Thinking is OK

    Τα μεγάλα λόγια, έγιναν μεγάλες σιωπές. Όχι αυτές οι ωραίες, οι ανεπιτήδευτες. Οι άλλες, που είστε ευδιάκριτα σε διαφορετικές όχθες. Τα λόγια μίκρυναν, τα κοιτάς με το κυάλι. Οι σιωπές γίναν διάλογος, εσωτερικός πια. Μπαίνω να κολυμπήσω, αλλά όχι κόντρα στο ρεύμα. Ήρθε το ηλιοβασίλεμα και είναι πάντα ωραίο.

Το φως που αντανακλά στο χαμόγελό μου δεν είναι αγγελικά πλασμένο. Δεν ειν'το μέσα μου φτιαγμένο από δαντέλες, δεν είναι η καρδιά μου βάζο με γλυκά. Μου το δωσαν δώρο τα άστρα που με γέννησαν, με οδηγεί, το οδηγώ, κανείς δεν ξέρει. Αλλα εγώ ξέρω ότι πίσω μου φτιάχνει σκιά. Λαμπρό το φώς και πίσσα μαύρη εκείνη. Ρουφάω θέρμη και μεταβολίζω στιγμές. Τις συλλέγω εκεί πίσω, στο κελλάρι. Κουτάκια αμέτρητα με απέξω τίτλο, περιγραφή και απόφθευγμα. Τα ανοίγω κάποιες φορές για να ανασάνουν. Ότι κι αν έχουν μέσα, φραμπαλάδες, μαχαίρια, σιωπή και πάθη. Ανασαίνω κι εγώ μαζί τους, τελετουργία αποδοχής. Το φώς μου δεν είναι εύθραυστο, ούτε εγώ από γυαλί. Το κελλάρι βαραίνει χρόνο το χρόνο, η πλάτη τσάκισε, αλλά εγώ είμαι ψηλή. Κόπιασε αν θες, σου πάνε τα γυαλιά ηλίου.

  Ποτέ δεν ήθελα παιδιά. Κάτι προσπάθησαν μικρή όταν ήμουν, έχω μνήμες από την ηλικία των 4, όπoτε ερχόταν κανένα μωρό στο σπίτι “έλα Crystal” μου φωνάζανε “Κοίτα τον μπέμπη τι ωραίος που είναι, έλα να του αλλάξουμε πάνες”. Εννοείται μου έπαιρναν κούκλες, μωρουλίνια με πιπίλες κλπ. Όλα τελείωσαν κάπου στα μέσα των 80s, ήμουν 12 χρονών και μόλις είχα γυρίσει από το σχολείο. Ο πατέρας μου διάβαζε το Έθνος, και στο κεντρικό δισέλιδο σαλόνι είχε αφιέρωμα στη γέννα. Εσείς τι φαντάζεστε όταν ακούτε αφιέρωμα στη γέννα; Μη κουράζεστε. Θα σας διαφωτίσω αμέσως. Είχε raw snapshots από actual γέννα. Μιά γυναίκα με μελαχροινή 80s χαίτη, με την πλούσια “χελιδονοφωλιά” της in full disclosure να γεννάει. Ένα καρέ με διαστολή, ένα καρέ με το κεφάλι του μωρού να ξεπροβάλλει, αίματα, ομφάλιοι λώροι κ.ο.κ. Κι εγώ είμαι 12. Και παθαίνω σοκ. Και την επόμενη χρονιά που ήρθε περίοδος σε μένα και την αδερφή μου αυτό που μας είπε ο πατέρας μου, ήταν “Πλέον είστε γυναίκες. Μπορείτε να τεκνοποιήσετε”. Ξίνισα ...

  Η Γουμανλάνδη ακούγεται χιονισμένη. Απέραντες κοιλάδες με ισχνή βλάστηση. Ισως είσαι λίγο μακριά για να την δεις πραγματικά. Αν πλησιάσεις θα δεις οτι είναι πασπαλισμένη με άχνη ζάχαρη. Και οι ιθαγενείς μητριάρχισσες εργάζονται ακούραστα χωρίς να σπιλώνουν το λευκό. https://womanlandia.com

  Μεταλλικό το κατασκεύασμα. Δεν αναπνέει, είναι άτεγκτο. Σφυρηλατήθηκε τετράγωνο, στρογγυλές είναι μόνο οι βίδες που το στηρίζουν. Ελπίζω να ζει σε σεισμογενή περιοχή, μπας και χορέψει λίγο.  Κι αυτό χωρίς τη θέλησή του.

  Εκεί στα Βορινά το χιόνι καλύπτει τα πάντα. Παγώνουν όλα, άνθρωποι, αισθήματα και θέλω. Οι λύκοι αλυχτούν και ξεσκίζονται μεταξύ τους, αγωνιούν για ηγεσία και επιβολή. Σε ευχαριστώ που με έδιωξες. Εδώ στο Νότο ο ήλιος μαλακώνει την καρδιά. Πάλλεται και ζεσταίνει τις αισθήσεις. Οι λύκαινες έχουν βλέμμα σίγουρο, ήρεμη δύναμη μαζί με συνύπαρξη. Με ευχαριστώ που τον διάλεξα.

