας λαβύρινθος με τελικό προορισμό τον Μινώταυρο. Λίγοι του την έχουν γλυτώσει.
So fucking what? θα μου πείτε. Θα χαμογελάσω πλατιά και θα πω "ναι, έτσι είναι η ζωή". Ξέρω τουλάχιστον ότι θα τη σπάσω στη Λοθ. :)

Hot Synch

2007-07-24T10:54:00.001+03:00

Μένω Χαλάνδρι και εργάζομαι στην Ανθούσα. Όπως και να το κάνεις, δεν έχω νιώσει τόσο στο πετσί μου τον καύσωνα. Είμαι τόσο σχετική όσο ένα κοάλα με το κυκλοφοριακό της Πατησίων. Χτες λοιπόν ήταν να κατεβούμε στο Synch, στο Γκάζι. Ήθελα να κατέβω νωρίς, να σουλατσάρω στα διάφορα stages, να χαζέψω τα δρώμενα.
- Είσαι τρελή? Μου είπε ο Α. Να πέσει ο ήλιος και μετά. Δεν βγαίνω έξω με αυτή τη ζέστη.
Τον κοίταξα καλά – καλά. Θα καταλάβαινα όμως σε λίγο. Κατά τις 9 φύγαμε. Με το που στρίψαμε με τη μηχανή Μεσογείων, ήρθε το πρώτο κύμα.
- Τι έγινε ρε?! απόρησα. Ρε Α. στο φούρνο με αέρα μας έβαλαν και μας ψήνουν? Νιώθω σαν κουλουράκι.
- Δεν στα έλεγα εγώ? Κάτσε και θα δεις παρακάτω.
Τέρμα Μεσογείων και αρχές Αλεξάνδρας. Ανοίγω το κράνος και έρχεται το δεύτερο κύμα.
- Εντάξει, του λέω, τώρα έχει ανοίξει το γκριλ. Αρνίσιο παϊδάκι με ολίγον λίπος. Ένιωθα τα μάγουλα μου να ξεροψήνονται. Μόνο οι χαρακτηριστικές γραμμές της σχάρας έλειπαν. Ένιωθα το μυαλό μου να εξατμίζεται.
Κι εκεί που έλεγα “δεν θα το αντέξω αυτό”, πιάσαμε Πεδίον του Άρεως.
- Φιλαράκι ανάσανα! Δεν το έλεγα στον Α. αυτό. Στο δασάκι το έλεγα.
Το κοίταξα θλιμμένη. Μου ήρθε στο μυαλό η Πάρνηθα. Αυτομάτως έχασα κάθε κέφι.
Όταν έφτασα έξω από την είσοδο του Synch, ήρθα και ταυτίστηκα με τα “βρώμικα” που ψήνανε απέξω.
Τα μπιτ που βάραγαν από μέσα με ξεμυάλισαν για λίγο. Ωραίος χώρος, καλύτερα από πέρσι που ήταν τόσο μακριά, άψογοι οι Front 242 live, αλλά πιο πολύ τα έσπασα με τον φίλο του Α., τον Harri που έπαιζε στην τέντα, παρά τα 40περίπου χρονάκια του. Respect!