  Γιατί σε αγάπησα. Όμως είχες υψώσει γρανιτένιο τοίχο ανάμεσά μας. Πάσχιζα να βρω ρωγμή να σκαρφαλώσω αλλά μάταια. Τι να κάνω καρδιά μου, κουράστηκα. Πήρα μιά γερή ανάσα και ξεμάκρυνα. Και πορεύομαι σε ίσιο μονοπάτι. Κι αν γυρίζω που και πού να ρίξω κλεφτές ματιές είναι για να δω τη φιγούρα σου να γίνεται ολοένα πιο μικρή και αχνή. Όπως και τα συναισθήματά μου.

  Χαμένοι στη μετάφραση και ο διερμηνέας μεροληπτεί. Η γλώσσα σου ανείπωτη και η δική μου στο mute. Πάω να ζωγραφίσω αυτό που δεν θέλησες να δεις.

Κι αφού ξελαχάνιασες από την ανηφόρα, φτάνεις στο επόμενο τσεκπόιντ. Διχάλα αυτή τη φορά και η επόμενη πίστα ανεπιστρεπτί. Αριστερά ή δεξιά; Κάθε κατεύθυνση έχει το δικό της τίμημα, απρόσιτο και μεταβαλλόμενο. Θες να τεστάρεις και τους δύο δρόμους, πως θα το καταφέρεις αυτό; Πας ευθεία. Στα βάτα που φυτρώνουν ανάμεσα τους. Και προχωράς στα βάτα, ρίχνοντας κλεφτές ματιές στις δύο εκδοχές. Μπας κι αποφασίσεις ποια θα πάρεις. Ή δεν αποφασίζεις μόνος σου. Προχωράς ακάθεκτη στα βάτα κι ας πονάνε κι ας τσούζουν. Τουλάχιστον θα φας βατόμουρα.

  Εσύ τι προσέχεις πρώτο? Τον σκουριασμένο τσίγκο ή το κατάφυτο βουνό? Και τι από τα δύο είναι πιο εύκολο να αλλάξει? Τα μαλλιά μου ασπρίζουν σιγά σιγά. Η μία τρίχα έγινε δύο και σε λίγο κοντεύει τούφα. Τα χαζεύω. Τα λατρεύω. Δεν έχω βάψει ρίζα εδώ και 3 μήνες. Δεν γκριζάρουν όμως. Ξανθαίνουν. Γιατί μεγαλώνοντας γινόμαστε άγγελοι. Και ψάχνουμε μια ήσυχη καβάτζα στον παράδεισο.

Οκτώβριος 2000, Άνω Κυψέλη. Κάποια παιδιά τα φέρνει ο πελαργός. Εμάς μας το έφερε ο νονός Αποστόλης σε ένα χαρτόκουτο. - Αρσενικό! μας λέει στην αρχή, ψάχναμε ονόματα για τον "μάγκα" μας. - Θηλυκό! μας ξεκαθάρισε ο κτηνίατρος και ένας τρυφερός έρωτας γεννήθηκε. Φεβρουάριος 2013. Πεντέλη. Βρέχει ασταμάτητα και ο ουρανός είναι μαύρος. Το χώμα έχει σκαφτεί κάτω από ένα δένδρο, δίπλα σε ένα ρυάκι, με θέα το βουνό. - Αντίο Μιλούκα μας! βγήκε με το ζόρι αυτή η μιλιά. Δύο ακτίνες ήλιου μας άγγιξαν από τον συννεφιασμένο ουρανό. Μας έδωσε από ένα ουράνιο φιλί και μας αποχαιρέτησε. Κοίταξα τον ουρανό και υποσχέθηκα. Τα ίδια λάθη δεν πρέπει να γίνονται δύο φορές.

Cool. Ώρα να αρχίσουμε να ξανασυζητάμε. Εαυτέ. Σε σένα μιλάω.

Ζω με την ενοχή του χρόνου. Ότι κι αν σκέφτομαι να κάνω δικάζεται από αυτόν. Κι άλλες φορές σκέφτηκα να γράψω εδώ μέσα αλλά δεν το έκανα. Δεν προλάβαινα. Παπαριές. Απλά θα προτιμούσα αυτά που σκέφτομαι να γράφονταν αυτομάτως σε μια σελίδα μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου. Τεμπελιά? Απομυθοποίηση? Ποιος ξέρει. Και ποιος νοιάζεται πιά. Το σπίτι στο χωριό έχει ένα αυλάκι. Ξέρεις, για πότισμα. Η γιαγιά μου συνενοούνταν με τις γειτόνισες, ποιά είχε σειρά και με ένα μαγικό τρόπο, απλά βουλώνοντας μια τρύπα, ερχόταν το νερό στην αυλή μας για να ποτίσει τα καλαμπόκια και τα κολοκύθια που φύτευε κάθε καλοκαίρι. Τωρα έχει βρύση. Και λάστιχο. Αλλά δεν φυτεύει πια. Αυτό το σπίτι το ονειρεύομαι και το ελπίζω αλλαγμένο. Καινούριο, με μόνιμους κατοίκους. Το αυλάκι όμως δεν άλλαξε ποτέ. Οτι σχέδια κι αν κατέβασε ο νους μου για το σπίτι, αυτό το αυλάκι έμεινε στη θέση του. Έχω και άλλα δύο μόνιμα αυλάκια ανάμεσα στα φρύδια μου. Δεν γίναν απὀ ζήλια ή θυμό. Συνοφρυώνονταν στον ήλιο. Ούτε αυτά τα...

Δύσκολο να ταιριάξεις τα χρώματα και προτιμώ τα ομαδικά παιχνίδια.

  Διανύω περίεργη φάση.      mis•an•thrope \’mi-sən-,thrōp\ noun. 1: a person who hates or distrusts humankind

Νομίζω πως τα συναισθήματα δεν χωράνε σε μια λέξη. Χαρά, ας πούμε. Ποιά απ’όλες? Αυτή που σου φουσκώνει το λαιμό και εκρύγνυται στο χαμόγελο σου? Αυτή που σε λυτρώνει εσωτερικά και αδειάζεις? Αυτή που γεμίζει τα πνευμόνια με ενέργεια και όση δεν χωράει βγαίνει με αναστεναγμό? Έχω ένα συναίσθημα τώρα τελευταία που δεν φοράει μονολεκτικό κουστούμι. Ακούγεται ένας συνεχής θόρυβος. Δεν σταματά ποτέ, είναι σταθερός και υπόγειος. Δρόμος. Μια επιφάνεια είναι υγρή. Έχει πιάσει ελαφρά κρούστα πάγου. Γκρι-ροζ. Λίγα εκατοστά παρακάτω στριμώχνονται φυσαλίδες. Εκμεταλλεύονται την άνωση, πολλαπλασιάζονται, στριμώχνονται. Στις ρίζες παίζεται το παιχνίδι. Εξηγείται ο βόμβος. Είσαι εσύ που φυσάς με καλαμάκι. Αναταράσσεται το υγρό και γιγαντώνεται. Το μόνο που μἐνει είναι να ζεσταθεί. Και τότε θα μεταμορφωθεί.

Τα καρέ εναλλάσονταν αρμονικά. Δεν άλλαζε το χρώμα, το γκρι του τσιμέντου ταιριάζει στην υφή του: Σταθερό, ακλόνητο, βαρετό. Ευτυχώς βγήκαν Κηφισίας. Ο Χοντρός κλασσικά οδηγούσε. Που να κάτσει πίσω, σούζα το παπί. 15 χρονών πάνω σε παπί φίλου. Όχι του συνοδηγού, αλλά του αδερφού του. Ήταν η δεκαετία της ανεμελιάς, τα 80s εκπροσωπούσαν την ασύδοτη ελευθερία. Είχαν φτάσει όμως στο τέλος τους.   - Ρε μαλάκα, θα πάμε Λούκουλο?  - Μπα, δεν έχω φραγκο.  - Δεν σου έδωσε ο αδερφός σου?  - Όχι, γι αυτό του πήρα το παπί κρυφά. Να πάει να γαμηθεί. Εσύ δίπλωμα έχεις?  - Με δουλεύεις ρε μαλάκα?! Συμμαθητές δεν είμαστε? Ούτε τα 15 δεν εχω κλείσει ακόμα. Άστο, βάζω εγώ τα λεφτά, ήρθε ο πατέρας από ταξίδι και χαρτζηλικώνει αβέρτα. Θες m&m?  - Που τα βρήκες ρε χοντρέ?!  - Αμέρικα, φίλε, τα γκαζάδικα ταξιδεύουν και μαζί οι σοκολάτες.   ΦΦΦΦΡΡΡΡΡΡΡΤ!!!!!!!!! Φανάρι. Κίνηση. Τροχονόμος. Μουστακαλής.  - Για περάστε από δω παλλικάρια. Άδεια έχετε?...

Urban butterfly

Αυτό που θέλω είναι μια γνήσια και μόνιμη απόδραση.

- Τζάμπα παιδεύεσαι. Όλα στη ζωή ειναι επιφανειακά και πανάλαφρα.  Μόνο οι λέξεις είναι βαρύγδουπες, η ουσία είναι αέρας κοπανιστός.  Και τίποτα δεν κρατάει για πάντα.  - Ελα μου ντε, τι μαλάκας είμαι και δεν το σκέφτηκα νωρίτερα.